Για την Υγεία, ένα χρόνο μετά

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου

Η ηλεκτρονική κινητοποίηση της 1ης Ιουνίου 2007, ενάντια στην υπολειτουργία του Ε.Σ.Υ., που η αναλγησία, η αυθαιρεσία και η ασυνειδησία του, μαζί με την αδιαφορία της Πολιτείας, μας έφερε στην σημερινή συλλογή υπογραφών. Ευγνωμονούμε όσους τιμούν το λειτούργημά τους και παλεύουν για την Υγεία μας, αλλά διαμαρτυρόμαστε ενάντια στα φαινόμενα διάλυσης που μας οδήγησαν ως εδώ.

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΓΙ' ΑΥΤΟ ΖΗΤΑΜΕ:

1. Να ληφθούν άμεσα μέτρα για να σταματήσει το φακελάκι και η ανισότητα στην αντιμετώπιση των ασθενών: βελτίωση αμοιβών του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, λειτουργικές εφημερίες, υπερωρίες, ρεπό (εναρμόνιση με κοινοτική οδηγία), και καλύτερη οργάνωση της παροχής ιατρικών υπηρεσιών τόσο για τον ασθενή όσο και για το προσωπικό.

2. Να γίνουν πιο ευέλικτοι και αποτελεσματικοί οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί, ώστε να πάψουμε να θρηνούμε θύματα χρονοβόρων διαδικασιών για εγκρίσεις εξετάσεων, φαρμάκων, ειδικών θεραπειών κτλ. Να καθιερωθεί μέγιστος χρόνος επεξεργασίας σχετικών αιτημάτων, αποζημίωση σε τυχόν υπέρβασή τους και ενημέρωση / εξυπηρέτηση ασθενών που λόγω πολυπλοκότητας του σημερινού συστήματος δεν λαμβάνουν ποτέ τις αποζημιώσεις που δικαιούνται. Επίσης να διαμορφωθεί ενιαίο πληροφορικό σύστημα υγείας με πλήρη δικτύωση όλων των νοσοκομείων και κέντρων υγείας.

3. Να γίνεται έγκαιρη και αδιάλλειπτη μεταφορά ασθενών στα νοσοκομεία, να στελεχωθούν οι ανεκμετάλλευτες νοσοκομειακές μονάδες, να ενισχυθεί το προσωπικό όπου χρειάζεται, να εξοπλιστούν επαρκώς τα νοσοκομεία / κέντρα υγείας με σύγχρονα μηχανήματα, ν'αυξηθεί ο αριθμός των κλινών -δεδομένης της αυξανόμενης ζήτησης- ακόμη κι αν αυτό απαιτεί χτίσιμο νέων μονάδων, και να προχωρήσει η αποκέντρωση της παροχής περίθαλψης.

4. Ν'αυξηθούν τα κονδύλια για την ιατρική έρευνα πανεπιστημιακών νοσοκομείων / ερευνητικών κέντρων, και να δημιουργηθεί φορέας διαχείρησης τομέων έρευνας, ώστε να μην επικεντρώνεται σε προσοδοφόρους (λόγω φαρμακοβιομηχανιών) τομείς, παρά να καλύπτει ευρύ φάσμα αναγκών.

5. Να θεσμοθετηθεί η δια βίου επιμόρφωση του ιατροτεχνολογικού προσωπικού, να καθιερωθούν μηχανισμοί ελέγχου ποιότητας, διαπίστευσης, αξιολόγησης κι επιθεώρησης των παρεχομένων υπηρεσιών, με σκοπό τη βελτίωσή τους. Επίσης να καθιερωθούν ευέλικτοι κι αποτελεσματικοί μηχανισμοί και όργανα για την προστασία των δικαιωμάτων του ασθενούς και την προώθηση προληπτικών μέτρων.

6. Να επιβληθεί αυστηρότερος έλεγχος και μείωση της σπατάλης στην αγορά του φαρμάκου και των προμηθειών υγειονομικού υλικού (εργαλεία, μηχανήματα, αναλώσιμα κτλ), με καλύτερη μηχανοργάνωση, ελέγχους επάρκειας, διαφάνεια και τιμές αναφοράς (ανάλογο της λίστας τιμών των φαρμάκων).

7. Να καθιερωθεί το ενιαίο ιατρικό ιστορικό για κάθε ασθενή, στο οποίο να έχουν πρόσβαση οι ασθενείς και οι θεράποντες ιατροί και αυστηρότατες ποινές για την άρση του ιατρικού απόρρητου για έτερους σκοπούς (ιδιωτικές ασφαλιστικές καλύψεις, όροι εργοδοσίας κτλ).

8. Να ληφθούν άμεσα μέτρα για την εξυγείανση του ασφαλιστικού ζητήματος (ήδη αυξάνονται ολοένα οι εισφορές από τους ασφαλιζόμενους χωρίς την αντίστοιχη βελτίωση στην παροχή ιατρικής περίθαλψης), και να σταματήσει η προλείανση του εδάφους για την εμπορευματοποίηση της δημόσιας Υγείας και την άνευ όρων παράδοσή της στον ιδιωτικό τομέα.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (άρθρο 47 του Ν. 2071/ 1992)

Παρακαλούμε υπογράψτε με ονοματεπώνυμο, e-mail και χώρα. Ευχαριστούμε για την συμμετοχή και την υποστήριξή σας.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, παρακαλούμε επισκεφτείτε τα amaliasday blog, giatinygeia forum και giatinygeia google-group.

Sign the petition



Πέρασε κιόλας ένας χρόνος... Ας μην ξεχνάμε την Αμαλία, την αγανάκτηση που προκάλεσε η ιστορία της και την ανάγκη που νιώσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας. Όσοι δεν έχετε υπογράψει ακόμα, κάν'τε το τώρα. Ποτέ δεν είναι αργά.
Κι αν είστε θρήσκοι, ανάψτε ένα κεράκι στη μνήμη της...

Όταν ήμουν παιδί, τα καλοκαίρια...

Τα παιδικά μου καλοκαίρια ήταν άπειρες ώρες παιχνιδιού κάτω από το σπίτι μου. Κρυφτό και μήλα έδιναν και έπαιρναν μέχρι τελικής πτώσης. Και μετά αράζαμε στην κολόνα της ΔΕΗ, λέγαμε και ακούγαμε του κόσμου τα παραμύθια, τα ψέματα των μεγαλύτερων και ένα σωρό μύθους, θρύλους και θεωρίες συνωμοσίας. "Τα αστέρια δεν τα δείχνεις γιατί μετά σου κολλάνε στο δάχτυλο"...

Αρχές Ιουλίου κάναμε το επικό πάρτυ γενεθλίων (3 μέρες διαφορά με τον αδελφό μου) όπου μαζευόταν μόνο το σόι - πού να βρεις τους συμμαθητές καλοκαιριάτικα, και πάντα μα πάντα μας έκαναν μόνο "καλοκαιρινά" δώρα. Μπορούσαμε να εφοδιάσουμε όλη τη γειτονιά με κουβαδάκια, φτυαράκια και λοιπά θαλασσινά σύνεργα. Αμέσως μετά ξεκινούσαν οι καλοκαιρινές διακοπές. Πάντα με σκηνή και πάντα σε κάποιο άγνωστο, χαμένο από τον κόσμο και τον πολιτισμό μέρος. Φορτώναμε το φορτηγό κάθε λογής προμήθειες: βαρέλια για να τα γεμίζουμε με πόσιμο νερό, ψυγείο που δούλευε με υγραέριο, χημική τουαλέτα, αυτοσχέδια ντουζιέρα...
Παρέα είχαμε σπάνια μαζί μας. Γνωρίζαμε παιδιά εκεί, ζηλεύαμε που αυτοί είχαν τροχόσπιτο ή παινευόμασταν που εμείς κάναμε την ανάγκη μας σε κανονική τουαλέτα και όχι πίσω από τους θάμνους. Μερικές φορές φυλάγαμε και τσίλιες γιατί μας έμπαιναν υπόνοιες ότι την χρησιμοποιούσαν κι άλλοι.
Το πρωί είχε θάλασσα και διαγωνισμούς. Ποιος δεν κώλωνε να πιει θαλασσινό νερό; Ποιος έφτανε "ως εκεί" με μακροβούτι; Βγαίναμε από το νερό μόνο όταν μελανιάζανε τα χείλια μας και μόνο αν φαινόταν ως την ακτή που στέκονταν όρθιες οι μανάδες μας και με το χέρι στο μέτωπο φώναζαν εδώ και ώρα.

Το μεσημέρι ήταν ιερό. Οι πατεράδες πάντα έπρεπε να κοιμηθούν κι εμείς να διαδόσουμε τις φήμες και τα παραμύθια που είχαμε μάθει από τους φίλους στην Αθήνα. Το μαγιό δεν το βγάζαμε, παπούτσια δε βάζαμε, μπάνιο με σαπούνι κάναμε μια φορά την εβδομάδα, το μαλλί τζίβα από τη δεύτερη μέρα.
Και μόλις ερχόταν το απόγευμα και σταματούσε να καίει ο ήλιος, πάλι στη θάλασσα. Πάλι διαγωνισμοί, φωνές και άπειρες αναλύσεις αν τα μπάνια μετράνε με τις μέρες ή με τις φορές που πηγαίναμε στη θάλασσα. Καινούριοι διαγωνισμοί: ποιος μπορεί να περπατήσει πάνω στο χαλίκι ξυπόλητος; Ποιος αντέχει να πατήσει την καυτή άσφαλτο (άμα είχε, συνήθως δεν είχε) ξυπόλητος χωρίς να τρέξει;

Και όταν ερχόταν η μέρα να φύγουμε, πώς μας βρωμούσε η εξάτμιση του φορτηγού. Γκρινιάζαμε και ο πατέρας μου μας μάλωνε "στην Αθήνα δε σας βρωμάει;".
Και αμέσως μετά, με μια μικρή στάση στην Αθήνα (για πλύσιμο ρούχων και εκπολιτισμό - έπρεπε να ξαναμάθουμε να φοράμε παπούτσια και ρούχα), βουρ για το χωριό.

Ο Αύγουστος ήταν στο χωριό. Πάντα. Τακτικοί στο ραντεβού με τα ξαδέλφια/ανήψια που έμεναν μόνιμα εκεί και τα ξαδέλφια που έρχονταν από την Αθήνα.
Αυτοσχέδια σπαθιά με τα παλιόξυλα που περίσσευαν από την οικοδομή. Ατέλειωτες ώρες παρακάλια να πείσουμε τον πατέρα μου και το θείο μου πως μας χρειάζονταν βοηθούς για να χτίσουν τον πάνω όροφο του σπιτιού. Μόνιμος φόβος των γονιών μας πότε θα βρούμε σκορπιό κάτω από την πέτρα που σηκώσαμε...
Σκαρφαλώναμε από τα βράχια για να κόψουμε δρόμο και να φτάσουμε πιο γρήγορα στην αυλή του σχολείου που είχαμε δώσει ραντεβού με τους άλλους. Φτάναμε καταγρατζουνισμένοι και ακούγαμε τη φωνή της μάνας μας που φώναζε από το σπίτι αν φτάσαμε κι αν είμαστε καλά. Δίπλα στο σχολείο το καφενείο. Πληρώναμε για να πιούμε ένα ποτήρι νερό (πολύτιμο μέχρι το '90 αν όχι και πιο μετά) και η Σούλαινα, η γυναίκα του ιδιοκτήτη, με κοιτούσε πάντα με μισό μάτι γιατί φορούσα παντελόνια και όχι φούστα.

Το μεσημέρι τρώγαμε βιαστικά με μετά τρέχαμε να κρυφτούμε από τη θεία που μας φόρτωνε πάντα να κρατάμε τη μικρή. Φτιάχναμε ιστορίες και τις παίζαμε επιτόπου. Πάντα έλειπε ο αδελφός μου γιατί τον είχαμε κηρύξει ανεπιθύμητο επειδή μιλούσε στην ξαδέλφη μου - μεγάλη προδοσία: αφού τη μισούσε ο αδελφός της, έπρεπε να τη μισούμε όλοι!
Το απόγευμα βόλτες στους θείους στον "κάμπο", ναρκωνόμασταν από τις κουβέντες που ακούγαμε και δεν καταλαβαίναμε, βόλτα στο ποτάμι με διαρκείς υπενθυμίσεις "προσοχή, γλιστράει!".

