Γρίφος

Στο σχολείο μάθαμε ότι για να βρούμε το εμβαδό ενός πολύπλοκου σχήματος, αρκούσε να αθροίσουμε τα εμβαδά των επιμέρους σχημάτων.

Ας το επαληθεύσουμε:
Θεωρούμε ότι τα κουτάκια έχουν εμβαδό 1.
Πάμε στο πρώτο τρίγωνο και στο κίτρινο σχήμα.
Το εμβαδό του είναι 2x2+3x1=7. Σωστά; Αν μετρήσουμε τα κουτάκια βγαίνουν όντως 7.
Ομοίως, το λαχανί έχει εμβαδό 8, το κόκκινο 12 και το 5. Δηλαδή το πρώτο τρίγωνο έχει εμβαδό 7+8+12+5=32
Ας κάνουμε άλλη μία επαλήθευση, αυτή τη φορά με το τρίγωνο.
(13x5)/2=32,5!

Δεν αναφέρω καν το δεύτερο τρίγωνο γιατί ακόμα παλεύω να βγάλω άκρη με το πρώτο...

Πούστη γλάρε

Για τον ΟΤΕ πληρώνετε:
24,80 ευρώ ευγνωμοσύνη που σας δώσαμε τηλεφωνική γραμμή κι ας περιμένατε 5 μήνες.
6,38 ευρώ ευγνωμοσύνη που σας δώσαμε το δικαίωμα να έχετε DSL.
29,76 ευρώ για να έχετε και σύνδεση DSL.
25,04 ευρώ για να μπορείτε να κάνετε δωρεάν κατά τ' άλλα κλήσεις προς σταθερά που ανήκουν μόνο στο δίκτυό μας και όχι γενικά κι αόριστα, τις οποίες κλήσεις θα μπορούσατε ούτως ή άλλως να τις κάνετε άμα σας έκοβε να βάλετε στον υπολογιστή σας κάποιο από τα ανάλογα προγράμματα.
2,00 ευρώ αναγνώριση κλήσης, γιατί εμείς χρεώνουμε όταν οι άλλοι χαρίζουν.
Σύνολο 104,69 ευρώ, δηλαδή 52 ευρώ το μήνα.

Όταν οι άλλοι δίνουν όλο το πακέτο με 40 ευρώ το μήνα και δωρεάν κλήσεις προς όλα τα δίκτυα και ταχύτητες (σα δε ντρέπονται) μέχρι 24 φορές μεγαλύτερες.

Βρε δε γαμιέστε λέω εγώ!

Θα μου επιτρέψουν οι φίλοι Ανώριμοι (www.anorimoi.com) να προσφέρω στους φίλους αναγνώστες μου το άσμα ασμάτων "Άμα έχεις τον ΟΤΕ".
http://rapidshare.com/files/50222444/ama_exeis_ton_pOTE.rar

Ρε Μπιν Λάντεν εμφανίσου,
ρίξε βόμβα στον ΟΤΕ κι εξαφανίσου!

Κινητοποιήσεις

Κάποτε ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν Αμαλία. Αυτή η κοπέλα είχε ένα μικρό πρόβλημα στο πόδι αλλά κανένας γιατρός δε μπόρεσε να καταλάβει τι ήταν πριν να είναι πολύ αργά για την ίδια. Όσο καιρό πάλευε για την υγεία της, έγραφε σε ένα blog τις περιπέτειές της. Όταν τα λάθη των γιατρών προκάλεσαν το θάνατό της, οι φίλοι αναγνώστες της αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να αφήσουν το γεγονός να περάσει απαρατήρητο. Αυτή ήταν η πρώτη οργανωμένη μαζική κινητοποίηση μέσω Internet. Όλοι σχεδόν οι Έλληνες bloggers την πρώτη Ιουνίου έβαλαν στο ιστολόγιό τους το banner της Αμαλίας και ένα προσυμφωνημένο κείμενο.

Λίγο καιρό μετά, κάηκε η Πάρνηθα. Πολύτιμες εκτάσεις έγιναν στάχτη και απειλήθηκαν πολλά σπάνια ζώα. Και πάλι, οι πολίτες έκαναν μία οργανωμένη μαζική κινητοποίηση. Για μέρες στέλνονταν άπειρα sms και mail που παρότρυναν τον κόσμο να μαζευτεί συγκεκριμένη μέρα και ώρα έξω από τη Βουλή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστροφή του Περιβάλλοντος.

Πριν προλάβει ο κόσμος να ξεχάσει το περιστατικό, κάηκε η Πελοπόννησος. Αυτή τη φορά ο κόσμος ήταν έτοιμος και διαβασμένος. Εκατοντάδες blogs κατέγραφαν τις σκέψεις, την αγανάκτηση και την οργή των Ελλήνων. Και όταν τους ζητήθηκε ξανά να αναρτήσουν το banner και να συγκεντρωθούν συγκεκριμένη μέρα και ώρα έξω από το Σύνταγμα φορώντας μαύρα, ανταποκρίθηκαν άμεσα.

Τότε ήταν που άρχισα να σκέφτομαι μήπως η βουβή διαμαρτυρία αρχίζει να γίνεται μόδα και να χάνει σιγά-σιγά τον πρωταρχικό σκοπό της. Σιγουρεύτηκα χθες το πρωί, όταν έλαβα ένα sms που, με αφορμή τη σφαγή των μοναχών στη Μιανμάρ, παρότρυνε να φορέσουμε κόκκινα αυτή τη φορά (υποθέτω σε ένδειξη συμπαράστασης στους μοναχούς) κάποια συγκεκριμένη μέρα...

Μήπως πατήσαμε τ' αυγό και φτάσαμε στον ουρανό; Μήπως νομίζουμε ότι η φωνή μας έχει τόση δύναμη που ήδη φροντίσαμε τα προβλήματα του τόπου μας και πρέπει να ασχοληθούμε και με τα προβλήματα άλλων χωρών; Δε λέω, κι εγώ έχω σοκαριστεί και καταδικάζω τα γεγονότα αλλά, τι θα προσφέρω αν βγω στους δρόμους με κόκκινα;

Το είχαν πει στην Ελληνοφρένεια σχεδόν ένα μήνα πριν, αλλά τότε το βρήκα απλά αστείο, τώρα το θεωρώ προφητικό:

Λεφτεριά στην κυρία Τασία λοιπόν! Όλοι στο Σύνταγμα φορώντας μπλε ποδιές!

Μετεκλογικά...

Όλοι παρακολουθήσαμε τα αποτελέσματα των εκλογών, ακούσαμε τις ανακοινώσεις και τα σχόλια για το αποτέλεσμα και διαβάσαμε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ποια ήταν όμως τα πρώτα εξώφυλλα που έκαναν οι ηγέτες των κομμάτων της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης;