Και μετά ερχόταν το πανηγύρι του Άη Γιάννη. Έστελναν τα κορίτσια να καθαρίσουν την εκκλησία, τα αγόρια πάλευαν με τη σκόνη στην αυλή της και οι ντόπιοι ξάδελφοι μάς τρομοκρατούσαν με ιστορίες για το νεκροταφείο που ήταν δίπλα και φάνταζε εγκαταλελειμμένο. 2 μέρες αγορά όπου γκρινιάζαμε για να μας αγοράσουν κάθε λογής σαβούρα, ο αδελφός μου έπαιρνε πάντα όπλο με βελάκια και πάντα τα έχανε από την πρώτη μέρα στη σκεπή του σπιτιού. Την τρίτη μέρα ήταν το φαγοπότι. Αρνιά ολόκληρα σε χασαπόχαρτο, κουτάκια μπύρες κερασμένα από όλους προς όποιον έμπαινε στην τέντα, ανοιγμένα για να δείξουν οι μεγάλοι ότι δέχονται την προσφορά και μετά αφημένες στην άκρη. Πόσες είχαμε πιει στη ζούλα... Και μετά οι παραγγελιές. Πεντοχίλιαρα κολλημένα στα μέτωπα των οργανοπαικτών, το κλαρίνο να σου τρυπάει το είναι σου όχι μόνο τα τύμπανα, ο πατέρας μου με τα ξαδέλφια του να κυλιέται στη σκόνη χορεύοντας το "Πώς το τρίβουν το πιπέρι" κι εμείς να πέφτουμε από τις καρέκλες μας από τα γέλια.

Λύθηκε το Περιβαλλοντικό πρόβλημα!

Παρακάτω ακολουθεί αυτούσια η απάντηση του προέδρου της ΔΕΗ Τάκη Αθανασόπουλου, όταν ερωτήθηκε για τους ρύπους των νέων εργαστασίων λιθάνθρακα:
"Το διοξείδιο του άνθρακα δεν είναι ρύπος αλλά αέριο του θερμοκηπίου και πίνεται με την πορτοκαλάδα, την μπύρα και την κόκα κόλα".

Ναι κυρίες και κύριοι. Η ΔΕΗ δρομολογεί νέα μεγάλη συνεργασία με τις εταιρίες CocaCola, Fanta, Ήβη και Amstel. Θα βάλει γιγαντιαίους σωλήνες στις καμινάδες και θα εφοδιάζει απευθείας τα εργοστάσια εμφιαλώσεως!!!


Για να μάθετε εσείς που λέτε ότι η ΔΕΗ δεν προσέχει το Περιβάλλον. Για να μάθετε εσείς που ζηλέψατε την Πορτογαλία που πάει και επενδύει σε ξεπερασμένες μεθόδους τύπου φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα.

Πώς είπατε;

Δε σας έχει τύχει να θέλετε να ψάξετε κάτι στο Google και να το γράψετε λάθος; Δεν νιώθετε πραγματική ευγνωμοσύνη που αυτή η μηχανή αναζήτησης έχει ορθογράφο και σας προφυλάσσει από το εσφαλμένο συμπέρασμα ότι δε βρέθηκε αυτό που ψάχνετε;

Εγώ προσωπικά το έχω νιώσει πολλές φορές. Μεταξύ μας, αν δεν ξέρω πώς γράφεται μία λέξη και δε βοηθά ο ορθογράφος του Word, το βάζω στο Google και αμέσως μου προτείνει τη σωστή ορθογραφία.

Σήμερα λοιπόν, έψαχνα για την ταινία "Sisterhood of the travelling pants" (Μην τη δείτε, χαζοχαρούμενη είναι). Έτυχε όμως να είναι γυρισμένο το πληκτρολόγιο στα Ελληνικά (ναι, συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια) και κατέληξα να ψάχνω μία αρλούμπα του τύπου "Σιστερηοοδ οφ τηε τραωελλινγ παντσ". Ευτυχώς ο ορθογράφος εντόπισε το λάθος μου και μου πρότεινε να ψάξω για τη φράση "σιστερηοοδ οφ τηε τραιλινγ πανδω". Απ' ότι φαίνεται, οι τρεις πρώτες λέξεις (σιστερηοοδ, οφ & τηε) υπάρχουν. Οι άλλες δύο ήταν το πρόβλημα...

Ωρ8ωγράφυα

Μία πρόσφατη έρευνα κάποιας εφημερίδας (νομίζω ήταν η Καθημερινή) έβγαλε το συμπέρασμα ότι όσο περνά ο καιρός, τόσο χειροτερεύει η ορθογραφία των νέων. Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά το σχολείο και τον τρόπο που διδάσκεται η Ελληνική Γλώσσα. Με απλά λόγια, θεωρούν ότι αφού τη μιλάς, δε χρειάζεται να σπαταλήσουμε χρόνο για να σε μάθουμε να τη γράφεις...

Στα Forum, sites κλπ που παρακολουθώ, όταν γράφουν άτομα γύρω στα 20, τα ορθογραφικά λάθη είναι τόσα πολλά που πραγματικά είναι δύσκολο να διαβάσω τα κείμενά τους, ακόμα κι αν είναι μόλις 3 γραμμές.

Σχεδόν απουσιάζουν τα σημεία στίξης (μερικές φορές ακόμα και τελείες), δε μπορούν να ξεχωρίσουν την παθητική από την ενεργητική φωνή, δεν ξέρουν πού να βάλουν τόνους και πού όχι και όταν έρχεται η ώρα να χρησιμοποιήσουν διφθογγους, γίνεται το "έλα να δεις".

Κάποιοι έχουν βρει την εύκολη λύση και έχουν απλοποιήσει τις λέξεις: όλα γράφονται με "ι" (εκτός από τα γένους θηλυκού), με "ε" (εκτός από το "και" και κάποια ρήματα) και "ο" (πάλι, ευτυχώς εξαιρούν τα ρήματα). Κάποιοι άλλοι όμως, κάνουν φιλότιμες προσπάθειες, το παλεύουν. Σε αυτή την περίπτωση παρατηρείς και τις περισσότερες "ασυνέπειες". Τη μία φορά βλέπεις το "γελοίο" γραμμένο ως "γελείο", την άλλη "γελίο", ίσως και "γελήο". Δηλαδή ξέρουν ότι δεν ξέρουν πώς γράφεται και προσπαθούν να μαντέψουν το συνδυασμό των γραμμάτων που θα τους "κάτσει" στο μάτι.

Ένα ασήμαντο μερίδιο της ευθύνης σίγουρα κουβαλά το γεγονός ότι οι πιο πολλοί γράφουν πλέον στον υπολογιστή. Είναι δύσκολο, ίσως και βαρετό, να ψάξεις να βρεις τα διαλυτικά, να βάλεις κενό μετά την τελεία ή το θαυμαστικό. Κάποιοι, θα ήθελαν να ρίξουν το φταίξιμο στο ίδιο το Internet και τα greeklish που κάποτε αναγκαζόμασταν να χρησιμοποιήσουμε (και λέω "κάποτε" γιατί τώρα παντού υποστηρίζονται οι ελληνικοί χαρακτήρες και στα περισσότερα Forum επιβάλλεται να γράφεις στα Ελληνικά). Κι όμως, το ίδιο το "κακό" Internet και το "αναγκαίο κακό" του ηλεκτρονικού υπολογιστή μάς διορθώνει. Μας δίνει τη δυνατότητα του Ορθογραφικού Ελέγχου και άρα δεν κάνουμε τόσα λάθη όσα θα κάναμε αν γράφαμε με το χέρι. Να μην πω ότι μαθαίνουμε και 2-3 λεξούλες. Έτσι, ξαναγυρνάμε στο σχολείο. Τι διδάσκουν εκεί;

Θυμάμαι, όταν πήγαινα εγώ σχολείο (πριν 15-20 χρόνια δηλαδή) ότι μαθαίναμε κανόνες. Μαθαίναμε ότι τα ρήματα που τελειώνουν σε -ώνω γράφονται με ωμέγα, τα σε -ίζω με γιώτα, ότι τα ουδέτερα με κατάληξη -ος έχουν πληθυντικό σε -η. Μαθαίναμε ότι το "που" και το "πως" -όταν ρωτάνε- παίρνουν τόνο, ότι το "ότι" μπορεί να πάρει κόμμα (ό,τι), ότι οι μονοσύλλαβες λέξεις -όσα γράμματα και να έχουν- δεν τονίζονται.

Κι όμως, ακόμα και τότε, είχα πολλά κενά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι πολλούς κανόνες τους έμαθα από την καθηγήτρια των αγγλικών. Αφιερώναμε 5 λεπτά στα ελληνικά και μετά συνεχίζαμε με αγγλικά (καλή της ώρα, όπου κι αν είναι). Εκεί όμως που πραγματικά ένιωσα ότι ήρθε η θεία επιφοίτηση (και όχι "επιφώτιση" που λένε πολλοί), ήταν όταν στα 21 μου άρχισα μαθήματα Αρχαίων Ελληνικών, γιατί ξαφνικά αποφάσισα να απαρνηθώ τις θετικές επιστήμες και να σπουδάσω Ψυχολογία. Η καθηγήτριά μου λοιπόν, θεώρησε ότι δεν ξέρω τίποτα (δεν έπεσε και πολύ έξω) και ξεκινήσαμε από το μηδέν. Έμαθα την προστακτική, τα συνηρημένα, την αύξηση αορίστου και το σημαντικότερο: έμαθα τη μελωδικότητα της Ελληνικής γλώσσας. Γιατί, κάποτε, μιλούσαν τραγουδιστά. Και η οξεία και η περισπωμένη δεν ήταν απλά ένας βραχνάς, ήταν "οδηγίες χρήσης". Διάβαζαν αυτό που έπρεπε να πουν, όπως οι τραγουδιστές διαβάζουν τις νότες.

Μπορεί τελικά να μην κατάφερα να φτάσω καν στις Πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά τουλάχιστον έμαθα να γράφω. Ίσως και να μιλάω λίγο καλύτερα. Και όσο περισσότερο μάθαινα, τόσο περισσότερο οργιζόμουν με αυτά που διάβαζα. Γιατί διαβάζουμε λάθος ελληνικά σχεδόν παντού. Στην τηλεόραση, στα περιοδικά, στις διαφημιστικές αφίσες. Και είναι τόσα τα λάθη, που ώρες-ώρες σκέφτομαι να φτιάξω έναν οδηγό ορθογραφίας...

Lost on Forthnet

Το παρακάτω κείμενο είναι του χρήστη Yiannakis (όποιος τον ξέρει έχει καλώς, όποιος δεν τον ξέρει, δεν ξέρει τι χάνει) και αποτελεί μία από τις καλύτερες περιγραφές της αναμονής για την ενεργοποίηση της Forthnet 2play. Όσοι δεν γνωρίζετε τη σειρά Lost (αλήθεια υπάρχει Έλληνας που δεν το έχει δει;) ίσως να δυσκολευτείτε να το παρακολουθήσετε. Όσοι όμως τη γνωρίζετε και έχετε κάνει αίτηση στην Forthnet (αλήθεια υπάρχει άλλος Έλληνας εκτός από εμένα που δεν έκανε αίτηση;) σίγουρα θα το απολαύσετε!

Μεσημέρι. Ανοίγω τα μάτια μου. Πελώρια δέντρα κρύβουν τον ήλιο. Πού βρίσκομαι; Γέρνω το κεφάλι μου και βλέπω ένα σκύλο να με κοιτά βαστώντας στα δόντια του μια μικρή κάρτα. Με κοιτά στα μάτια με λυπημένο ύφος, αφήνει την κάρτα στο χέρι μου και φεύγει τρέχοντας. Διαβάζω…”Forthnet Net key”. Αρχίζω να θυμάμαι… Ξάφνου ακούω κραυγές από κάπου κοντά. Διασχίζω τη ζούγκλα και καταλήγω σε μια ακτή. Γύρω μου εκτυλίσσονται σκηνές πανικού. Άνθρωποι τραυματισμένοι να περιφέρονται κλαίγοντας και άλλοι κάτω από τα συντρίμμια ενός αεροπλάνου. Μνήμες του παρελθόντος ξυπνούν μέσα μου.

Βροοοουμ ( Flashback ) :
Πρωί Τρίτης 17 Αυγούστου 2007. Πίνω την τελευταία γουλιά του καφέ μου και σηκώνω το ακουστικό. Μια απόκοσμη δύναμη με οδηγεί στο να πληκτρολογήσω κάποιους συγκεκριμένους αριθμούς. Αυτούς τους αριθμούς που σαν σκιές επισκέπτονται τα όνειρά μου κάθε βράδυ. Ξεκινώ να πατάω τα κουμπιά…8…0…1…1…0…0…8…0…0…0…Μια φωνή μου ψιθυρίζει: «Καλέσατε τη Forthnet, είστε σε γραμμή προτεραιότητας, παρακαλώ περιμένετε»… Περιμένω… Τα λεπτά κυλούν βασανιστικά αργά… Σκέψεις πανικού κατακλύζουν το μυαλό μου… «Ποια γραμμή προτεραιότητας; Που οδηγεί αυτή η γραμμή άραγε; Ποιο σκοτεινό σχέδιο χτίζεται όλη αυτήν την ώρα για το μέλλον μου;» Μα να! Μια φωνή μου απαντά: «Τι θα θέλατε παρακαλώ;» «Να κάνω το ταξίδι που διαφημίζετε από τα 768Kbps στα 24Μbps» της απαντώ. Η γυναικεία φωνή σαν ένα τρομερό τζίνι πραγματοποιεί την επιθυμία μου και μου κλείνει αμέσως το εισιτήριο.

Βροοοοοουμ (Επιστροφή στο παρόν ) :
Μαζί με τους επιζώντες της πτήσης Forthnet 768-24, αρχίζουμε να εξερευνούμε τη ζούγκλα ψάχνοντας τροφή και στέγη μέχρι να μας βρουν. Ξάφνου ακούγεται ένας εκκωφαντικός ήχος σαν χαλασμένη αμαξοστοιχία και μέσα από το υπέδαφος ξεπετάγονται τρεις μαύροι καπνοί. Ο ένας παίρνει τη μορφή του Όμικρον. Ο δεύτερος του Ταυ. Ο τρίτος του Έψιλον. Ορθώνονται και οι τρεις μπροστά μας έτοιμοι να μας κατασπαράξουν. Τότε με βροντερή φωνή φωνάζω στους χαμένους: «Πααααάγιο» και το βάζουμε στα πόδια. Οι Ο,Τ,Ε αρχίζουν να μας κυνηγάνε. Βρίσκουμε κρησφύγετο σε μια καταπακτή. Χωνόμαστε όλοι μέσα και κλείνουμε ερμητικά την πόρτα. «Όπα, κοιτάχτε τι λέει η πόρτα! Καντίνα!» φωνάζει με χαρά κάποιος. «Τι καντίνα ρε χαμένε, καραντίνα λέει ρεεεε!» φωνάζει κάποιος άλλος, πρώην τυφλός που μοιάζει να έχει γιατρευτεί πάνω στο νησί για ανεξήγητους λόγους.
Ξαφνικά μέσα από ένα δωμάτιο ξεπετάγεται ένας τύπος και λέει με σκοτσέζικη προφορά: «What did the one victim of Forthnet said to the other?» Σιωπή απλώνεται στο χώρο… Οι χαμένοι αλληλοκοιταζόμαστε ντροπιασμένοι. Συνειδητοποι- ούμε ότι κανείς μας δεν ξέρει αγγλικά και οπότε δεν έχουμε καταλάβει τίποτα από ότι είπε αυτός ο σκοτσέζος. Τον χαιρετάμε και ακολουθούμε μια υπόγεια σήραγγα που μόλις έχει ανακαλύψει ο πρώην τυφλός τύπος. Φτάνουμε σε έναν υποθαλάσσιο σταθμό. Εκεί μας περιμένουν ένας άντρας σαν νυφίτσα και μια ξανθιά. Η ξανθιά αρχίζει να φωνάζει τα ονόματα του καθενός μας, ακόμα και το όνομα ενός αβάπτιστου παιδιού που έχει μια κυρία δίπλα μου. Μας ξέρουν! Μα πώς γίνεται; Τι συμβαίνει επιτέλους εδώ πέρα; Ο άντρας-νυφίτσα ξεκινά να μας εξηγεί: «H πτήση σας έπεσε στις 17 Αυγούστου 2007. Σήμερα έχουμε 12 Νοεμβρίου 2007. Αυτό με σύνθετα μαθηματικά σημαίνει πως είστε περίπου 4 μήνες χωρίς γρήγορο internet.». Δεν τον πιστεύει κανείς μας. «Τι 4 μήνες ρε νυφίτσα, μια μέρα έχει περάσει μόνο» του απαντάμε. Τότε ο άντρας-νυφίτσα φέρνει μπροστά μας μια τηλεόραση και αρχίζει να μας δείχνει ειδήσεις. «Όχι χαμένα μου παιδιά. Έχουν περάσει 4 μήνες... Να! Δείτε τον Παναθηναϊκό πρώτο στη βαθμολογία, δείτε το ποσοστό του Βενιζέλου, δείτε πώς κατέληξε ο γάμος της Ρούλας με τον Αλβανό σύντροφό της, δείτε!» Και ναι ο παράξενος άντρας, αν και νυφίτσα, μας λέει την αλήθεια! «Μα πώς;;;» τον ρωτάμε έντρομοι. «Κοιτάχτε να δείτε» μας απαντάει, «αν και δεν είναι στη φύση μου να δίνω απάντηση στα ερωτήματά σας και παρόλο που μπορεί να με απολύσουν θα σας απαντήσω: Ξεκινήσατε από την 768 με προορισμό τα 24Μbps. Περνώντας όμως πάνω από τη νησί της Forthnet, σας ρούφηξε μια μαύρη τρύπα που έχει το σύστημά της και έτσι τώρα βρίσκεστε εγκλωβισμένοι σε μια χρονοδίνη. Μια μέρα στη Forthnet ισούται με 4μήνες στον έξω κόσμο! Ζείτε σε άλλη πραγματικότητα πλέον!».
Έχουμε μείνει όλοι άφωνοι…Ο πρώην τυφλός πετάγεται και λέει «Και εσύ πού τα ξέρεις αυτά ρε μάγκα; Δικός τους είσαι;». Τότε ξεπροβάλλει ένας λατίνος εραστής από την τουαλέτα και απαντά: «Εμείς φίλε είμαστε hostiles». Για 2η φορά μέσα σε μία μέρα ( ή 4 μήνες βάσει νέων δεδομένων ) οι χαμένοι ξανακοιτιόμαστε ντροπιασμένοι. Αγγλική λέξη… ξανά… και δεν υπάρχει και κανένας υποτιτλιστής ανάμεσά μας… Ο λατίνος τουαλετομάχος καταλαβαίνει τι συμβαίνει και μας εξηγεί: «Ηostile ρε, όπως λέμε «Vivodi»!

Γρίφος

Στο σχολείο μάθαμε ότι για να βρούμε το εμβαδό ενός πολύπλοκου σχήματος, αρκούσε να αθροίσουμε τα εμβαδά των επιμέρους σχημάτων.

Ας το επαληθεύσουμε:
Θεωρούμε ότι τα κουτάκια έχουν εμβαδό 1.
Πάμε στο πρώτο τρίγωνο και στο κίτρινο σχήμα.
Το εμβαδό του είναι 2x2+3x1=7. Σωστά; Αν μετρήσουμε τα κουτάκια βγαίνουν όντως 7.
Ομοίως, το λαχανί έχει εμβαδό 8, το κόκκινο 12 και το 5. Δηλαδή το πρώτο τρίγωνο έχει εμβαδό 7+8+12+5=32
Ας κάνουμε άλλη μία επαλήθευση, αυτή τη φορά με το τρίγωνο.
(13x5)/2=32,5!

Δεν αναφέρω καν το δεύτερο τρίγωνο γιατί ακόμα παλεύω να βγάλω άκρη με το πρώτο...

Πούστη γλάρε

Για τον ΟΤΕ πληρώνετε:
24,80 ευρώ ευγνωμοσύνη που σας δώσαμε τηλεφωνική γραμμή κι ας περιμένατε 5 μήνες.
6,38 ευρώ ευγνωμοσύνη που σας δώσαμε το δικαίωμα να έχετε DSL.
29,76 ευρώ για να έχετε και σύνδεση DSL.
25,04 ευρώ για να μπορείτε να κάνετε δωρεάν κατά τ' άλλα κλήσεις προς σταθερά που ανήκουν μόνο στο δίκτυό μας και όχι γενικά κι αόριστα, τις οποίες κλήσεις θα μπορούσατε ούτως ή άλλως να τις κάνετε άμα σας έκοβε να βάλετε στον υπολογιστή σας κάποιο από τα ανάλογα προγράμματα.
2,00 ευρώ αναγνώριση κλήσης, γιατί εμείς χρεώνουμε όταν οι άλλοι χαρίζουν.
Σύνολο 104,69 ευρώ, δηλαδή 52 ευρώ το μήνα.

Όταν οι άλλοι δίνουν όλο το πακέτο με 40 ευρώ το μήνα και δωρεάν κλήσεις προς όλα τα δίκτυα και ταχύτητες (σα δε ντρέπονται) μέχρι 24 φορές μεγαλύτερες.

Βρε δε γαμιέστε λέω εγώ!

Θα μου επιτρέψουν οι φίλοι Ανώριμοι (www.anorimoi.com) να προσφέρω στους φίλους αναγνώστες μου το άσμα ασμάτων "Άμα έχεις τον ΟΤΕ".
http://rapidshare.com/files/50222444/ama_exeis_ton_pOTE.rar

Ρε Μπιν Λάντεν εμφανίσου,
ρίξε βόμβα στον ΟΤΕ κι εξαφανίσου!

Κινητοποιήσεις

Κάποτε ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν Αμαλία. Αυτή η κοπέλα είχε ένα μικρό πρόβλημα στο πόδι αλλά κανένας γιατρός δε μπόρεσε να καταλάβει τι ήταν πριν να είναι πολύ αργά για την ίδια. Όσο καιρό πάλευε για την υγεία της, έγραφε σε ένα blog τις περιπέτειές της. Όταν τα λάθη των γιατρών προκάλεσαν το θάνατό της, οι φίλοι αναγνώστες της αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να αφήσουν το γεγονός να περάσει απαρατήρητο. Αυτή ήταν η πρώτη οργανωμένη μαζική κινητοποίηση μέσω Internet. Όλοι σχεδόν οι Έλληνες bloggers την πρώτη Ιουνίου έβαλαν στο ιστολόγιό τους το banner της Αμαλίας και ένα προσυμφωνημένο κείμενο.

Λίγο καιρό μετά, κάηκε η Πάρνηθα. Πολύτιμες εκτάσεις έγιναν στάχτη και απειλήθηκαν πολλά σπάνια ζώα. Και πάλι, οι πολίτες έκαναν μία οργανωμένη μαζική κινητοποίηση. Για μέρες στέλνονταν άπειρα sms και mail που παρότρυναν τον κόσμο να μαζευτεί συγκεκριμένη μέρα και ώρα έξω από τη Βουλή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστροφή του Περιβάλλοντος.

Πριν προλάβει ο κόσμος να ξεχάσει το περιστατικό, κάηκε η Πελοπόννησος. Αυτή τη φορά ο κόσμος ήταν έτοιμος και διαβασμένος. Εκατοντάδες blogs κατέγραφαν τις σκέψεις, την αγανάκτηση και την οργή των Ελλήνων. Και όταν τους ζητήθηκε ξανά να αναρτήσουν το banner και να συγκεντρωθούν συγκεκριμένη μέρα και ώρα έξω από το Σύνταγμα φορώντας μαύρα, ανταποκρίθηκαν άμεσα.

Τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι μήπως η βουβή διαμαρτυρία αρχίζει να γίνεται μόδα και να χάνει σιγά-σιγά τον πρωταρχικό σκοπό της. Σιγουρεύτηκα χθες το πρωί, όταν έλαβα ένα sms που, με αφορμή τη σφαγή των μοναχών στη Μιανμάρ, παρότρυνε να φορέσουμε κόκκινα αυτή τη φορά (υποθέτω σε ένδειξη συμπαράστασης στους μοναχούς) κάποια συγκεκριμένη μέρα...

Μήπως πατήσαμε τ' αυγό και φτάσαμε στον ουρανό; Μήπως νομίζουμε ότι η φωνή μας έχει τόση δύναμη που ήδη φροντίσαμε τα προβλήματα του τόπου μας και πρέπει να ασχοληθούμε και με τα προβλήματα άλλων χωρών; Δε λέω, κι εγώ έχω σοκαριστεί και καταδικάζω τα γεγονότα αλλά, τι θα προσφέρω αν βγω στους δρόμους με κόκκινα;

Το είχαν πει στην Ελληνοφρένεια σχεδόν ένα μήνα πριν, αλλά τότε το βρήκα απλά αστείο, τώρα το θεωρώ προφητικό:

Λεφτεριά στην κυρία Τασία λοιπόν! Όλοι στο Σύνταγμα φορώντας μπλε ποδιές!

Μετεκλογικά...