Chain Letters

Με τον όρο Chain Letters εννοούμε όλα εκείνα τα mail που λαμβάνετε καθημερινά και σας προτρέπουν να τα προωθήσετε σε άλλους 5-10, σε όσους αγαπάτε, σε όσους σκέφτεστε και πάει λέγοντας.
Η μόδα είναι παλιά, τόσο παλιά που δε γνωρίζαμε ακόμα τι θα πει Internet και e-mail. Θυμάμαι στο δημοτικό που έπαιρνα τουλάχιστον μία φορά το μήνα ένα τέτοιο γράμμα από κάποια φίλη και έπρεπε να το αντιγράψω 7 ή 9 φορές για να έχω καλή τύχη, για να με κοιτάξει αυτός που αγαπούσα και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να τραβήξει την προσοχή ενός 10χρονού κοριτσιού. Το σύστημα αυτό γρήγορα ναυάγησε, μιας και οι περισσότεροι προτιμούσαν να πέσει πάνω τους όλη η κακοτυχία του σύμπαντος παρά να γράφουν μία μέρα ολόκληρη (το carbon απαγορευόταν).
Με την άνοδο της χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών και του διαδικτύου, απέκτησε μία νέα μορφή. Δε χρειαζόταν πλέον να τα γράφεις, αρκούσε να πατήσεις στο κουμπί "forward". Τα πρώτα δειλά βήματα έγιναν με αστικούς μύθους (urban legents). "Αν δεν προωθήσεις αυτό το μήνυμα σε 15 άτομα μέσα σε 3 μέρες, τότε θα πάθεις αυτό εκείνο και το άλλο" και μετά παρέθετε φρικιαστικά περιστατικά που συνέβησαν σε άτομα που δε θα μπορούσαμε ποτέ να ελέγξουμε αν είναι υπαρκτά. Άλλο όμως τα 10χρονα και άλλο τα 15χρονα και 20χρονα. Λίγοι πίστευαν πια τις φρικιαστικές ιστορίες. Εγώ συγκεκριμένα, αντί για forward πατούσα το reply και έγραφα απαντήσεις του στυλ "πόσο αφελής είσαι να πιστεύεις ότι τώρα που μου το έστειλες θα λυθούν όλα σου τα προβλήματα;".
Έτσι, το παιχνίδι αναγκάστηκε να αναβαθμιστεί. Τώρα πια στέλνουν ποιήματα, κινέζικες παροιμίες (που αμφιβάλω αν τις γνωρίζουν οι Κινέζοι), όμορφες εικόνες αγγέλων να χαμογελούν στους θνητούς και φωτογραφίες από ζωάκια. Προέτρεπαν τους παραλήπτες να τα στείλουν σε όποιον αγαπούν ("including me"), σε όσους θεωρούν φίλους τους, σε όσους εύχονται καλοτυχία. Και πάλι το κόλπο έπιασε, αν και προσωρινά. Ο καθένας μας θέλει να κερδίζει τις εντυπώσεις, και τι καλύτερο από ένα mail που δείχνει ότι σε σκέφτομαι. Όμως, μετά το 15ο αγαπησιάρικο mail ή το πήρε το μήνυμα ο άλλος ή δεν υπάρχει ελπίδα.
Έτσι, ξανα-αναβαθμίστηκε. Λαμβάνουμε mail με ιστορίες φρίκης μεν, αλλά αρκετά πιο πιστευτές. "Οι εταιρίες γάλακτος ανακυκλώνουν τα ληγμένα προϊόντα και για να μη χάνουν το λογαριασμό, γράφουν στη συσκευασία τον αριθμό της ανα-χρήσης. Το 5 σημαίνει ότι το γάλα που θα δώσετε στο παιδάκι σας να πιει, έχει λήξει και έχει ανασυσκευαστεί 4 φορές... Παραθέτουμε και φωτογραφίες." Τώρα πια δε μας παρακαλούν να το στείλουμε σε όσους μπορούμε, ξέρουν ότι θα το στείλουμε παντού για να αφυπνίσουμε συνειδήσεις, για να ξεσκεπάσουμε την απάτη...
Άλλο ένα συνηθισμένο είδος chain letter είναι αυτό που στο τέλος πληρώνει. "Η Microsoft θέλει να ελέγξει τους ενεργούς χρήστες, γι' αυτό στείλ'τε το για να μη θεωρηθείτε ανενεργός. Για κάθε φορά που το mail σας προωθείται, θα πάρετε ένα δολάριο. Ο τάδε που το έκανε για πλάκα, έλαβε $1.300.000 από την εταιρία". "Ένα φτωχό παιδάκι στο Αφγανιστάν δεν έχει παπούτσια να πάει στο σχολείο. Η Διεθνής Αμνηστία θέλοντας να ευαισθητοποιήσει τους χρήστες του Internet, θα καταθέτει 1 δολάριο για κάθε προώθηση. Λυπηθείτε το φτωχό παιδάκι από το Αφγανιστάν που δεν έχει παπούτσια. Δε θα σας κοστίσει τίποτα, άλλοι θα πληρώσουν για εσάς".

Η εύλογη απορία είναι τι κερδίζει αυτός που έστειλε το αρχικό mail. Τις περισσότερες φορές, του αρκεί να δει τη βλακεία του να κάνει τον γύρο του κόσμου (γιατί υπάρχουν και οι ευαισθητοποιημένοι χρήστες που κάθονται και τα μεταφράζουν). Όμως, υπάρχει και ένα άλλος βαθύτερος σκοπός. Πόσες φορές μετά την προώθηση ενός τέτοιου mail λάβατε κάποιον ιό; Κάποια διαφήμιση "enlarge your penis"; Πού βρέθηκε η διεύθυνσή σας αφού δεν συνηθίζετε να τη δίνετε από 'δω κι από 'κει; Και ακόμα χειρότερα, πόσες φορές παρόλο που σπάσατε την αλυσίδα και δεν το στείλατε πουθενά, πάλι λάβατε τα παραπάνω mail;

Η απάντηση είναι απλή. Όταν στέλνω ένα μήνυμα σε 10 άτομα, οι 10 αυτοί θα βλέπουν τις διευθύνσεις των άλλων 9. Αν κάθε ένας από αυτούς το στείλει σε άλλους 10, εκείνοι οι 10 θα έχουν στη διάθεσή τους 20 διευθύνσεις. Φανταστείτε λοιπόν αν προωθηθεί 100 φορές, τι λίστα μπορεί να φτιάξει ο τελικός παραλήπτης. Τι να την θέλει άραγε αυτή τη λίστα; Πολύ απλά, την πουλάει.

Φρικιαστική Ιστορία #1: (για να μην βγαίνουμε και από το κλίμα των chain letters)
Έχω 3 λογαριασμούς mail. Τον πρώτο το χρησιμοποιώ για εγγραφές σε forum, για να λαμβάνω τα διάφορα newsletters και τον δίνω σε φίλους από το Internet. Τον δεύτερο τον έχω ανοίξει για τους φίλους της πραγματικής ζωής. Για όλους όσους δε θέλω να ξέρουν την ταυτότητά μου στο Internet και για τις διάφορες υπηρεσίες που ζητούν mail επικοινωνίας. Τον τρίτο τον έχω ανοίξει μόνο για τις Online αγορές μου. Στους 2 πρώτους λαμβάνω συχνά-πυκνά chain letters, στον τρίτο μόνο διαφημίσεις από τα καταστήματα.
Χθες λοιπόν, έλαβα στους 2 πρώτους ένα mail από κάποια υποψήφια βουλευτή της Αθήνας που παρακαλούσε να της δώσω δύναμη με την ψήφο μου. Πού μπορεί να βρήκε τη διεύθυνσή μου; Τις διευθύνσεις μου για την ακρίβεια; Αν ήταν σε μία από τις 2 θα έλεγα ότι τη βρήκε είτε από κάποια δημόσια υπηρεσία, είτε από κάποιο Forum που η διεύθυνσή μου είναι ορατή στους χρήστες. Άρα η κυρία αυτή, αγόρασε λίστες.

Υπάρχει ένας μόνο τρόπος να σταματήσει αυτό το γαϊτανάκι. Αν κρίνετε ότι για τον οποιονδήποτε λόγο πρέπει να στείλετε ένα mail σε 5-10-100 άτομα, όταν εισάγετε τις διευθύνσεις τους κάν'τε το με bcc (μη κοινοποίηση σε τρίτους). Θα σας ζητήσει να εισάγετε και μία διεύθυνση στο "Προς", βάλτε τη δική σας. Τέλος, μπείτε στον κόπο και σβήστε τα στοιχεία του αρχικού αποστολέα από το επισυναπτόμενο μήνυμα και βάλ'τε ως υστερόγραφο "Μην βοηθάς να διανεμηθούν διευθύνσεις τρίτων. Στείλε αυτό το mail με bcc και σβήσε τα στοιχεία μου".

Κι αν δε σας συγκίνησα, ή δε σας πειράζει να σβήνετε κάθε μέρα 20 spam mails, αναρωτηθείτε το εξής:
Πόσοι σας έχουν βάλει στο βιβλίο διευθύνσεων με το ονοματεπώνυμό σας και όχι με το nickname σας; Δε σας πειράζει να είστε σε κάποια λίστα ως "phantom19", σας πειράζει όμως να είστε ως "phantom19 - Πέτρος Καραδήμος"; (το όνομα φυσικά και το έχω βγάλει από το μυαλό μου).

Παράλογο! Ακούει κανείς;

- Η Φώφη Γεννηματά εκλέγεται πρόεδρος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών - Πειραιώς το 2003.

- Η Φώφη παραιτείται από την Υπερνομαρχία για να μπει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

- Ο Αλέκος Αλαβάνος αλλάζει το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (ΣΥΝ) σε ΣΥνασπισμό ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ) συμπεριλαμβάνοντας τα κόμματα: Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά, Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα - ΔΗΚΚΙ, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά, Κίνηση Ενεργών Πολιτών, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς, Κόκκινο, Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδος, Οικολογική Παρέμβαση, Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.