Όλοι παρακολουθήσαμε τα αποτελέσματα των εκλογών, ακούσαμε τις ανακοινώσεις και τα σχόλια για το αποτέλεσμα και διαβάσαμε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ποια ήταν όμως τα πρώτα εξώφυλλα που έκαναν οι ηγέτες των κομμάτων της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης;

Chain Letters

Με τον όρο Chain Letters εννοούμε όλα εκείνα τα mail που λαμβάνετε καθημερινά και σας προτρέπουν να τα προωθήσετε σε άλλους 5-10, σε όσους αγαπάτε, σε όσους σκέφτεστε και πάει λέγοντας.
Η μόδα είναι παλιά, τόσο παλιά που δε γνωρίζαμε ακόμα τι θα πει Internet και e-mail. Θυμάμαι στο δημοτικό που έπαιρνα τουλάχιστον μία φορά το μήνα ένα τέτοιο γράμμα από κάποια φίλη και έπρεπε να το αντιγράψω 7 ή 9 φορές για να έχω καλή τύχη, για να με κοιτάξει αυτός που αγαπούσα και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να τραβήξει την προσοχή ενός 10χρονού κοριτσιού. Το σύστημα αυτό γρήγορα ναυάγησε, μιας και οι περισσότεροι προτιμούσαν να πέσει πάνω τους όλη η κακοτυχία του σύμπαντος παρά να γράφουν μία μέρα ολόκληρη (το carbon απαγορευόταν).
Με την άνοδο της χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου, απέκτησε μία νέα μορφή. Δε χρειαζόταν πλέον να τα γράφεις, αρκούσε να πατήσεις στο κουμπί "forward". Τα πρώτα δειλά βήματα έγιναν με αστικούς μύθους (urban legents). "Αν δεν προωθήσεις αυτό το μήνυμα σε 15 άτομα μέσα σε 3 μέρες, τότε θα πάθεις αυτό εκείνο και το άλλο" και μετά παρέθετε φρικιαστικά περιστατικά που συνέβησαν σε άτομα που δε θα μπορούσαμε ποτέ να ελέγξουμε αν είναι υπαρκτά. Άλλο όμως τα 10χρονα και άλλο τα 15χρονα και 20χρονα. Λίγοι πίστευαν πια τις φρικιαστικές ιστορίες. Εγώ συγκεκριμένα, αντί για forward πατούσα το reply και έγραφα απαντήσεις του στυλ "πόσο αφελής είσαι να πιστεύεις ότι τώρα που μου το έστειλες θα λυθούν όλα σου τα προβλήματα;".
Έτσι, το παιχνίδι αναγκάστηκε να αναβαθμιστεί. Τώρα πια στέλνουν ποιήματα, κινέζικες παροιμίες (που αμφιβάλω αν τις γνωρίζουν οι Κινέζοι), όμορφες εικόνες αγγέλων να χαμογελούν στους θνητούς και φωτογραφίες από ζωάκια. Προέτρεπαν τους παραλήπτες να τα στείλουν σε όποιον αγαπούν ("including me"), σε όσους θεωρούν φίλους τους, σε όσους εύχονται καλοτυχία. Και πάλι το κόλπο έπιασε, αν και προσωρινά. Ο καθένας μας θέλει να κερδίζει τις εντυπώσεις, και τι καλύτερο από ένα mail που δείχνει ότι σε σκέφτομαι. Όμως, μετά το 15ο αγαπησιάρικο mail ή το πήρε το μήνυμα ο άλλος ή δεν υπάρχει ελπίδα.
Έτσι, ξανα-αναβαθμίστηκε. Λαμβάνουμε mail με ιστορίες φρίκης μεν, αλλά αρκετά πιο πιστευτές. "Οι εταιρίες γάλακτος ανακυκλώνουν τα ληγμένα προϊόντα και για να μη χάνουν το λογαριασμό, γράφουν στη συσκευασία τον αριθμό της ανα-χρήσης. Το 5 σημαίνει ότι το γάλα που θα δώσετε στο παιδάκι σας να πιει, έχει λήξει και έχει ανασυσκευαστεί 4 φορές... Παραθέτουμε και φωτογραφίες." Τώρα πια δε μας παρακαλούν να το στείλουμε σε όσους μπορούμε, ξέρουν ότι θα το στείλουμε παντού για να αφυπνίσουμε συνειδήσεις, για να ξεσκεπάσουμε την απάτη...
Άλλο ένα συνηθισμένο είδος chain letter είναι αυτό που στο τέλος πληρώνει. "Η Microsoft θέλει να ελέγξει τους ενεργούς χρήστες, γι' αυτό στείλ'τε το για να μη θεωρηθείτε ανενεργός. Για κάθε φορά που το mail σας προωθείται, θα πάρετε ένα δολάριο. Ο τάδε που το έκανε για πλάκα, έλαβε $1.300.000 από την εταιρία". "Ένα φτωχό παιδάκι στο Αφγανιστάν δεν έχει παπούτσια να πάει στο σχολείο. Η Διεθνής Αμνηστία θέλοντας να ευαισθητοποιήσει τους χρήστες του Internet, θα καταθέτει 1 δολάριο για κάθε προώθηση. Λυπηθείτε το φτωχό παιδάκι από το Αφγανιστάν που δεν έχει παπούτσια. Δε θα σας κοστίσει τίποτα, άλλοι θα πληρώσουν για εσάς".

Η εύλογη απορία είναι τι κερδίζει αυτός που έστειλε το αρχικό mail. Τις περισσότερες φορές, του αρκεί να δει τη βλακεία του να κάνει τον γύρο του κόσμου (γιατί υπάρχουν και οι ευαισθητοποιημένοι χρήστες που κάθονται και τα μεταφράζουν). Όμως, υπάρχει και ένα άλλος βαθύτερος σκοπός. Πόσες φορές μετά την προώθηση ενός τέτοιου mail λάβατε κάποιον ιό; Κάποια διαφήμιση "enlarge your penis"; Πού βρέθηκε η διεύθυνσή σας αφού δεν συνηθίζετε να τη δίνετε από 'δω κι από 'κει; Και ακόμα χειρότερα, πόσες φορές παρόλο που σπάσατε την αλυσίδα και δεν το στείλατε πουθενά, πάλι λάβατε τα παραπάνω mail;

Η απάντηση είναι απλή. Όταν στέλνω ένα μήνυμα σε 10 άτομα, οι 10 αυτοί θα βλέπουν τις διευθύνσεις των άλλων 9. Αν κάθε ένας από αυτούς το στείλει σε άλλους 10, εκείνοι οι 10 θα έχουν στη διάθεσή τους 20 διευθύνσεις. Φανταστείτε λοιπόν αν προωθηθεί 100 φορές, τι λίστα μπορεί να φτιάξει ο τελικός παραλήπτης. Τι να την θέλει άραγε αυτή τη λίστα; Πολύ απλά, την πουλάει.

Φρικιαστική Ιστορία #1: (για να μην βγαίνουμε και από το κλίμα των chain letters)
Έχω 3 λογαριασμούς mail. Τον πρώτο το χρησιμοποιώ για εγγραφές σε forum, για να λαμβάνω τα διάφορα newsletters και τον δίνω σε φίλους από το Internet. Τον δεύτερο τον έχω ανοίξει για τους φίλους της πραγματικής ζωής. Για όλους όσους δε θέλω να ξέρουν την ταυτότητά μου στο Internet και για τις διάφορες υπηρεσίες που ζητούν mail επικοινωνίας. Τον τρίτο τον έχω ανοίξει μόνο για τις Online αγορές μου. Στους 2 πρώτους λαμβάνω συχνά-πυκνά chain letters, στον τρίτο μόνο διαφημίσεις από τα καταστήματα.
Χθες λοιπόν, έλαβα στους 2 πρώτους ένα mail από κάποια υποψήφια βουλευτή της Αθήνας που παρακαλούσε να της δώσω δύναμη με την ψήφο μου. Πού μπορεί να βρήκε τη διεύθυνσή μου; Τις διευθύνσεις μου για την ακρίβεια; Αν ήταν σε μία από τις 2 θα έλεγα ότι τη βρήκε είτε από κάποια δημόσια υπηρεσία, είτε από κάποιο Forum που η διεύθυνσή μου είναι ορατή στους χρήστες. Άρα η κυρία αυτή, αγόρασε λίστες.

Υπάρχει ένας μόνο τρόπος να σταματήσει αυτό το γαϊτανάκι. Αν κρίνετε ότι για τον οποιονδήποτε λόγο πρέπει να στείλετε ένα mail σε 5-10-100 άτομα, όταν εισάγετε τις διευθύνσεις τους κάν'τε το με bcc (μη κοινοποίηση σε τρίτους). Θα σας ζητήσει να εισάγετε και μία διεύθυνση στο "Προς", βάλτε τη δική σας. Τέλος, μπείτε στον κόπο και σβήστε τα στοιχεία του αρχικού αποστολέα από το επισυναπτόμενο μήνυμα και βάλ'τε ως υστερόγραφο "Μην βοηθάς να διανεμηθούν διευθύνσεις τρίτων. Στείλε αυτό το mail με bcc και σβήσε τα στοιχεία μου".

Κι αν δε σας συγκίνησα, ή δε σας πειράζει να σβήνετε κάθε μέρα 20 spam mails, αναρωτηθείτε το εξής:
Πόσοι σας έχουν βάλει στο βιβλίο διευθύνσεων με το ονοματεπώνυμό σας και όχι με το nickname σας; Δε σας πειράζει να είστε σε κάποια λίστα ως "phantom19", σας πειράζει όμως να είστε ως "phantom19 - Πέτρος Καραδήμος"; (το όνομα φυσικά και το έχω βγάλει από το μυαλό μου).

Παράλογο! Ακούει κανείς;

- Η Φώφη Γεννηματά εκλέγεται πρόεδρος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών - Πειραιώς το 2003.

- Η Φώφη παραιτείται από την Υπερνομαρχία για να μπει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

- Ο Αλέκος Αλαβάνος αλλάζει το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (ΣΥΝ) σε ΣΥνασπισμό ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) συμπεριλαμβάνοντας τα κόμματα: Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά, Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα - ΔΗΚΚΙ, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Κίνηση Ενεργών Πολιτών, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς, Κόκκινο, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος, Οικολογική Παρέμβαση, Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.

- Ο Άρειος Πάγος ελέγχει τα δύο περιστατικά και απορρίπτει την υποψηφιότητα της Φώφης Γεννηματά και τη συμμετοχή του ΔΗΚΚΙ στο ΣΥΡΙΖΑ, δέχεται όμως τη συμμετοχή των μελών του στο νέο συνδυασμό. Για το πρώτο αιτία είναι το άρθρο 54 του Συντάγματος. Για το δεύτερο αιτία είναι ότι δεν εκπροσωπείται νομίμως το ΔΗΚΚΙ από τους Μαντά, Πάντζα και Νικολόπουλο.

- Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αντιτίθεται στον αποκλεισμό της Φώφης, α) γιατί δεν εκλέγεται άρα δεν υπάρχει παρανομία, β) γιατί αυτοί οι έλεγχοι γίνονται από το Εκλογοδικείο μετά τις εκλογές εφόσον υπάρξει ένσταση. Ο Αλαβάνος παραπονιέται και κανείς δεν τον ακούει.

Κι ενώ τα κανάλια γεμίζουν από τις φωνές της Φώφης, του Γιωργάκη και όλων των άλλων εκπροσώπων, συνειδητοποιώ το εξής:
- Υπάρχει παραθυράκι στη νομοθεσία. Επιτρέπεται να παρανομήσεις και να επωφεληθείς από την πράξη αυτή μέχρι να βγει το αποτέλεσμα των εκλογών. Την επόμενη ημέρα, περιμένουμε ενστάσεις για να απορρίψουμε το υποψήφιο που έχει ήδη εκλεγεί και έχει βοηθήσει το κόμμα του να μπει στη Βουλή ή ακόμα και να βγει κυβέρνηση.

- Η τωρινή κυβέρνηση, γνωρίζοντας την ύπαρξη του παραθύρου αυτού, ζητά προκαταβολικά τον έλεγχο και απορρίπτει αυτούς που θα του κάνουν κακό. Είναι γνωστό ότι και η Φώφη και ο Τσοβόλας είναι αρκετά δημοφιλείς και χαίρουν της εκτίμησης των αναποφάσιστων.

- Η ίδια κυβέρνηση δεν κάνει καμία κίνηση να κλείσει το παράθυρο.

- Το ΠΑΣΟΚ δε φωνάζει γιατί είναι λάθος η απόφαση, αλλά γιατί βγήκε πολύ νωρίς και δεν πρόλαβαν να εκμεταλλευτούν τη συμπάθεια του κόσμου προς τη Φώφη.

- Κανένας δε φωνάζει για το σφάλμα αυτό καθεαυτό. Κανέναν δεν τον βολεύει να διορθωθεί, αφού και οι δύο παρατάξεις πιστεύουν ότι θα κερδίσουν τις εκλογές και άρα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους στις επόμενες.



Και μετά αναρωτιόμαστε από πού έρχεται αυτή η μυρωδιά της σαπίλας. Πλενόμαστε, σαπουνιζόμαστε κι ακόμα βρωμάμε...

Εκλογές...

Mια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- Πού θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- Δεν είμαι σίγουρη.

- Τότε, λέει ο Άγιος Πέτρος, θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις.

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση.
Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τη ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση.

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση. Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν.

Και ο Διάβολος της απαντά:
Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!

Τις πταίει

Οι πρώτες εκτιμήσεις για τη φωτιά στην Πελοπόννησο και την Εύβοια λένε:

- 67 νεκροί, ανάμεσά τους και Πυροσβέστες
- 120 χωριά με ζημιές
- 1.500 σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς
- 100.000 άνθρωποι έχασαν τις περιουσίες τους (σπίτια, καλλιέργειες, ζώα)
- 2.280.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων κάηκαν
- 409.150 στρέμματα καλλιεργειών κάηκαν, κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια και εσπεριδοειδή
- 73.000 ζώα κάηκαν

και η φωτιά δεν έχει σβήσει ακόμα...


Ποιος φταίει για αυτή την καταστροφή; Μήπως είναι οι τρομοκράτες; Μήπως το οργανωμένο κύκλωμα των εμπρηστών; Η Κυβέρνηση; Η Αντιπολίτευση; Το Δάσος που πήγε και φύτρωσε στο δρόμο της φωτιάς; Σε εμάς, τους πολίτες, που βλέπουμε τα γεγονότα στην τηλεόραση και βουρκώνουμε και οργιζόμαστε ποιος θα ρίξει την ευθύνη;

Είδα πολλά αυτές τις μέρες και διάβασα ακόμα περισσότερα. Σας παραθέτω τις πληροφορίες που μάζεψα:
1. Τα Μεσογειακά δάση είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να ευνοούνται από μία φωτιά. Βοηθά τη βλάστηση να ανανεωθεί βγάζοντας από τη μέση τα φυτά εκείνα που της κάνουν κακό. Οι μελέτες λένε ότι αν δεν καεί το δάσος μέσα σε 100 με 150 χρόνια, τότε είναι καταδικασμένο.
2. Μία φωτιά μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 20-40 μέτρα και ταχύτητα τα 10-40 χιλιόμετρα/ώρα. Είναι αδύνατον να την πλησιάσουν τα πεζοπόρα τμήματα της Πυροσβεστικής, ενώ οι ρίψεις νερού καταφέρνουν απλά να την μετριάσουν. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να τη σταματήσει είναι η ίδια η φωτιά. Καίγοντας δηλαδή ένα μέρος του δάσους που βρίσκεται στην πορεία της, ώστε όταν φτάσει εκεί να μη βρει κάτι να κάψει.
3. Για να καθαρίσουν τα βοσκοτόπια από τους θάμνους, πρέπει επίσης να καούν.
4. Δεν υπάρχει Κτηματολόγιο και Δασολόγιο.
5. Τα αυθαίρετα κτήρια νομιμοποιούνται μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα αλλά ακόμα και όσο θεωρούνται παράνομα, οι ΔΕΚΟ τους παρέχουν ρεύμα και νερό.
6. Δεν υπάρχει συστηματική ενημέρωση για το πώς ξεκινά μια φωτιά, πώς εξαπλώνεται και πώς καταπολεμάται πλην κάποιων κακόγουστων τηλεοπτικών spot.
7. Ένα καμένο Δάσος δεν έχει ανάγκη από αναδάσωση, αντιπλημμυρικά και αντιδιαβρωτικά έργα.
8. Η Ελληνική Πυροσβεστική έχει έναν από τους μεγαλύτερους στόλους στην Ευρώπη.

Ο κατάλληλος συνδυασμός των παραπάνω επιφέρει τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.

Πιο συγκεκριμένα:
Λόγω ελλιπούς έως ανύπαρκτης ενημέρωσης, πιστεύουμε ότι για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά χρειάζεται δόλο, στουπιά, πολύπλοκους μηχανισμούς ή φυσικές καταστροφές (κεραυνός, ηφαίστειο) και έτσι, ελαφρά την καρδία πετάμε το αναμμένο τσιγάρο από το αυτοκίνητο, αδειάζουμε τα σκουπίδια μας στις πλαγιές, κάνουμε barbeque τις μέρες που έχει αέρα και υψηλές θερμοκρασίες. Άλλες φορές, λόγω της υπερβολικής σιγουριάς που διακατέχει το λαό μας, καίμε τα ξερά χόρτα νομίζοντας ότι όταν το θελήσουμε θα σβήσουμε τη φωτιά.
Όταν δεν φταίει η άγνοιά μας, φταίει ο Νόμος. Ο κτηνοτρόφος που δεν επιτρέπεται να κάψει το βοσκότοπο για να ανανεωθεί η βλάστηση, θα βάλει μια φωτιά κάπου κοντά, ελπίζοντας να επεκταθεί ώστε να κάψει το χωράφι του και ταυτόχρονα δεν φαίνεται ως ένοχος.
Κι όταν δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, φταίνε οι γνωστοί σε όλους μας οικοπεδοφάγοι. Δεν υπάρχει Κτηματολόγιο, δεν υπάρχει Δασολόγιο, δεν υπάρχουν πραγματικές κυρώσεις για τα αυθαίρετα, ας κάψουμε λοιπόν ένα κομμάτι του Δάσους να χτίσουμε το σπιτάκι μας μέσα στη Φύση και σε λίγα χρόνια θα έχουμε και τους τίτλους ιδιοκτησίας και κανείς δε θα μας κουνήσει από εκεί.
Αρκεί όμως αυτό για να γίνει το κακό; Μερικές φορές ναι. Το Δάσος που αποζητά τη φωτιά θα της δώσει ό,τι χρειαστεί για να τραφεί. Ένα κουκουνάρι που καίγεται μπορεί να διανύσει τεράστιες αποστάσεις ώστε να ξεκινήσει μια καινούρια εστία. Όταν το Δάσος δεν κάνει πολύ καλή δουλειά, τα μέσα πυρόσβεσης δεν κάνουν επίσης. Μέχρι πρότινος, την ευθύνη την είχε η Δασική Υπηρεσία. Μια ομάδα ανθρώπων που ήξεραν το Δάσος όπως το σπίτι τους. Ήξεραν τι θέλει, τι του κάνει κακό και πώς να το προστατέψουν. Τώρα οι ευθύνες είναι συγκεχυμένες. Άλλος έχει την Πρόληψη, άλλος την Κατάσβεση. Οι Πυροσβέστες ξέρουν να σβήνουν φωτιές, δεν ξέρουν να φτιάχνουν αντιπυρικές ζώνες, δε γνωρίζουν τη βλάστηση, δε μπορούν να καταλάβουν πώς θα κινηθεί η φωτιά. Παλεύουν με αυτοθυσία μεν, αλλά χωρίς τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Στήνονται ηρωικά στην άκρη του Δάσους και παλεύουν με κλαδιά, φτυάρια και νερό να σκοτώσουν ένα θηρίο με ύψος 20 και 30 μέτρα, ένα θηρίο που τρέφεται συνεχώς με νέα δέντρα, με ξερή βλάστηση, με σκουπίδια. Κι ενώ φαντάζει λογικό να καεί ένα μέρος του Δάσους ώστε η φωτιά να σβήσει από μόνη της, αυτό στην Ελλάδα απαγορεύεται. Κι έτσι τα μέτωπα αυξάνονται σε έκταση, ξεφυτρώνουν από παντού νέες εστίες, περικυκλώνουν χωριά και σταματούν μόνο όταν φτάσουν στη θάλασσα ή όταν ο αέρας συνεργαστεί... Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό, οι οικοπεδοφάγοι βρίσκουν ευκαιρία να ανάψουν κι αυτοί μερικές φωτιές, οι κάτοικοι των χωριών κλαίνε στην τηλεόραση, απαιτούν από την Πυροσβεστική να κάνει θαύματα και αγνοούν ότι αν είχαν μαζέψει τα ξερά χόρτα από τα χωράφια και τα σπίτια τους, αν είχαν κάνει στοιχειώδεις αντιπυρικές ζώνες γύρω από τις περιουσίες τους, τότε ίσως και να μπορούσαν να τις πλησιάσουν και να σώσουν κάτι.
Αρκεί όμως αυτό για να χαθούν ανθρώπινες ζωές; Όχι. Εδώ αναλαμβάνουν δράση οι Αρχές. Υψηλά ιστάμενοι με λάθος γνώσεις, σε λάθος θέσεις. Πράσινα και μπλε συμφέροντα. Μπορούμε εμείς να αλλάξουμε κάτι; Συνήθως όχι. Τις περισσότερες φορές αγνοούμε ποιος είναι υπεύθυνος για τη ζωή μας, αγνοούμε ότι ο αρχηγός του τάδε Σώματος έχει άσχετο πτυχίο, ότι έχει μπει από το παράθυρο. Αυτός όμως που είναι ο άμεσα υπεύθυνος για τη ζωή μας, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος πρέπει να εκκενώσει το χωριό, αυτός ξέρει πόσοι είναι οι αγρότες που ζουν σε καλύβες μέσα στο δάσος, αυτός πρέπει να ζητήσει τα μέσα που χρειάζεται για να μας μεταφέρει σε ασφαλές μέρος. Αλλά στην Ελλάδα και κυρίως στα χωριά, δεν ψηφίζουμε αυτόν που είναι ικανός για το γενικό καλό αλλά αυτόν που θα φροντίσει το δικό μας καλό. Θα βγάλουμε δήμαρχο αυτόν που μας έταξε εκείνο το χωραφάκι, αυτόν που δε θα πει τίποτα για τα σκουπίδια και τα μπάζα που πετάμε, το γιο της ξαδέλφης μας. Ένα άβουλο ανθρωπάκι που με το παραμικρό πελαγώνει, κομπιάζει και ρίχνει τις ευθύνες αλλού. Κι όμως, όταν μετρήσουμε το κακό, για αυτόν θα παραπονεθούμε, αυτόν θα σταυρώσουμε και θα ξεχάσουμε ότι εμείς του δώσαμε τη δυνατότητα να κάνει ό,τι έκανε.
Κι όταν η πυρκαγιά πάρει όσες ζωές, περιουσίες και δασικές εκτάσεις μπορέσει, θα αναλάβουν πάλι οι Αρχές. Θα εξαγγείλουν αναδασώσεις, αντιπλημμυρικά και αντιδιαβρωτικά έργα για να καταστρέψουν ό,τι επέζησε. Τα Δάση μας έχουν φροντίσει να αναγεννηθούν από μόνα τους. Έχουν αρχέγονους μηχανισμούς αυτοσυντήρησης. Έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στο έδαφος συγκρατώντας το πολύτιμο για την ανάπτυξή τους χώμα, δίνουν νέους βλαστούς από την επόμενη κιόλας μέρα και σύντομα φτάνουν στο 60% του αρχικού τους μεγέθους. Τα πεύκα, κρατούν κλειστά τα κουκουνάρια τους μέχρι και για 10 χρόνια και τα ανοίγουν μετά τη φωτιά, ρίχνοντας εκατοντάδες σπόρους στο χώμα για να φυτρώσουν τα νέα δέντρα. Κι όμως, το Κράτος, σε μια ύστατη προσπάθεια να δείξει ότι νοιάζεται, κάνει αναδασώσεις. Βάζει βαριά μηχανήματα μέσα στο δάσος και συνθλίβει τους καρπούς και τις ρίζες. Σκάβει και φυτεύει φυτά που ποτέ δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί αλλά είναι τα μόνα που βρίσκονται στα φυτώριά του. Οι ευαίσθητες ισορροπίες του Δάσους διαταράσσονται, οι πικροδάφνες πίνουν το πολύτιμο νερό των πεύκων. Οι καμμένοι κορμοί των δέντρων παρατάσσονται στη σειρά, στα επονομαζόμενα αντιδιαβρωτικά έργα. Το σκεπτικό είναι ότι θα συγκρατούν το χώμα τα 2-3 πρώτα χρόνια, μέχρι να αναπτυχθούν τα πρώτα δέντρα και μετά θα σαπίσουν προσφέροντάς τους λίπασμα. Η αλήθεια είναι ότι δε σαπίζουν γιατί το κλίμα είναι ξηρό, τα δέντρα ασφυκτιούν ανάμεσα στους κορμούς και με την πρώτη ευκαιρία, τα παρατεταγμένα κάρβουνα προσφέρουν μοναδικό θέαμα καθώς εξαπλώνουν τη φωτιά σε όλη την έκταση του ήδη καμένου Δάσους. Κι όταν ένα δάσος καίγεται για δεύτερη φορά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν υπάρχει πια ελπίδα να ανακάμψει. Δεν πρόλαβε να ενεργοποιήσει κανένα μηχανισμό αυτοσυντήρησης.
Τότε και πάλι οι Αρχές αποχαρακτηρίζουν οριστικά τις εκτάσεις αυτές, ο κόσμος τρέχει για ένα σπιτάκι στο βουνό και τότε ξεκινούν οι πλημμύρες, οι καθιζήσεις, καταστρέφονται κι άλλες περιουσίες κι αν είμαστε τυχεροί, δε θρηνούμε θύματα.