- Ο Άρειος Πάγος ελέγχει τα δύο περιστατικά και απορρίπτει την υποψηφιότητα της Φώφης Γεννηματά και τη συμμετοχή του ΔΗΚΚΙ στο ΣΥΡΙΖΑ, δέχεται όμως τη συμμετοχή των μελών του στο νέο συνδυασμό. Για το πρώτο αιτία είναι το άρθρο 54 του Συντάγματος. Για το δεύτερο αιτία είναι ότι δεν εκπροσωπείται νομίμως το ΔΗΚΚΙ από τους Μαντά, Πάντζα και Νικολόπουλο.

- Σύσσωμο το ΠΑΣΟΚ αντιτίθεται στον αποκλεισμό της Φώφης, α) γιατί δεν εκλέγεται άρα δεν υπάρχει παρανομία, β) γιατί αυτοί οι έλεγχοι γίνονται από το Εκλογοδικείο μετά τις εκλογές εφόσον υπάρξει ένσταση. Ο Αλαβάνος παραπονιέται και κανείς δεν τον ακούει.

Κι ενώ τα κανάλια γεμίζουν από τις φωνές της Φώφης, του Γιωργάκη και όλων των άλλων εκπροσώπων, συνειδητοποιώ το εξής:
- Υπάρχει παραθυράκι στη νομοθεσία. Επιτρέπεται να παρανομήσεις και να επωφεληθείς από την πράξη αυτή μέχρι να βγει το αποτέλεσμα των εκλογών. Την επόμενη ημέρα, περιμένουμε ενστάσεις για να απορρίψουμε το υποψήφιο που έχει ήδη εκλεγεί και έχει βοηθήσει το κόμμα του να μπει στη Βουλή ή ακόμα και να βγει κυβέρνηση.

- Η τωρινή κυβέρνηση, γνωρίζοντας την ύπαρξη του παραθύρου αυτού, ζητά προκαταβολικά τον έλεγχο και απορρίπτει αυτούς που θα του κάνουν κακό. Είναι γνωστό ότι και η Φώφη και ο Τσοβόλας είναι αρκετά δημοφιλείς και χαίρουν της εκτίμησης των αναποφάσιστων.

- Η ίδια κυβέρνηση δεν κάνει καμία κίνηση να κλείσει το παράθυρο.

- Το ΠΑΣΟΚ δε φωνάζει γιατί είναι λάθος η απόφαση, αλλά γιατί βγήκε πολύ νωρίς και δεν πρόλαβαν να εκμεταλλευτούν τη συμπάθεια του κόσμου προς τη Φώφη.

- Κανένας δε φωνάζει για το σφάλμα αυτό καθεαυτό. Κανέναν δεν τον βολεύει να διορθωθεί, αφού και οι δύο παρατάξεις πιστεύουν ότι θα κερδίσουν τις εκλογές και άρα μπορούν να το χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους στις επόμενες.



Και μετά αναρωτιόμαστε από πού έρχεται αυτή η μυρωδιά της σαπίλας. Πλενόμαστε, σαπουνιζόμαστε κι ακόμα βρωμάμε...

Εκλογές...

Mια μέρα σκοτώθηκε μια γυναίκα που ήταν μεγάλη πολιτικός και μεγαλοστέλεχος στο κόμμα της, με υπουργεία και πολλές περγαμηνές. Όταν έφτασε στον άλλο κόσμο, την υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος και της λέει:
- Πού θα ήθελες να περάσεις την αιωνιότητα σου, στην Κόλαση ή στον Παράδεισο;

Εκείνη το σκέφτεται λίγο και λέει:
- Δεν είμαι σίγουρη.

- Τότε, λέει ο Άγιος Πέτρος, θα κάνουμε το εξής, θα περάσεις 24 ώρες στην Κόλαση και 24 ώρες στον Παράδεισο και μετά αποφασίζεις.

Η πολιτικός συμφωνεί. Πάνε λοιπόν, στην Κόλαση.
Εκεί η πολιτικός βλέπει όλους τους πολιτικούς φίλους της που είχαν πεθάνει να παίζουν γκολφ, να ποντάρουν στο καζίνο, να πίνουν σαμπάνια, να φλερτάρουν με ωραίους άντρες και πανέμορφες γυναίκες και γενικά να διασκεδάζουν πολύ. Ακόμα και ο Διάβολος ήταν μαζί τους και κάνανε παρέα, λέγοντάς τους τα καλύτερα πρόστυχα και πικάντικα ανέκδοτα. Όλα πολύ ωραία και η πολιτικός περνούσε υπέροχα.

Πριν να το καταλάβει, πέρασαν οι 24 ώρες και ήρθε ο Άγιος Πέτρος να την πάρει να πάνε στον Παράδεισο.

Ο Παράδεισος ήταν ένα πολύ ήσυχο μέρος με ήρεμη ατμόσφαιρα, οι άγγελοι έπαιζαν γαλήνια μουσική με τις άρπες και τις λύρες τους, οι φιλόσοφοι μιλάγαν για τη ζωή και το θάνατο και όλοι μαζί συζητούσαν με τον Θεό που ήταν πολύ γλυκός κι ευχάριστος τύπος. Η πολιτικός αισθανόταν πολύ όμορφα και πριν να το καταλάβει, πέρασαν και αυτές οι 24 ώρες, ώσπου ήρθε ο Άγιος Πέτρος να τη ρωτήσει τι αποφάσισε τώρα που είδε και τα δύο μέρη.

Η πολιτικός το σκέφτεται λίγο και του λέει:
- Ο Παράδεισος ήταν πολύ ωραίος και γαλήνιος, αλλά στην Κόλαση ήταν όλοι οι φίλοι μου και διασκέδαζαν πιο πολύ, οπότε θα προτιμήσω την Κόλαση.

Ο Άγιος Πέτρος σέβεται την επιθυμία της και την στέλνει στην Κόλαση. Όμως, η Κόλαση ήταν λίγο διαφορετική τώρα, ένα διαλυμένο μέρος με αποπνικτική ατμόσφαιρα και όλοι οι φίλοι της πολιτικού δούλευαν στα κάτεργα και κουβαλούσαν τεράστιες πέτρες, ενώ και ο Διάβολος ήταν πάνω από τα κεφάλια τους και τους διέταζε συνεχώς.

Η πολιτικός δυσαρεστημένη πάει και τον ρωτά:
- Τι έγινε εδώ; Προχθές όλα ήταν τόσο ωραία και όλοι διασκέδαζαν.

Και ο Διάβολος της απαντά:
Τότε είχαμε προεκλογική εκστρατεία, σήμερα μας ψήφισες!

Τις πταίει

Οι πρώτες εκτιμήσεις για τη φωτιά στην Πελοπόννησο και την Εύβοια λένε:

- 67 νεκροί, ανάμεσά τους και Πυροσβέστες
- 120 χωριά με ζημιές
- 1.500 σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς
- 100.000 άνθρωποι έχασαν τις περιουσίες τους (σπίτια, καλλιέργειες, ζώα)
- 2.280.000 στρέμματα δασικών εκτάσεων κάηκαν
- 409.150 στρέμματα καλλιεργειών κάηκαν, κυρίως ελαιόδεντρα, αμπέλια και εσπεριδοειδή
- 73.000 ζώα κάηκαν

και η φωτιά δεν έχει σβήσει ακόμα...