Αυτές τις μέρες, όλοι μας σοκαριστήκαμε από την έκταση της καταστροφής. Όλοι, μαζί κι εγώ, σκεφτήκαμε ότι δε γίνεται, δε μπορεί όλα αυτά να οφείλονται σε ένα αναμμένο τσιγάρο. Κάτι πιο σοβαρό κρύβεται από πίσω. Οργανωμένο κύκλωμα εμπρηστών; Κάποια νέα μορφή τρομοκρατίας; Εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί της Ελλάδας;
Γιατί όταν κάτι αποκτά εξωπραγματικές διαστάσεις, εκεί, έξω από το πραγματικό θέλουμε να βρούμε και την αιτία του. Η αιτία είναι απλή και τρομακτική. Για όλα φταίει η έλλειψη ενημέρωσης. Εμείς δεν ξέρουμε πόσο εύκολα ξεκινά μια πυρκαγιά, εμείς δεν ξέρουμε πώς να προστατευτούμε, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να τη σβήσουν, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να μας προστατέψουν, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να προστατέψουν το Δάσος μετά τη φωτιά. Οι επιστήμονες παρακολουθούν αποσβολωμένοι τις σπασμωδικές κινήσεις του Κράτους να σώσει ό,τι μπορέσει κι εμείς χειροκροτούμε ή φωνάζουμε ανάλογα με το πώς μας φάνηκαν ή ανάλογα με το τι ψηφίζουμε...



Πηγές:
in.gr
Φωτιές
Πρόληψη Δασικών Πυρκαγιών
Γιατί καίγονται τα δάση στην Ελλάδα


Update (10/09/2007):
Διαβάστε εδώ και ένα ενδιαφέρον άρθρο για τις χωματερές.
Τα σκουπίδια που και εμείς αλλά και οι Αρχές τόσο εύκολα κρύβουμε μέσα στο Δάσος είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Παράγονται εύφλεκτα αέρια που σε μια ζεστή μέρα και με τον πρώτο δυνατό αέρα μπορούν να πάρουν φωτιά. Πρέπει να τηρούνται αρκετές προϋποθέσεις για να συμβεί κάτι τέτοιο (ανάφλεξη) αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο, κάνουμε όλοι τα δυνατά μας για να τα καταφέρουμε. Πετάμε μη ανακυκλώσιμα υλικά στα σκουπίδια (που ως γνωστόν δεν διασπώνται αλλά είναι εύφλεκτα) και κυρίως τις μπαταρίες από τα κινητά και τους υπολογιστές...

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

Για να κάνω πιο εύκολη τη μετάβαση από το θέμα "Ενημέρωση" στο θέμα "Φωτιές" σας παραθέτω κάποια από αυτά που είδα αυτές τις μέρες στις ειδήσεις, μου έκαναν εντύπωση και δε θα ήθελα να ξεχάσω.

25 Αυγούστου

Πελοπόννησος: Ο εκπρόσωπος της Νομαρχίας δηλώνει ότι δεν είναι οργανωμένοι γιατί "Στην Ελλάδα η οργάνωση είναι πολυτέλεια" ενώ σε τηλεφωνική καταγγελία κατοίκου χωριού ότι δεν ξέρει τι να κάνει, η απάντηση ήταν "Δεν είναι δική μας δουλειά η ενημέρωση".

Εύβοια: Αντιπρόσωπος της Αυτοδιοίκησης όταν τον ρώτησαν πώς εξελίσσεται η φωτιά στο δίπλα χωριό είπε "Δεν ξέρω, εγώ είμαι σε άλλο χωριό" κι όταν τον ρώτησαν τι γίνεται με το Ρώσικο αεροσκάφος που είπαν ότι πάει εκεί, είπε "Α δεν ξέρω, εγώ κοίταξα στον ουρανό και είδα ένα Canadair".

Νομάρχης Αθηνών: Βγήκε σε μεγάλο κανάλι και έκανε δηλώσεις του τύπου "Εγώ, που πήρα το αυτοκίνητό μου και πήγα ως εκεί, και ανέβηκα σε μια ταράτσα και είδα πού πάει η φωτιά και ενημέρωσα την Πυροσβεστική πώς να κινηθεί και μετά πήγα αλλού και είδα μια άλλη εστία και σας το λέω, σφαλιάρες παίξαμε γιατί ο δήμαρχος βρήκε ένα στουπί" κι έλεγε κι έλεγε κι έλεγε για να καταλήξει στο ότι το άλλο κόμμα που κυβερνά σκάρτα 4 χρόνια δεν άλλαξε το νόμο. Στην ερώτηση του Λαζόπουλου πόσα χρόνια είναι έτσι οι νόμοι, απάντησε δεκαετίες ολόκληρες... "Εγώ κύριοι σας μιλάω σαν άνθρωπος, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός".

Η κυρία που κινδυνεύει να καεί και μιλάει στο τηλέφωνο με τον Ευαγγελάτο ο οποίος ωρύεται "πού είναι το κράτος; που είναι οι υπεύθυνοι;" και μέσα στην αγωνία και την τρέλα της μπορεί ακόμα να σκεφτεί λογικά και να αηδιάσει με τον κάθε φωνακλά των δελτίων. "Δεν είναι ώρα να επιρρίψουμε ευθύνες, είναι ώρα να κοιτάξουμε να σώσουμε ζωές".

ο ΑΝΤ1 που έβαλε την Ελληνική σημαία απέναντι από το λογότυπό του για να "συσπειρωθούμε ως έθνος" και από κάτω ο Ευαγγελάτος να φωνάζει "Πού είναι το κράτος; Γιατί άφησε τον κόσμο να πεθάνει;".

Ο Χριστόδουλος που ακόμα και από την Αμερική κάνει δηλώσεις, που ακόμα και από την Αμερική στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά κάνει 3 μέρες να στείλει την οποιαδήποτε χρηματική και αυτή είναι της τάξης των 500.000 ευρώ. Τόση είναι η Εκκλησιαστική περιουσία; Τόσα μόνο μπορείτε να κόψετε από τις μελιτζάνες και την ταραμοσαλάτα;

Ο Σόμπολος που περιέγραφε με κάθε δραματική λεπτομέρεια τις εικασίες του για τον τρόπο που χάθηκε η μητέρα με τα 4 παιδιά της. Κι όταν μας έλεγε ότι έσκυψε και τα αγκάλιασε, έσκυψε κι αυτός, σαν δημοσιογραφική κλώσσα που μαζεύει κάτω από τις φτερούγες της τους αποσβολωμένους από τη στεναχώρια τηλεθεατές. Κρίμα κύριε Σόμπολε γιατί σας εκτιμούσα.


26 Αυγούστου
Ο Γιωργάκης που δεν ξεχνά ότι είμαστε σε προεκλογική περίοδο και κατηγορεί την κυβέρνηση πως ρίχνει το φταίξιμο σε οργανωμένα κυκλώματα για να μην παραδεχτεί τα λάθη της. Και η φωτιά παίρνει ζωές ακόμα...

Ο Ψωμιάδης που έκανε σύσκεψη ΠΡΙΝ ξεσπάσουν οι φωτιές (το βράδυ της Κυριακής αναμένονται ευνοϊκά για πυρκαγιές καιρικά φαινόμενα) και απαγόρευσε την κυκλοφορία στο Σειχ Σου και άλλα κοντινά δάση. Και ευτυχώς, 5 μέρες μετά, τίποτα κακό δεν έγινε σε εκείνες τις περιοχές.

Ο Βύρων Πολύδωρας που είπε πάλι την κοτσάνα του. Η Ελλάδα δέχεται ασύμμετρες απειλές. Δηλαδή, ή τρομοκρατική επίθεση ή ένα πρωτόγνωρο στην κυβέρνηση φαινόμενο που δεν ήταν δυνατόν να αντιμετωπίσει ο κρατικός μηχανισμός. Τα κανάλια φωνάζουν ότι ακολουθείται ανεπιτυχώς το πρότυπο Μπους μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε ντυμένος casual και ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης μιλά για ασύμμετρες απειλές ενώ εξηγεί τα αίτια της απόλυτης καταστροφής "Ήταν προσωπική μου επιλογή ο κύριος Κόης. Η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν είναι ακέραια. Δεν είναι μόνος του. Είναι ολόκληρο επιτελείο σε διάταξη μάχης". Στην προσπάθειά του να κερδίσει τις εντυπώσεις του διψασμένου για απαντήσεις κόσμου, έπληξε μόνος του τον Τουρισμό. Μπράβο!

Ο Βουλγαράκης που πήγε στην Αρχαία Ολυμπία κατόπιν εορτής και με τιμή δήλωνε μπροστά στο Μουσείο κι ενώ η αυλή του ακόμα σιγόκαιγε ότι δεν κινδύνεψαν. Ότι το σύστημα πυρασφάλειας δε λειτούργησε γιατί δε χρειάστηκε. Ξέρουμε πώς λειτουργεί το Υπ.Πο. κύριε Βουλγαράκη. Το ζήσαμε από μέσα, από έξω και από τις ειδήσεις. Τα χρήματα πάνε στις τσέπες 5-6 έξυπνων, σε επιδόματα στους λιγοστούς μόνιμους υπαλλήλους και όλοι οι άλλοι (έκτακτοι, εποχικοί και μνημεία) δεν βλέπουν δεκαράκι. Δεν πιστεύω καν ότι υπήρχε έστω υποτυπώδες σύστημα πυρασφάλειας εκτός ίσως από 5-10 πυροσβεστήρες.

Οι βουλευτές μας δεν κάνουν δηλώσεις γιατί δεν τολμούν να σπαταλήσουν τον μετρημένο τηλεοπτικό χρόνο τους για κάτι άλλο εκτός από την προεκλογική τους εκστρατεία. Στη θέση τους βγαίνουν άγνωστοι, ασήμαντοι και άπειροι πρωτοεμφανιζόμενοι πολιτικοί που δε μπορούν να μιλήσουν, χαμογελούν βλακωδώς και γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο με "εεεε" "ααααα" και παρατεταμένες σιωπές.

Ο Κωστάκης που έγινε έξαλλος με την κατάσταση και σκέφτεται να ξηλώσει κόσμο. Και μέσα στην πλήρη ανοργανωσιά ήδη ανήγγειλε μέτρα ενίσχυσης των πληγέντων. 3.000 ευρώ για τις πρώτες ανάγκες, 10.000 ευρώ για οικοσκευή και ως 500ευρώ/τ.μ. για την αποκατάσταση των σπιτιών. Μπορεί να το κάνει για να κερδίσει πίσω της ψήφους του, μπορεί να μας γονατίσει με τη φορολογία για να τα ξαναμαζέψει αλλά τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι δε θα μείνουν επ' αόριστον σε container.

Η Ιταλική εφημερίδα που έγραψε ότι καίγεται η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία λόγω της ξηρασίας, των ανέμων και των άχρηστων πολιτικών.

Το Star που άφησε στην άκρη τις φωτιές και καταπιάστηκε με την καμμένη ντεκαπάζ της μοντέλας.


27 Αυγούστου
Η Θάλεια Προκοπίου (Ιέρεια αφής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία) που όταν είδε τις εικόνες πριν καεί η το Στάδιο έβαλε τα κλάματα. Που φώναξε αυτό που ξέρουμε όλοι "Όσο είναι πρόσφατη η τραγωδία όλοι φωνάζουμε και εξαγγέλλουμε μέτρα και μόλις περάσει λίγος καιρός δεν κάνουμε τίποτα". Κι ενώ προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, το θρηνοκοράκι η Στάη προσπαθούσε να βγάλει την πολυπόθητη τηλεθέαση "Δε νιώθετε οργή κυρία Προκοπίου; Δεν έχετε αγανακτήσει;"

Ο Ρουσόπουλος που στην ενημέρωση τύπου αρνήθηκε να βάλει το Στρατό στην κατάσβεση "Εσείς θα παίρνατε την ευθύνη να ρίξετε στη φωτιά ανειδίκευτους;". Όχι κύριε Ρουσόπουλε, δεν θα παίρναμε. Αλλά, κάτι πήρε τ' αυτί μου ότι ούτε οι Πυροσβέστες είναι ειδικευμένοι...


28 Αυγούστου
Ο Οικονομέας που ενώ ακόμα μαίνονται οι φωτιές, κινδυνολογεί για ένα λάθος που έκανε στο μηχανογραφικό το Υπ. Εθνικής Αμύνης και μπήκαν λάθος άτομα στις σχολές.

Ο παπάς στην Αρτέμιδα Ζαχάρως "Δε με νοιάζει αν κάνανε Καλατράβες, με νοιάζει τι κάνανε για την Ελλάδα μας. Τι να μου κάνουν τα παιδιά οι πυροσβέστες, τι να προλάβουν; Εγώ κάηκα για να σώσω το σπίτι μου. Ο ένας λέει φταίει η κυβέρνηση, ο άλλος λέει φταίτε εσείς τα προηγούμενα 20 χρόνια. Ας ενωθούν να μας βοηθήσουν. Ζητάνε να βάλουν λεφτά στις τράπεζες, γιατί δε δίνουν από ένα μισθό οι βουλευτές;" Κάτι μου λέει Γιωργάκη ότι η προεκλογική σου εκστρατεία μόλις ναυάγησε...

Οι τράπεζες που ενώ η Ένωση Τραπεζών ζήτησε να μην εισπράττεται προμήθεια για τις καταθέσεις υπέρ των πυροπαθών, κάποιες το βρήκαν μοναδική ευκαιρία να πάρουν πίσω τα λεφτά που δώρισαν. Κι ενώ την επόμενη μέρα η Ένωση έδωσε διευκρινήσεις και τα διάφορα περιστατικά σταμάτησαν, 2 μέρες μετά τα κανάλια ακόμα φωνάζουν για τις προμήθειες. Έληξε το θέμα, δεν το πήρατε είδηση;



Άλλα που είδα και δε θυμάμαι πότε τα είδα
Η κυρία Παπαρήγα που μπήκε αμέσως στο προεκλογικό παιχνίδι (είχε βγει άραγε;) και άρχισε να ζητιανεύει ψήφους "Αυτό που έγινε δεν πρέπει να το ξεχάσετε και αν είστε οργισμένοι, όταν είστε μέσα στο παραβάν ρίξτε ΚΚΕ". Μόνο που δε μας έδωσε τα ψηφοδέλτια έτοιμα συμπληρωμένα.

Ο Γιωργάκης που αρνείται να πιστέψει ότι ο τόσο καλά οργανωμένος προεκλογικός του αγώνας δεν αποδίδει και έπεσε από τα σύννεφα όταν οι δημοσκοπήσεις τον έδειξαν ακόμα πίσω από τον Κωστάκη.

Ο Αλαβάνος που υπέδειξε ξεκάθαρα τις ασύμμετρες απειλές: Μια γιαγιά που έψηνε στην αυλή, ένας εργάτης που δούλευε ηλεκτροκόλληση στην οικοδομή, 2 παιδιά που έπαιζαν με αναπτήρες στο δάσος.

Η κατάθεση κατά του πρώτου "εμπρηστή", του 62χρονου στην Αρεόπολη, αναιρέθηκε όταν ο δασοφύλακας που κατέθεσε, είπε ότι το έκανε κάτω από πιέσεις και απειλές των ανακριτών. Κι ενώ τα αποδεικτικά στοιχεία είναι αναπτήρες και ένας σουγιάς, ο κύριος αυτός προφυλακίστηκε. Αντίθετα, ο 63χρονος που κατηγορείται ότι έβαλε τη φωτιά με την ηλεκτροκόλληση ομολόγησε. Είπε όμως ότι κάλεσε την Πυροσβεστική ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να τη σβήσει. Αυτός δεν προφυλακίστηκε, προτάθηκε η απαλλαγή του.
Σημείωση: ο πρώτος κύριος υπήρξε μέλος του ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος όχι. Ασύμμετρη δικαιοσύνη μου μυρίζει...

Όλα τα μέλη της Ν.Δ. τρέχουν να καλύψουν τη μπαρούφα του Πολύδωρα. Η Ντόρα δίνει ορισμούς και οι υπόλοιποι σιγοντάρουν. Μόνο ο Αβραμόπουλος αποστασιοποιήθηκε. "Η ασύμμετρη απειλή ως έννοια είναι συνυφασμένη με τη διεθνή τρομοκρατία. Μπορεί να ακυρώσει ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας ως ασφαλούς προορισμού". Μπορεί να είσαι Υπουργός Υγείας πια και όχι Τουρισμού αλλά καλά τα λες. Γιατί σε βγάλανε από εκείνο το Υπουργείο;

Ο Θύμιος Καρακατσάνης που σε συζήτηση για το αν τα τελευταία γεγονότα θα επηρεάσουν τις εκλογές και πόσο είπε "Ο Έλληνας είναι σαν το σκύλο. Τρέχει τρέχει αγριεμένος κι εκεί που λες "αυτό είναι", σηκώνει το πόδι να κατουρήσει." Εγώ θα έλεγα "ξαπλώνει ανάσκελα να τον χαϊδέψεις" κυρ Θύμιο μου...

Όλα αυτοί οι έξυπνοι Ελληναράδες που βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν λεφτά ακόμα και τώρα, τώρα που όλη η Ελλάδα θρηνεί. Και μετά ψάχνουμε να βρούμε ευθύνες στην εκάστοτε Κυβέρνηση αγνοώντας επιδεικτικά ότι εμείς οι ίδιοι κάνουμε το μεγαλύτερο κακό στους εαυτούς μας.

Περί ενημέρωσης (μέρος β')

Είναι πολύ λεπτές οι γραμμές μεταξύ ενημέρωσης και προπαγάνδας. Ένας δημοσιογράφος οφείλει να μεταδώσει την είδηση χωρίς καμία συναισθηματική φόρτιση ώστε μόνος του ο πολίτης να κρίνει αν το γεγονός ήταν καλό, κακό ή αποτρόπαιο. Η συνηθισμένη τακτική "και τώρα περνάμε σε μια δυσάρεστη είδηση" είναι το πρώτο διστακτικό βήμα για την επίτευξη του στόχου. Ο θεατής συνηθίζει να νιώθει έτσι όπως ο εκφωνητής υποδεικνύει. Το επόμενο βήμα είναι η ξεκάθαρη εκδήλωση της θέσης του καναλιού απέναντι σε ένα γεγονός. Αρχικά το γεγονός είναι κατά γενική αποδοχή κατακριτέο, ή επικροτέο. Έτσι, και πάλι, ο θεατής δεν "κλωτσάει", συμφωνεί και κάπου μέσα του βγάζει το λάθος συμπέρασμα "ο τάδε, σκέφτεται σωστά". Τώρα πλέον, το έδαφος έχει στρωθεί. Με μικρά διστακτικά βήματα στην αρχή και όλο και πιο τολμηρά όσο περνά ο καιρός, με ενδιάμεσες παρεμβολές εικόνων φρίκης και δέους, το σχέδιο μπορεί να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή.

Τώρα πια ο εκφωνητής δε διστάζει να πάρει θέση υπέρ ή κατά κόμματος, να ειρωνευτεί άτομα της πολιτικής ζωής, να δημιουργήσει θέματα από το τίποτα, να ξεσηκώσει τον κόσμο υπέρ ή κατά συγκεκριμένων απόψεων και ανθρώπων, ακόμα και να μεταδώσει ψευδείς ειδήσεις. Ο θεατής έχει εκπαιδευτεί να ακούει χωρίς να σκέφτεται. Ρουφά διψασμένα κάθε λέξη χωρίς να τη φιλτράρει. Αποκτά άποψη που μόλις αλλάξει το κανάλι αλλάζει κι αυτή, και δεν το καταλαβαίνει καν.
Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να μεταδίδει την είδηση, είναι να ενημερώνει τον κόσμο για αυτά που δε μπορεί να μάθει μόνος του. Να καταγράφει ένα σημαντικό περιστατικό και αυτό να μεταφέρει. Εδώ τίθεται ένα άλλο σοβαρό ζήτημα, το γεγονός αυτό καθεαυτό. Πότε αποτελεί είδηση; Πότε μεταδίδεται και με ποια σειρά;

Αν την περίοδο των πυρκαγιών κι ενώ η Αμερική συνεχίζει τον πόλεμο με το Ιράκ (που τα μέσα φρόντισαν να μας πουν ότι είναι κακό, πολύ κακό κράτος) μάθουμε ότι συνελήφθη Ιρακινός να βάζει φωτιές στην Αθήνα, τι συμπέρασμα θα βγάλουμε; Ενισχύουμε ναι ή όχι την θεωρία περί "ασύμμετρης απειλής"; Πόσοι θα προσέξουν ότι ο εν λόγω άνθρωπος έβαζε φωτιές προσπαθώντας να αυτοπυρποληθεί;
Αν μάθουμε ότι άγνωστος επιτέθηκε σε Πυροσβέστες ενώ αυτοί είχαν πάει να σβήσουν τη φωτιά, τι συμπέρασμα οδηγούμαστε να βγάλουμε; Συγκεκριμένα, η Πυροσβεστική ανακοίνωσε ότι τους επιτέθηκε, κάτι που τους ανάγκασε να αποχωρήσουν και όταν μπόρεσαν να πλησιάσουν ξανά, η φωτιά είχε φουντώσει. Την ίδια ώρα, site γνωστού καναλιού, στο θέμα "Αναζωπυρώσεις και εκκενώσεις χωριών" έγραφε ότι ο ένας Πυροσβέστης ένιωσε αδιαθεσία και ενώ απομακρύνθηκε για να ηρεμήσει, κάποιος κάτοικος της περιοχής θεώρησε ότι αποχωρούν και τους επιτέθηκε. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι ο άγνωστος αναζητείται. Τότε πώς ξέρουν γιατί έκανε ό,τι έκανε; Γιατί αυτό το περιστατικό αποτελεί είδηση; Πόσοι σκέφτηκαν όταν το άκουσαν ότι δε γίνεται 2 Πυροσβέστες να μη μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν άντρα;* Ενισχύονται ή καταρρίπτονται οι θεωρίες περί "οργανωμένου σχεδίου" και σπείρας εμπρηστών;
Πόσο σοβαρά θα πάρει κάποιος το ρεπορτάζ για τα παιδιά που πεθαίνουν αβοήθητα σε κάποιο ίδρυμα αν προβληθεί αμέσως μετά από ένα σχετικό με τη νέα σαιζόν στα μπουζούκια;

Τέλος, σας δίνω να κρίνετε εσείς και να μου πείτε τη γνώμη σας για την πρώτη και την τέταρτη είδηση του αθλητικού ρεπορτάζ.

Σημείωση: Και τα 3 αρχεία που παρέθεσα, τυχαίνει να προέρχονται από το ίδιο κανάλι. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι βάλλομαι εναντίον του.

*Η συγκεκριμένη ερώτηση αποτελεί παράδειγμα δημοσιογραφικής προπαγάνδας. Εμμέσως, σας έκανα να σκεφτείτε ότι η Πυροσβεστική λέει ψέματα και όχι το κανάλι.

Περί ενημέρωσης

Άλλο ένα προσφιλές θέμα των ημερών είναι η ενημέρωση. Και όταν μιλάμε για ενημέρωση εννοούμε τα κανάλια, τα δελτία ειδήσεων και τα εκάστοτε "ιερά" τέρατα της δημοσιογραφίας.
Σε κάθε μεγάλη καταστροφή τα κανάλια καταργούν το πρόγραμμα και γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο με δελτία, αναλύσεις, φωνές στα παράθυρα, αποκαλύψεις και δηλώσεις. Οι δημοσιογράφοι φωνάζουν, συγκινούνται, δείχνουν την αποτροπή τους, βγάζουν συμπεράσματα και προβάλλουν την προσωπική τους άποψη. Τα ρεπορτάζ επικεντρώνονται στη "δραματική ιστορία" του κάθε θύματος, δείχνουν σκηνές του ατυχήματος, κόσμο να φωνάζει και να κλαίει αλλά ποτέ κάποιον που μιλά ήρεμα, λογικά, που δεν κατηγορεί και δε βουρκώνει μπροστά στις κάμερες.
Κι όσο εμείς, συντετριμμένοι από το γεγονός, βουρκώνουμε μαζί με τους παθόντες, η ενημέρωση πάει περίπατο. Το ίδιο φυσικά έγινε και αυτές τις μέρες. Αγανακτισμένη από τον κάθε Ευαγγελάτο, έκανα το πρώτο βήμα, έκλεισα την τηλεόραση. Το δεύτερο βήμα ήταν να ψάξω να βρω τρόπο να μάθω τα νέα από το Internet. Σε γνωστή σελίδα ειδήσεων άρχισα να θυμάμαι και πάλι πώς γίνεται αυτό. Τα άρθρα ήταν μικρά, ανέφεραν όλα τα δεδομένα σε λίγες γραμμές χωρία φανφάρες, χωρίς φωνές και κλάματα. Και πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, πρώτη φορά σε ένα μεγάλο δράμα, μπορώ να πω ότι ενημερώθηκα. Έμαθα πολύ περισσότερα από κάθε άλλη φορά και το σημαντικότερο, τα συναισθήματά μου έμειναν ανέπαφα. Συγκινήθηκα, οργίστηκα επειδή εγώ το ήθελα και όχι γιατί κάποιος άλλος με προετοίμαζε για μια θλιβερή, αποτρόπαιη είδηση...