Ποιος φταίει για αυτή την καταστροφή; Μήπως είναι οι τρομοκράτες; Μήπως το οργανωμένο κύκλωμα των εμπρηστών; Η Κυβέρνηση; Η Αντιπολίτευση; Το Δάσος που πήγε και φύτρωσε στο δρόμο της φωτιάς; Σε εμάς, τους πολίτες, που βλέπουμε τα γεγονότα στην τηλεόραση και βουρκώνουμε και οργιζόμαστε ποιος θα ρίξει την ευθύνη;

Είδα πολλά αυτές τις μέρες και διάβασα ακόμα περισσότερα. Σας παραθέτω τις πληροφορίες που μάζεψα:
1. Τα Μεσογειακά δάση είναι φτιαγμένα έτσι ώστε να ευνοούνται από μία φωτιά. Βοηθά τη βλάστηση να ανανεωθεί βγάζοντας από τη μέση τα φυτά εκείνα που της κάνουν κακό. Οι μελέτες λένε ότι αν δεν καεί το δάσος μέσα σε 100 με 150 χρόνια, τότε είναι καταδικασμένο.
2. Μία φωτιά μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 20-40 μέτρα και ταχύτητα τα 10-40 χιλιόμετρα/ώρα. Είναι αδύνατον να την πλησιάσουν τα πεζοπόρα τμήματα της Πυροσβεστικής, ενώ οι ρίψεις νερού καταφέρνουν απλά να την μετριάσουν. Ο μόνος τρόπος που μπορεί να τη σταματήσει είναι η ίδια η φωτιά. Καίγοντας δηλαδή ένα μέρος του δάσους που βρίσκεται στην πορεία της, ώστε όταν φτάσει εκεί να μη βρει κάτι να κάψει.
3. Για να καθαρίσουν τα βοσκοτόπια από τους θάμνους, πρέπει επίσης να καούν.
4. Δεν υπάρχει Κτηματολόγιο και Δασολόγιο.
5. Τα αυθαίρετα κτήρια νομιμοποιούνται μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα αλλά ακόμα και όσο θεωρούνται παράνομα, οι ΔΕΚΟ τους παρέχουν ρεύμα και νερό.
6. Δεν υπάρχει συστηματική ενημέρωση για το πώς ξεκινά μια φωτιά, πώς εξαπλώνεται και πώς καταπολεμάται πλην κάποιων κακόγουστων τηλεοπτικών spot.
7. Ένα καμένο Δάσος δεν έχει ανάγκη από αναδάσωση, αντιπλημμυρικά και αντιδιαβρωτικά έργα.
8. Η Ελληνική Πυροσβεστική έχει έναν από τους μεγαλύτερους στόλους στην Ευρώπη.

Ο κατάλληλος συνδυασμός των παραπάνω επιφέρει τα γνωστά σε όλους μας αποτελέσματα.

Πιο συγκεκριμένα:
Λόγω ελλιπούς έως ανύπαρκτης ενημέρωσης, πιστεύουμε ότι για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά χρειάζεται δόλο, στουπιά, πολύπλοκους μηχανισμούς ή φυσικές καταστροφές (κεραυνός, ηφαίστειο) και έτσι, ελαφρά την καρδία πετάμε το αναμμένο τσιγάρο από το αυτοκίνητο, αδειάζουμε τα σκουπίδια μας στις πλαγιές, κάνουμε barbeque τις μέρες που έχει αέρα και υψηλές θερμοκρασίες. Άλλες φορές, λόγω της υπερβολικής σιγουριάς που διακατέχει το λαό μας, καίμε τα ξερά χόρτα νομίζοντας ότι όταν το θελήσουμε θα σβήσουμε τη φωτιά.
Όταν δεν φταίει η άγνοιά μας, φταίει ο Νόμος. Ο κτηνοτρόφος που δεν επιτρέπεται να κάψει το βοσκότοπο για να ανανεωθεί η βλάστηση, θα βάλει μια φωτιά κάπου κοντά, ελπίζοντας να επεκταθεί ώστε να κάψει το χωράφι του και ταυτόχρονα δεν φαίνεται ως ένοχος.
Κι όταν δεν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, φταίνε οι γνωστοί σε όλους μας οικοπεδοφάγοι. Δεν υπάρχει Κτηματολόγιο, δεν υπάρχει Δασολόγιο, δεν υπάρχουν πραγματικές κυρώσεις για τα αυθαίρετα, ας κάψουμε λοιπόν ένα κομμάτι του Δάσους να χτίσουμε το σπιτάκι μας μέσα στη Φύση και σε λίγα χρόνια θα έχουμε και τους τίτλους ιδιοκτησίας και κανείς δε θα μας κουνήσει από εκεί.
Αρκεί όμως αυτό για να γίνει το κακό; Μερικές φορές ναι. Το Δάσος που αποζητά τη φωτιά θα της δώσει ό,τι χρειαστεί για να τραφεί. Ένα κουκουνάρι που καίγεται μπορεί να διανύσει τεράστιες αποστάσεις ώστε να ξεκινήσει μια καινούρια εστία. Όταν το Δάσος δεν κάνει πολύ καλή δουλειά, τα μέσα πυρόσβεσης δεν κάνουν επίσης. Μέχρι πρότινος, την ευθύνη την είχε η Δασική Υπηρεσία. Μια ομάδα ανθρώπων που ήξεραν το Δάσος όπως το σπίτι τους. Ήξεραν τι θέλει, τι του κάνει κακό και πώς να το προστατέψουν. Τώρα οι ευθύνες είναι συγκεχυμένες. Άλλος έχει την Πρόληψη, άλλος την Κατάσβεση. Οι Πυροσβέστες ξέρουν να σβήνουν φωτιές, δεν ξέρουν να φτιάχνουν αντιπυρικές ζώνες, δε γνωρίζουν τη βλάστηση, δε μπορούν να καταλάβουν πώς θα κινηθεί η φωτιά. Παλεύουν με αυτοθυσία μεν, αλλά χωρίς τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Στήνονται ηρωικά στην άκρη του Δάσους και παλεύουν με κλαδιά, φτυάρια και νερό να σκοτώσουν ένα θηρίο με ύψος 20 και 30 μέτρα, ένα θηρίο που τρέφεται συνεχώς με νέα δέντρα, με ξερή βλάστηση, με σκουπίδια. Κι ενώ φαντάζει λογικό να καεί ένα μέρος του Δάσους ώστε η φωτιά να σβήσει από μόνη της, αυτό στην Ελλάδα απαγορεύεται. Κι έτσι τα μέτωπα αυξάνονται σε έκταση, ξεφυτρώνουν από παντού νέες εστίες, περικυκλώνουν χωριά και σταματούν μόνο όταν φτάσουν στη θάλασσα ή όταν ο αέρας συνεργαστεί... Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό, οι οικοπεδοφάγοι βρίσκουν ευκαιρία να ανάψουν κι αυτοί μερικές φωτιές, οι κάτοικοι των χωριών κλαίνε στην τηλεόραση, απαιτούν από την Πυροσβεστική να κάνει θαύματα και αγνοούν ότι αν είχαν μαζέψει τα ξερά χόρτα από τα χωράφια και τα σπίτια τους, αν είχαν κάνει στοιχειώδεις αντιπυρικές ζώνες γύρω από τις περιουσίες τους, τότε ίσως και να μπορούσαν να τις πλησιάσουν και να σώσουν κάτι.
Αρκεί όμως αυτό για να χαθούν ανθρώπινες ζωές; Όχι. Εδώ αναλαμβάνουν δράση οι Αρχές. Υψηλά ιστάμενοι με λάθος γνώσεις, σε λάθος θέσεις. Πράσινα και μπλε συμφέροντα. Μπορούμε εμείς να αλλάξουμε κάτι; Συνήθως όχι. Τις περισσότερες φορές αγνοούμε ποιος είναι υπεύθυνος για τη ζωή μας, αγνοούμε ότι ο αρχηγός του τάδε Σώματος έχει άσχετο πτυχίο, ότι έχει μπει από το παράθυρο. Αυτός όμως που είναι ο άμεσα υπεύθυνος για τη ζωή μας, είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος πρέπει να εκκενώσει το χωριό, αυτός ξέρει πόσοι είναι οι αγρότες που ζουν σε καλύβες μέσα στο δάσος, αυτός πρέπει να ζητήσει τα μέσα που χρειάζεται για να μας μεταφέρει σε ασφαλές μέρος. Αλλά στην Ελλάδα και κυρίως στα χωριά, δεν ψηφίζουμε αυτόν που είναι ικανός για το γενικό καλό αλλά αυτόν που θα φροντίσει το δικό μας καλό. Θα βγάλουμε δήμαρχο αυτόν που μας έταξε εκείνο το χωραφάκι, αυτόν που δε θα πει τίποτα για τα σκουπίδια και τα μπάζα που πετάμε, το γιο της ξαδέλφης μας. Ένα άβουλο ανθρωπάκι που με το παραμικρό πελαγώνει, κομπιάζει και ρίχνει τις ευθύνες αλλού. Κι όμως, όταν μετρήσουμε το κακό, για αυτόν θα παραπονεθούμε, αυτόν θα σταυρώσουμε και θα ξεχάσουμε ότι εμείς του δώσαμε τη δυνατότητα να κάνει ό,τι έκανε.
Κι όταν η πυρκαγιά πάρει όσες ζωές, περιουσίες και δασικές εκτάσεις μπορέσει, θα αναλάβουν πάλι οι Αρχές. Θα εξαγγείλουν αναδασώσεις, αντιπλημμυρικά και αντιδιαβρωτικά έργα για να καταστρέψουν ό,τι επέζησε. Τα Δάση μας έχουν φροντίσει να αναγεννηθούν από μόνα τους. Έχουν αρχέγονους μηχανισμούς αυτοσυντήρησης. Έχουν τις ρίζες τους βαθιά μέσα στο έδαφος συγκρατώντας το πολύτιμο για την ανάπτυξή τους χώμα, δίνουν νέους βλαστούς από την επόμενη κιόλας μέρα και σύντομα φτάνουν στο 60% του αρχικού τους μεγέθους. Τα πεύκα, κρατούν κλειστά τα κουκουνάρια τους μέχρι και για 10 χρόνια και τα ανοίγουν μετά τη φωτιά, ρίχνοντας εκατοντάδες σπόρους στο χώμα για να φυτρώσουν τα νέα δέντρα. Κι όμως, το Κράτος, σε μια ύστατη προσπάθεια να δείξει ότι νοιάζεται, κάνει αναδασώσεις. Βάζει βαριά μηχανήματα μέσα στο δάσος και συνθλίβει τους καρπούς και τις ρίζες. Σκάβει και φυτεύει φυτά που ποτέ δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί αλλά είναι τα μόνα που βρίσκονται στα φυτώριά του. Οι ευαίσθητες ισορροπίες του Δάσους διαταράσσονται, οι πικροδάφνες πίνουν το πολύτιμο νερό των πεύκων. Οι καμμένοι κορμοί των δέντρων παρατάσσονται στη σειρά, στα επονομαζόμενα αντιδιαβρωτικά έργα. Το σκεπτικό είναι ότι θα συγκρατούν το χώμα τα 2-3 πρώτα χρόνια, μέχρι να αναπτυχθούν τα πρώτα δέντρα και μετά θα σαπίσουν προσφέροντάς τους λίπασμα. Η αλήθεια είναι ότι δε σαπίζουν γιατί το κλίμα είναι ξηρό, τα δέντρα ασφυκτιούν ανάμεσα στους κορμούς και με την πρώτη ευκαιρία, τα παρατεταγμένα κάρβουνα προσφέρουν μοναδικό θέαμα καθώς εξαπλώνουν τη φωτιά σε όλη την έκταση του ήδη καμένου Δάσους. Κι όταν ένα δάσος καίγεται για δεύτερη φορά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, δεν υπάρχει πια ελπίδα να ανακάμψει. Δεν πρόλαβε να ενεργοποιήσει κανένα μηχανισμό αυτοσυντήρησης.
Τότε και πάλι οι Αρχές αποχαρακτηρίζουν οριστικά τις εκτάσεις αυτές, ο κόσμος τρέχει για ένα σπιτάκι στο βουνό και τότε ξεκινούν οι πλημμύρες, οι καθιζήσεις, καταστρέφονται κι άλλες περιουσίες κι αν είμαστε τυχεροί, δε θρηνούμε θύματα.