Μήπως τελικά αυτός είναι ο τρόπος για να στείλουμε το μήνυμά μας στα κανάλια; Τώρα που το Internet εισχωρεί σιγά-σιγά σε κάθε σπιτικό, μήπως πρέπει να κλείσουμε την τηλεόραση και να γυρίσουμε στον παλιό καλό τρόπο της ενημέρωσης, την ανάγνωση;

Συνεχίζεται...

Διευκρίνηση

Η προεκλογική περίοδος και οι φωτιές στην Πελοπόννησο ήταν μία ευκαιρία να θυμηθούμε τι κόμμα είμαστε, τι ψηφίζει ο διπλανός και να αναρωτηθούμε ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από ό,τι μας λένε.

Με αφορμή αυτό, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αναρχική. Για να είμαι ακόμα πιο σαφής, δεν είμαι ούτε κομουνίστρια, ούτε καπιταλίστρια, ούτε σοσιαλίστρια. Δε μου αρέσει να ακολουθώ τυφλά το ρεύμα. Ακούω, σκέφτομαι και ενστερνίζομαι τις απόψεις που μου φαίνονται σωστές και δίκαιες.

Το όνομα που χρησιμοποιώ σε αυτό το blog, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα Nickname (παρατσούκλι) που μου κόλλησε στα πρώτα βήματα στο Internet. Καλώς ή κακώς, δε φρόντισα να το αποβάλλω όσο ήταν ακόμα νωρίς και τώρα πια δε θέλω. Γράφω σε κάποια Forum και (από εγωισμό;) δε θέλω να το αλλάξω γιατί θέλω να αναγνωρίζουν ότι είμαι εγώ.

Όσοι λοιπόν αρέσκεστε να βάζετε ετικέτες ή να κρίνετε έναν άνθρωπο από παραταξιακές απόψεις, λυπάμαι, δε θα μπορέσετε να το κάνετε με εμένα. Το ποια είμαι και τι κάνω θα το καταλάβετε μόνο αν διαβάσετε αυτά που γράφω (και ακόμα και τότε δε σας εγγυώμαι ότι θα σας δείξω κάθε πτυχή του χαρακτήρα μου).

Φωτιά στην καρδιά μας

Σήμερα προστέθηκε και η Πελοπόννησος στη λίστα της ολικής καταστροφής. Μετά την Χαλκιδική, την Πεντέλη και την Πάρνηθα ήρθε η σειρά της να καεί με τα χειρότερα μέχρι σήμερα αποτελέσματα. 44 ως τώρα οι νεκροί, οι περισσότεροι από αυτούς εγκλωβίστηκαν στις φλόγες… Κι ενώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Αρεόπολη και τη Ζαχάρω, ξεσπούν φωτιές στον Υμηττό, την Πεντέλη και την Εύβοια.


Προσπαθώ να σκεφτώ πώς ξεκίνησαν όλες αυτές οι φωτιές.

1. Τυχαία, κάτι η ζέστη, κάτι τα σκουπίδια κι ο αέρας και φούντωσε η πλαγιά. Αφελείς εκδρομείς που δεν έσβησαν σωστά τη φωτιά, αναμμένα τσιγάρα.
25 εστίες ταυτόχρονα ξεπερνούν κάθε νόμο των πιθανοτήτων, της στατιστικής και της ατυχίας. Επίσης, σε αυτή την περίπτωση δεν δικαιολογούνται τα στουπιά που βρίσκουν οι Πυροσβέστες.

2. Πυρομανείς.
25 άτομα σε ένα μόνο μέρος;;;

3. Κουτοπόνηροι χωριάτες που άναψαν τη φωτιά για να κάψουν την περιουσία του γείτονα, για να δημιουργήσουν βοσκοτόπια, για άλλους προσωπικούς λόγους.
Και πάλι, 25 άτομα στο ίδιο μέρος; Χώρια που στη φωτιά κάηκαν τα ζώα τους, τα χωράφια τους, τα σπίτια τους και οι οικογένειές τους. Στην Αθήνα υπάρχουν ακόμα αγρότες;

4. Οικοπεδοφάγοι - καταπατητές που περιμένουν σαν τα κοράκια να αποχαρακτηριστεί η δασική έκταση για να χτίσουν τα σπιτάκια τους.
Εδώ δικαιολογούνται 25 και 35 και 105 στο ίδιο μέρος. Αλλά να κάψουν ήδη κατοικημένες περιοχές; Και το σημαντικότερο ερώτημα: δεν έχουν καμία επίγνωση της ζημιάς που προκαλούν στο κλίμα, την οικονομία και την υγεία των παιδιών τους; Κι η ίδια τους η ζωή στο βωμό του χρήματος;

5. Φανατισμένοι πολιτικά προσκείμενοι σε μη κυβερνώντα κόμματα που θέλουν να θίξουν την κυβέρνηση.
Αν υπήρχαν ακόμα φανατισμένοι...

6. Η ίδια η κυβέρνηση που θέλει να ξεχαστεί το σκάνδαλο με τα ομόλογα.
Θέλει να ξεχαστεί το σκάνδαλο ώστε να βγει στις εκλογές. Αν καεί όλη η Ελλάδα ποιος θα μείνει ζωντανός να τους ψηφίσει;

7. Εξωγήινοι εγκατεστημένοι στην Ελλάδα την οποία και επέλεξαν ως τόπο κατοικίας και διαμορφώνουν το τοπίο σε σεληνιακό. Έχουν διεισδύσει και ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό και καταστέλλουν όλες τις προσπάθειες οποιαδήποτε αντιμετώπισης και προστασίας του περιβάλλοντος.
Τα λόγια μιας φίλης μου στην προσπάθειά της να βρει κι αυτή μια λογική εξήγηση. Δε μου φαίνεται και τόσο εξωπραγματική η ιδέα της…

8. Κάποιος άλλος παράγοντας...
Ποιες είναι οι επιπτώσεις των φετινών πυρκαγιών; Κάηκαν ζώα και καλλιέργειες - 1ο πλήγμα στην Οικονομία. Κάηκαν άνθρωποι και περιουσίες - 2ο πλήγμα στην Οικονομία (από τις αποζημιώσεις και τις χρηματικές ενισχύσεις). Κάηκαν απέραντες δασικές εκτάσεις, κάηκαν ακόμα και οι αναδασωμένες που σημαίνει ότι δε θα φυτρώσει τίποτα πια εκεί - Πλήγμα στη δημόσια Υγεία και τον Τουρισμό.


Έχοντας λοιπόν απορρίψει τις 6 πρώτες πιθανότητες, ταλαντεύομαι ανάμεσα στην έβδομη και την όγδοη. Και σκέφτομαι σαν άλλος Καρατζαφέρης μήπως υπάρχει ένας ακήρυχτος πόλεμος από κάποιους που θέλουν ίσως να εξαφανιστεί η Ελλαδίτσα μας από το χάρτη και ειλικρινά μου φαίνεται το ίδιο λογική εξήγηση όπως και αυτή για τους εξωγήινους...



(Όση ώρα γράφω αυτές τις αράδες, έχει περάσει πάνω από το σπίτι μου ήδη 5 φορές το ελικόπτερο της Πυροσβεστικής, άλλη μία φωτιά μαίνεται πίσω από το βουνό.)



Κάτι που μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια των διακοπών ήταν ότι παρόλο που πήγα σε τόσα μέρη της Κρήτης, δεν είδα πουθενά εικόνες ολικής καταστροφής. Μένω κοντά στη θάλασσα και η αλήθεια είναι ότι σπάνια περνάει μέρα που δε θα δω έστω ένα αεροσκάφος, πράγμα που σημαίνει ότι και η Κρήτη διεκδικεί καθημερινά θέση στη λίστα με τις φωτιές. Πού είναι λοιπόν τα καμένα; Πού είναι τα κατεστραμμένα σπίτια και οι πενθούντες συγγενείς; Γιατί εδώ δεν γίνεται χαμός;
Σκέφτομαι λογικά και καταλήγω σε δύο συμπεράσματα:
α) Αυτοί που θέλουν να κάψουν την Ελλάδα δεν πλησιάζουν εδώ είτε γιατί δεν τους αρέσει η Κρήτη, είτε γιατί δεν τολμούν. Γιατί οι Κρήτες είναι φυλή πολεμιστών και θα τους σφάξουν στο γόνατο.
β) Κάποιος υψηλά ιστάμενος ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Ξέρει να αντιμετωπίσει το κακό στη ρίζα του, στέλνει όλο το δυναμικό του Σώματος σε κάθε μικρή κι ασήμαντη εστία και τους δίνει σωστές οδηγίες για την κατάσβεση της φωτιάς πριν προλάβει να εξαπλωθεί.
Γιατί κάποιος δεν δίνει προαγωγή σε αυτόν τον κύριο και να διοικήσει όλο το Πυροσβεστικό Σώμα; Μήπως επειδή δεν είναι μπλε παιδί; Τι χρώμα έχει η ζωή μας, η χώρα μας; Γιατί εμένα γκρι-σταχτί μου φαίνεται…


Κι όσο τα σκέφτομαι όλα αυτά, θυμάμαι τον κύριο Φούρλα, πριν φύγει για την Πολιτική Προστασία. Τότε που έτρεχε από φωτιά σε φωτιά. Τότε που το μεσημέρι έσβηνε μια μικρή φωτιά στον Υμηττό και το απόγευμα πήδαγε μπαλκόνια και τοίχους για να σβήσει αυτή που απειλούσε τα σπίτια στη Σαλαμίνα. Και δεν ξέρω τελικά αν ήταν για καλό που έφυγε από το Πυροσβεστικό Σώμα. Είναι ικανός και του αξίζει μια μεγαλύτερη θέση, ίσως να κάνει και περισσότερα από εκεί αλλά… αυτός που τον αντικατέστησε…


Έξω από κάθε σκέψη και προβληματισμό μένουν όλοι εκείνοι που το όνομά τους θα ακουστεί μόνο όταν πεθάνουν. Οι Πυροσβέστες και οι Εθελοντές. Οι αληθινοί ήρωες που δεν κοιτούν κομματικά συμφέροντα, δεν ξέρουν από μπλε και πράσινα χρώματα. Αυτοί που κάθε πρωί αποχαιρετούν τη γυναίκα και τα παιδιά τους με τη σκέψη ότι ίσως να μην τους ξαναδούν, ίσως σήμερα να είναι η τελευταία μέρα που θα ορμήξουν στις φλόγες. Και είναι έξω από το μυαλό μας, γιατί βρίσκονται μόνιμα μέσα στην καρδιά μας.

Πυροσβεστικό Σώμα / Πεσόντες στο καθήκον

Υ.Γ.: Η φωτογραφία είναι από τη φωτιά στη Ζαχάρω.

Σορόπια

Λατρεύω το δίκτυο του ΟΤΕ και την προνομιακή μεταχείριση των πελατών του. Λατρεύω τις συνεχόμενες διακοπές της σύνδεσής μου και πραγματικά συγκινούμαι όταν κόβεται πάνω που έχω φτάσει στο 90% του upload ενός αρχείου της τάξης των 100ΜΒ. Εκεί όμως που πραγματικά θέλω να σφίξω στην αγκαλιά μου κάποιον υπάλληλο, να τον φιλήσω σταυρωτά και να του πω «Σε λατρεύω, το ξέρεις;» είναι όταν αυτές οι διακοπές είναι συνεχόμενες κι εγώ, αθεράπευτα ρομαντική και αισιόδοξη, συνεχίζω να κάνω upload το ίδιο αρχείο πιστεύοντας ότι τι στο καλό, κάποια φορά θα προλάβω!

Μήπως έπρεπε να με βαφτίσουν Ελπίδα;

Πίστη;

Μαλάκα;;;

Υ.Γ.: Η εικόνα είναι δικής μου επεξεργασίας και σας επιτρέπω να τη διαδώσετε.