Αυτές τις μέρες, όλοι μας σοκαριστήκαμε από την έκταση της καταστροφής. Όλοι, μαζί κι εγώ, σκεφτήκαμε ότι δε γίνεται, δε μπορεί όλα αυτά να οφείλονται σε ένα αναμμένο τσιγάρο. Κάτι πιο σοβαρό κρύβεται από πίσω. Οργανωμένο κύκλωμα εμπρηστών; Κάποια νέα μορφή τρομοκρατίας; Εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί της Ελλάδας;
Γιατί όταν κάτι αποκτά εξωπραγματικές διαστάσεις, εκεί, έξω από το πραγματικό θέλουμε να βρούμε και την αιτία του. Η αιτία είναι απλή και τρομακτική. Για όλα φταίει η έλλειψη ενημέρωσης. Εμείς δεν ξέρουμε πόσο εύκολα ξεκινά μια πυρκαγιά, εμείς δεν ξέρουμε πώς να προστατευτούμε, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να τη σβήσουν, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να μας προστατέψουν, οι Αρχές δεν ξέρουν πώς να προστατέψουν το Δάσος μετά τη φωτιά. Οι επιστήμονες παρακολουθούν αποσβολωμένοι τις σπασμωδικές κινήσεις του Κράτους να σώσει ό,τι μπορέσει κι εμείς χειροκροτούμε ή φωνάζουμε ανάλογα με το πώς μας φάνηκαν ή ανάλογα με το τι ψηφίζουμε...



Πηγές:
in.gr
Φωτιές
Πρόληψη Δασικών Πυρκαγιών
Γιατί καίγονται τα δάση στην Ελλάδα


Update (10/09/2007):
Διαβάστε εδώ και ένα ενδιαφέρον άρθρο για τις χωματερές.
Τα σκουπίδια που και εμείς αλλά και οι Αρχές τόσο εύκολα κρύβουμε μέσα στο Δάσος είναι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Παράγονται εύφλεκτα αέρια που σε μια ζεστή μέρα και με τον πρώτο δυνατό αέρα μπορούν να πάρουν φωτιά. Πρέπει να τηρούνται αρκετές προϋποθέσεις για να συμβεί κάτι τέτοιο (ανάφλεξη) αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο, κάνουμε όλοι τα δυνατά μας για να τα καταφέρουμε. Πετάμε μη ανακυκλώσιμα υλικά στα σκουπίδια (που ως γνωστόν δεν διασπώνται αλλά είναι εύφλεκτα) και κυρίως τις μπαταρίες από τα κινητά και τους υπολογιστές...

Να θυμηθώ να μην ξεχάσω

Για να κάνω πιο εύκολη τη μετάβαση από το θέμα "Ενημέρωση" στο θέμα "Φωτιές" σας παραθέτω κάποια από αυτά που είδα αυτές τις μέρες στις ειδήσεις, μου έκαναν εντύπωση και δε θα ήθελα να ξεχάσω.

25 Αυγούστου

Πελοπόννησος: Ο εκπρόσωπος της Νομαρχίας δηλώνει ότι δεν είναι οργανωμένοι γιατί "Στην Ελλάδα η οργάνωση είναι πολυτέλεια" ενώ σε τηλεφωνική καταγγελία κατοίκου χωριού ότι δεν ξέρει τι να κάνει, η απάντηση ήταν "Δεν είναι δική μας δουλειά η ενημέρωση".

Εύβοια: Αντιπρόσωπος της Αυτοδιοίκησης όταν τον ρώτησαν πώς εξελίσσεται η φωτιά στο δίπλα χωριό είπε "Δεν ξέρω, εγώ είμαι σε άλλο χωριό" κι όταν τον ρώτησαν τι γίνεται με το Ρώσικο αεροσκάφος που είπαν ότι πάει εκεί, είπε "Α δεν ξέρω, εγώ κοίταξα στον ουρανό και είδα ένα Canadair".

Νομάρχης Αθηνών: Βγήκε σε μεγάλο κανάλι και έκανε δηλώσεις του τύπου "Εγώ, που πήρα το αυτοκίνητό μου και πήγα ως εκεί, και ανέβηκα σε μια ταράτσα και είδα πού πάει η φωτιά και ενημέρωσα την Πυροσβεστική πώς να κινηθεί και μετά πήγα αλλού και είδα μια άλλη εστία και σας το λέω, σφαλιάρες παίξαμε γιατί ο δήμαρχος βρήκε ένα στουπί" κι έλεγε κι έλεγε κι έλεγε για να καταλήξει στο ότι το άλλο κόμμα που κυβερνά σκάρτα 4 χρόνια δεν άλλαξε το νόμο. Στην ερώτηση του Λαζόπουλου πόσα χρόνια είναι έτσι οι νόμοι, απάντησε δεκαετίες ολόκληρες... "Εγώ κύριοι σας μιλάω σαν άνθρωπος, δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός".

Η κυρία που κινδυνεύει να καεί και μιλάει στο τηλέφωνο με τον Ευαγγελάτο ο οποίος ωρύεται "πού είναι το κράτος; που είναι οι υπεύθυνοι;" και μέσα στην αγωνία και την τρέλα της μπορεί ακόμα να σκεφτεί λογικά και να αηδιάσει με τον κάθε φωνακλά των δελτίων. "Δεν είναι ώρα να επιρρίψουμε ευθύνες, είναι ώρα να κοιτάξουμε να σώσουμε ζωές".

ο ΑΝΤ1 που έβαλε την Ελληνική σημαία απέναντι από το λογότυπό του για να "συσπειρωθούμε ως έθνος" και από κάτω ο Ευαγγελάτος να φωνάζει "Πού είναι το κράτος; Γιατί άφησε τον κόσμο να πεθάνει;".

Ο Χριστόδουλος που ακόμα και από την Αμερική κάνει δηλώσεις, που ακόμα και από την Αμερική στέλνει ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά κάνει 3 μέρες να στείλει την οποιαδήποτε χρηματική και αυτή είναι της τάξης των 500.000 ευρώ. Τόση είναι η Εκκλησιαστική περιουσία; Τόσα μόνο μπορείτε να κόψετε από τις μελιτζάνες και την ταραμοσαλάτα;

Ο Σόμπολος που περιέγραφε με κάθε δραματική λεπτομέρεια τις εικασίες του για τον τρόπο που χάθηκε η μητέρα με τα 4 παιδιά της. Κι όταν μας έλεγε ότι έσκυψε και τα αγκάλιασε, έσκυψε κι αυτός, σαν δημοσιογραφική κλώσσα που μαζεύει κάτω από τις φτερούγες της τους αποσβολωμένους από τη στεναχώρια τηλεθεατές. Κρίμα κύριε Σόμπολε γιατί σας εκτιμούσα.


26 Αυγούστου
Ο Γιωργάκης που δεν ξεχνά ότι είμαστε σε προεκλογική περίοδο και κατηγορεί την κυβέρνηση πως ρίχνει το φταίξιμο σε οργανωμένα κυκλώματα για να μην παραδεχτεί τα λάθη της. Και η φωτιά παίρνει ζωές ακόμα...

Ο Ψωμιάδης που έκανε σύσκεψη ΠΡΙΝ ξεσπάσουν οι φωτιές (το βράδυ της Κυριακής αναμένονται ευνοϊκά για πυρκαγιές καιρικά φαινόμενα) και απαγόρευσε την κυκλοφορία στο Σειχ Σου και άλλα κοντινά δάση. Και ευτυχώς, 5 μέρες μετά, τίποτα κακό δεν έγινε σε εκείνες τις περιοχές.

Ο Βύρων Πολύδωρας που είπε πάλι την κοτσάνα του. Η Ελλάδα δέχεται ασύμμετρες απειλές. Δηλαδή, ή τρομοκρατική επίθεση ή ένα πρωτόγνωρο στην κυβέρνηση φαινόμενο που δεν ήταν δυνατόν να αντιμετωπίσει ο κρατικός μηχανισμός. Τα κανάλια φωνάζουν ότι ακολουθείται ανεπιτυχώς το πρότυπο Μπους μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε ντυμένος casual και ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης μιλά για ασύμμετρες απειλές ενώ εξηγεί τα αίτια της απόλυτης καταστροφής "Ήταν προσωπική μου επιλογή ο κύριος Κόης. Η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν είναι ακέραια. Δεν είναι μόνος του. Είναι ολόκληρο επιτελείο σε διάταξη μάχης". Στην προσπάθειά του να κερδίσει τις εντυπώσεις του διψασμένου για απαντήσεις κόσμου, έπληξε μόνος του τον Τουρισμό. Μπράβο!

Ο Βουλγαράκης που πήγε στην Αρχαία Ολυμπία κατόπιν εορτής και με τιμή δήλωνε μπροστά στο Μουσείο κι ενώ η αυλή του ακόμα σιγόκαιγε ότι δεν κινδύνεψαν. Ότι το σύστημα πυρασφάλειας δε λειτούργησε γιατί δε χρειάστηκε. Ξέρουμε πώς λειτουργεί το Υπ.Πο. κύριε Βουλγαράκη. Το ζήσαμε από μέσα, από έξω και από τις ειδήσεις. Τα χρήματα πάνε στις τσέπες 5-6 έξυπνων, σε επιδόματα στους λιγοστούς μόνιμους υπαλλήλους και όλοι οι άλλοι (έκτακτοι, εποχικοί και μνημεία) δεν βλέπουν δεκαράκι. Δεν πιστεύω καν ότι υπήρχε έστω υποτυπώδες σύστημα πυρασφάλειας εκτός ίσως από 5-10 πυροσβεστήρες.

Οι βουλευτές μας δεν κάνουν δηλώσεις γιατί δεν τολμούν να σπαταλήσουν τον μετρημένο τηλεοπτικό χρόνο τους για κάτι άλλο εκτός από την προεκλογική τους εκστρατεία. Στη θέση τους βγαίνουν άγνωστοι, ασήμαντοι και άπειροι πρωτοεμφανιζόμενοι πολιτικοί που δε μπορούν να μιλήσουν, χαμογελούν βλακωδώς και γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο με "εεεε" "ααααα" και παρατεταμένες σιωπές.

Ο Κωστάκης που έγινε έξαλλος με την κατάσταση και σκέφτεται να ξηλώσει κόσμο. Και μέσα στην πλήρη ανοργανωσιά ήδη ανήγγειλε μέτρα ενίσχυσης των πληγέντων. 3.000 ευρώ για τις πρώτες ανάγκες, 10.000 ευρώ για οικοσκευή και ως 500ευρώ/τ.μ. για την αποκατάσταση των σπιτιών. Μπορεί να το κάνει για να κερδίσει πίσω της ψήφους του, μπορεί να μας γονατίσει με τη φορολογία για να τα ξαναμαζέψει αλλά τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι δε θα μείνουν επ' αόριστον σε container.

Η Ιταλική εφημερίδα που έγραψε ότι καίγεται η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία λόγω της ξηρασίας, των ανέμων και των άχρηστων πολιτικών.

Το Star που άφησε στην άκρη τις φωτιές και καταπιάστηκε με την καμμένη ντεκαπάζ της μοντέλας.


27 Αυγούστου
Η Θάλεια Προκοπίου (Ιέρεια αφής φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία) που όταν είδε τις εικόνες πριν καεί η το Στάδιο έβαλε τα κλάματα. Που φώναξε αυτό που ξέρουμε όλοι "Όσο είναι πρόσφατη η τραγωδία όλοι φωνάζουμε και εξαγγέλλουμε μέτρα και μόλις περάσει λίγος καιρός δεν κάνουμε τίποτα". Κι ενώ προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της, το θρηνοκοράκι η Στάη προσπαθούσε να βγάλει την πολυπόθητη τηλεθέαση "Δε νιώθετε οργή κυρία Προκοπίου; Δεν έχετε αγανακτήσει;"

Ο Ρουσόπουλος που στην ενημέρωση τύπου αρνήθηκε να βάλει το Στρατό στην κατάσβεση "Εσείς θα παίρνατε την ευθύνη να ρίξετε στη φωτιά ανειδίκευτους;". Όχι κύριε Ρουσόπουλε, δεν θα παίρναμε. Αλλά, κάτι πήρε τ' αυτί μου ότι ούτε οι Πυροσβέστες είναι ειδικευμένοι...


28 Αυγούστου
Ο Οικονομέας που ενώ ακόμα μαίνονται οι φωτιές, κινδυνολογεί για ένα λάθος που έκανε στο μηχανογραφικό το Υπ. Εθνικής Αμύνης και μπήκαν λάθος άτομα στις σχολές.

Ο παπάς στην Αρτέμιδα Ζαχάρως "Δε με νοιάζει αν κάνανε Καλατράβες, με νοιάζει τι κάνανε για την Ελλάδα μας. Τι να μου κάνουν τα παιδιά οι πυροσβέστες, τι να προλάβουν; Εγώ κάηκα για να σώσω το σπίτι μου. Ο ένας λέει φταίει η κυβέρνηση, ο άλλος λέει φταίτε εσείς τα προηγούμενα 20 χρόνια. Ας ενωθούν να μας βοηθήσουν. Ζητάνε να βάλουν λεφτά στις τράπεζες, γιατί δε δίνουν από ένα μισθό οι βουλευτές;" Κάτι μου λέει Γιωργάκη ότι η προεκλογική σου εκστρατεία μόλις ναυάγησε...

Οι τράπεζες που ενώ η Ένωση Τραπεζών ζήτησε να μην εισπράττεται προμήθεια για τις καταθέσεις υπέρ των πυροπαθών, κάποιες το βρήκαν μοναδική ευκαιρία να πάρουν πίσω τα λεφτά που δώρισαν. Κι ενώ την επόμενη μέρα η Ένωση έδωσε διευκρινήσεις και τα διάφορα περιστατικά σταμάτησαν, 2 μέρες μετά τα κανάλια ακόμα φωνάζουν για τις προμήθειες. Έληξε το θέμα, δεν το πήρατε είδηση;



Άλλα που είδα και δε θυμάμαι πότε τα είδα
Η κυρία Παπαρήγα που μπήκε αμέσως στο προεκλογικό παιχνίδι (είχε βγει άραγε;) και άρχισε να ζητιανεύει ψήφους "Αυτό που έγινε δεν πρέπει να το ξεχάσετε και αν είστε οργισμένοι, όταν είστε μέσα στο παραβάν ρίξτε ΚΚΕ". Μόνο που δε μας έδωσε τα ψηφοδέλτια έτοιμα συμπληρωμένα.

Ο Γιωργάκης που αρνείται να πιστέψει ότι ο τόσο καλά οργανωμένος προεκλογικός του αγώνας δεν αποδίδει και έπεσε από τα σύννεφα όταν οι δημοσκοπήσεις τον έδειξαν ακόμα πίσω από τον Κωστάκη.

Ο Αλαβάνος που υπέδειξε ξεκάθαρα τις ασύμμετρες απειλές: Μια γιαγιά που έψηνε στην αυλή, ένας εργάτης που δούλευε ηλεκτροκόλληση στην οικοδομή, 2 παιδιά που έπαιζαν με αναπτήρες στο δάσος.

Η κατάθεση κατά του πρώτου "εμπρηστή", του 62χρονου στην Αρεόπολη, αναιρέθηκε όταν ο δασοφύλακας που κατέθεσε, είπε ότι το έκανε κάτω από πιέσεις και απειλές των ανακριτών. Κι ενώ τα αποδεικτικά στοιχεία είναι αναπτήρες και ένας σουγιάς, ο κύριος αυτός προφυλακίστηκε. Αντίθετα, ο 63χρονος που κατηγορείται ότι έβαλε τη φωτιά με την ηλεκτροκόλληση ομολόγησε. Είπε όμως ότι κάλεσε την Πυροσβεστική ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να τη σβήσει. Αυτός δεν προφυλακίστηκε, προτάθηκε η απαλλαγή του.
Σημείωση: ο πρώτος κύριος υπήρξε μέλος του ΠΑΣΟΚ, ο δεύτερος όχι. Ασύμμετρη δικαιοσύνη μου μυρίζει...

Όλα τα μέλη της Ν.Δ. τρέχουν να καλύψουν τη μπαρούφα του Πολύδωρα. Η Ντόρα δίνει ορισμούς και οι υπόλοιποι σιγοντάρουν. Μόνο ο Αβραμόπουλος αποστασιοποιήθηκε. "Η ασύμμετρη απειλή ως έννοια είναι συνυφασμένη με τη διεθνή τρομοκρατία. Μπορεί να ακυρώσει ένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας ως ασφαλούς προορισμού". Μπορεί να είσαι Υπουργός Υγείας πια και όχι Τουρισμού αλλά καλά τα λες. Γιατί σε βγάλανε από εκείνο το Υπουργείο;

Ο Θύμιος Καρακατσάνης που σε συζήτηση για το αν τα τελευταία γεγονότα θα επηρεάσουν τις εκλογές και πόσο είπε "Ο Έλληνας είναι σαν το σκύλο. Τρέχει τρέχει αγριεμένος κι εκεί που λες "αυτό είναι", σηκώνει το πόδι να κατουρήσει." Εγώ θα έλεγα "ξαπλώνει ανάσκελα να τον χαϊδέψεις" κυρ Θύμιο μου...

Όλα αυτοί οι έξυπνοι Ελληναράδες που βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν λεφτά ακόμα και τώρα, τώρα που όλη η Ελλάδα θρηνεί. Και μετά ψάχνουμε να βρούμε ευθύνες στην εκάστοτε Κυβέρνηση αγνοώντας επιδεικτικά ότι εμείς οι ίδιοι κάνουμε το μεγαλύτερο κακό στους εαυτούς μας.

Περί ενημέρωσης (μέρος β')

Είναι πολύ λεπτές οι γραμμές μεταξύ ενημέρωσης και προπαγάνδας. Ένας δημοσιογράφος οφείλει να μεταδώσει την είδηση χωρίς καμία συναισθηματική φόρτιση ώστε μόνος του ο πολίτης να κρίνει αν το γεγονός ήταν καλό, κακό ή αποτρόπαιο. Η συνηθισμένη τακτική "και τώρα περνάμε σε μια δυσάρεστη είδηση" είναι το πρώτο διστακτικό βήμα για την επίτευξη του στόχου. Ο θεατής συνηθίζει να νιώθει έτσι όπως ο εκφωνητής υποδεικνύει. Το επόμενο βήμα είναι η ξεκάθαρη εκδήλωση της θέσης του καναλιού απέναντι σε ένα γεγονός. Αρχικά το γεγονός είναι κατά γενική αποδοχή κατακριτέο, ή επικροτέο. Έτσι, και πάλι, ο θεατής δεν "κλωτσάει", συμφωνεί και κάπου μέσα του βγάζει το λάθος συμπέρασμα "ο τάδε, σκέφτεται σωστά". Τώρα πλέον, το έδαφος έχει στρωθεί. Με μικρά διστακτικά βήματα στην αρχή και όλο και πιο τολμηρά όσο περνά ο καιρός, με ενδιάμεσες παρεμβολές εικόνων φρίκης και δέους, το σχέδιο μπορεί να τεθεί σε πλήρη εφαρμογή.

Τώρα πια ο εκφωνητής δε διστάζει να πάρει θέση υπέρ ή κατά κόμματος, να ειρωνευτεί άτομα της πολιτικής ζωής, να δημιουργήσει θέματα από το τίποτα, να ξεσηκώσει τον κόσμο υπέρ ή κατά συγκεκριμένων απόψεων και ανθρώπων, ακόμα και να μεταδώσει ψευδείς ειδήσεις. Ο θεατής έχει εκπαιδευτεί να ακούει χωρίς να σκέφτεται. Ρουφά διψασμένα κάθε λέξη χωρίς να τη φιλτράρει. Αποκτά άποψη που μόλις αλλάξει το κανάλι αλλάζει κι αυτή, και δεν το καταλαβαίνει καν.
Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να μεταδίδει την είδηση, είναι να ενημερώνει τον κόσμο για αυτά που δε μπορεί να μάθει μόνος του. Να καταγράφει ένα σημαντικό περιστατικό και αυτό να μεταφέρει. Εδώ τίθεται ένα άλλο σοβαρό ζήτημα, το γεγονός αυτό καθεαυτό. Πότε αποτελεί είδηση; Πότε μεταδίδεται και με ποια σειρά;

Αν την περίοδο των πυρκαγιών κι ενώ η Αμερική συνεχίζει τον πόλεμο με το Ιράκ (που τα μέσα φρόντισαν να μας πουν ότι είναι κακό, πολύ κακό κράτος) μάθουμε ότι συνελήφθη Ιρακινός να βάζει φωτιές στην Αθήνα, τι συμπέρασμα θα βγάλουμε; Ενισχύουμε ναι ή όχι την θεωρία περί "ασύμμετρης απειλής"; Πόσοι θα προσέξουν ότι ο εν λόγω άνθρωπος έβαζε φωτιές προσπαθώντας να αυτοπυρποληθεί;
Αν μάθουμε ότι άγνωστος επιτέθηκε σε Πυροσβέστες ενώ αυτοί είχαν πάει να σβήσουν τη φωτιά, τι συμπέρασμα οδηγούμαστε να βγάλουμε; Συγκεκριμένα, η Πυροσβεστική ανακοίνωσε ότι τους επιτέθηκε, κάτι που τους ανάγκασε να αποχωρήσουν και όταν μπόρεσαν να πλησιάσουν ξανά, η φωτιά είχε φουντώσει. Την ίδια ώρα, site γνωστού καναλιού, στο θέμα "Αναζωπυρώσεις και εκκενώσεις χωριών" έγραφε ότι ο ένας Πυροσβέστης ένιωσε αδιαθεσία και ενώ απομακρύνθηκε για να ηρεμήσει, κάποιος κάτοικος της περιοχής θεώρησε ότι αποχωρούν και τους επιτέθηκε. Και οι δύο πλευρές συμφωνούν ότι ο άγνωστος αναζητείται. Τότε πώς ξέρουν γιατί έκανε ό,τι έκανε; Γιατί αυτό το περιστατικό αποτελεί είδηση; Πόσοι σκέφτηκαν όταν το άκουσαν ότι δε γίνεται 2 Πυροσβέστες να μη μπορούν να αντιμετωπίσουν έναν άντρα;* Ενισχύονται ή καταρρίπτονται οι θεωρίες περί "οργανωμένου σχεδίου" και σπείρας εμπρηστών;
Πόσο σοβαρά θα πάρει κάποιος το ρεπορτάζ για τα παιδιά που πεθαίνουν αβοήθητα σε κάποιο ίδρυμα αν προβληθεί αμέσως μετά από ένα σχετικό με τη νέα σαιζόν στα μπουζούκια;

Τέλος, σας δίνω να κρίνετε εσείς και να μου πείτε τη γνώμη σας για την πρώτη και την τέταρτη είδηση του αθλητικού ρεπορτάζ.

Σημείωση: Και τα 3 αρχεία που παρέθεσα, τυχαίνει να προέρχονται από το ίδιο κανάλι. Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι βάλλομαι εναντίον του.

*Η συγκεκριμένη ερώτηση αποτελεί παράδειγμα δημοσιογραφικής προπαγάνδας. Εμμέσως, σας έκανα να σκεφτείτε ότι η Πυροσβεστική λέει ψέματα και όχι το κανάλι.

Περί ενημέρωσης

Άλλο ένα προσφιλές θέμα των ημερών είναι η ενημέρωση. Και όταν μιλάμε για ενημέρωση εννοούμε τα κανάλια, τα δελτία ειδήσεων και τα εκάστοτε "ιερά" τέρατα της δημοσιογραφίας.
Σε κάθε μεγάλη καταστροφή τα κανάλια καταργούν το πρόγραμμα και γεμίζουν τον τηλεοπτικό χρόνο με δελτία, αναλύσεις, φωνές στα παράθυρα, αποκαλύψεις και δηλώσεις. Οι δημοσιογράφοι φωνάζουν, συγκινούνται, δείχνουν την αποτροπή τους, βγάζουν συμπεράσματα και προβάλλουν την προσωπική τους άποψη. Τα ρεπορτάζ επικεντρώνονται στη "δραματική ιστορία" του κάθε θύματος, δείχνουν σκηνές του ατυχήματος, κόσμο να φωνάζει και να κλαίει αλλά ποτέ κάποιον που μιλά ήρεμα, λογικά, που δεν κατηγορεί και δε βουρκώνει μπροστά στις κάμερες.
Κι όσο εμείς, συντετριμμένοι από το γεγονός, βουρκώνουμε μαζί με τους παθόντες, η ενημέρωση πάει περίπατο. Το ίδιο φυσικά έγινε και αυτές τις μέρες. Αγανακτισμένη από τον κάθε Ευαγγελάτο, έκανα το πρώτο βήμα, έκλεισα την τηλεόραση. Το δεύτερο βήμα ήταν να ψάξω να βρω τρόπο να μάθω τα νέα από το Internet. Σε γνωστή σελίδα ειδήσεων άρχισα να θυμάμαι και πάλι πώς γίνεται αυτό. Τα άρθρα ήταν μικρά, ανέφεραν όλα τα δεδομένα σε λίγες γραμμές χωρία φανφάρες, χωρίς φωνές και κλάματα. Και πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, πρώτη φορά σε ένα μεγάλο δράμα, μπορώ να πω ότι ενημερώθηκα. Έμαθα πολύ περισσότερα από κάθε άλλη φορά και το σημαντικότερο, τα συναισθήματά μου έμειναν ανέπαφα. Συγκινήθηκα, οργίστηκα επειδή εγώ το ήθελα και όχι γιατί κάποιος άλλος με προετοίμαζε για μια θλιβερή, αποτρόπαιη είδηση...

Μήπως τελικά αυτός είναι ο τρόπος για να στείλουμε το μήνυμά μας στα κανάλια; Τώρα που το Internet εισχωρεί σιγά-σιγά σε κάθε σπιτικό, μήπως πρέπει να κλείσουμε την τηλεόραση και να γυρίσουμε στον παλιό καλό τρόπο της ενημέρωσης, την ανάγνωση;

Συνεχίζεται...

Διευκρίνηση

Η προεκλογική περίοδος και οι φωτιές στην Πελοπόννησο ήταν μία ευκαιρία να θυμηθούμε τι κόμμα είμαστε, τι ψηφίζει ο διπλανός και να αναρωτηθούμε ποια συμφέροντα κρύβονται πίσω από ό,τι μας λένε.

Με αφορμή αυτό, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αναρχική. Για να είμαι ακόμα πιο σαφής, δεν είμαι ούτε κομουνίστρια, ούτε καπιταλίστρια, ούτε σοσιαλίστρια. Δε μου αρέσει να ακολουθώ τυφλά το ρεύμα. Ακούω, σκέφτομαι και ενστερνίζομαι τις απόψεις που μου φαίνονται σωστές και δίκαιες.

Το όνομα που χρησιμοποιώ σε αυτό το blog, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα Nickname (παρατσούκλι) που μου κόλλησε στα πρώτα βήματα στο Internet. Καλώς ή κακώς, δε φρόντισα να το αποβάλλω όσο ήταν ακόμα νωρίς και τώρα πια δε θέλω. Γράφω σε κάποια Forum και (από εγωισμό;) δε θέλω να το αλλάξω γιατί θέλω να αναγνωρίζουν ότι είμαι εγώ.

Όσοι λοιπόν αρέσκεστε να βάζετε ετικέτες ή να κρίνετε έναν άνθρωπο από παραταξιακές απόψεις, λυπάμαι, δε θα μπορέσετε να το κάνετε με εμένα. Το ποια είμαι και τι κάνω θα το καταλάβετε μόνο αν διαβάσετε αυτά που γράφω (και ακόμα και τότε δε σας εγγυώμαι ότι θα σας δείξω κάθε πτυχή του χαρακτήρα μου).

Φωτιά στην καρδιά μας

Σήμερα προστέθηκε και η Πελοπόννησος στη λίστα της ολικής καταστροφής. Μετά την Χαλκιδική, την Πεντέλη και την Πάρνηθα ήρθε η σειρά της να καεί με τα χειρότερα μέχρι σήμερα αποτελέσματα. 44 ως τώρα οι νεκροί, οι περισσότεροι από αυτούς εγκλωβίστηκαν στις φλόγες… Κι ενώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Αρεόπολη και τη Ζαχάρω, ξεσπούν φωτιές στον Υμηττό, την Πεντέλη και την Εύβοια.


Προσπαθώ να σκεφτώ πώς ξεκίνησαν όλες αυτές οι φωτιές.

1. Τυχαία, κάτι η ζέστη, κάτι τα σκουπίδια κι ο αέρας και φούντωσε η πλαγιά. Αφελείς εκδρομείς που δεν έσβησαν σωστά τη φωτιά, αναμμένα τσιγάρα.
25 εστίες ταυτόχρονα ξεπερνούν κάθε νόμο των πιθανοτήτων, της στατιστικής και της ατυχίας. Επίσης, σε αυτή την περίπτωση δεν δικαιολογούνται τα στουπιά που βρίσκουν οι Πυροσβέστες.

2. Πυρομανείς.
25 άτομα σε ένα μόνο μέρος;;;

3. Κουτοπόνηροι χωριάτες που άναψαν τη φωτιά για να κάψουν την περιουσία του γείτονα, για να δημιουργήσουν βοσκοτόπια, για άλλους προσωπικούς λόγους.
Και πάλι, 25 άτομα στο ίδιο μέρος; Χώρια που στη φωτιά κάηκαν τα ζώα τους, τα χωράφια τους, τα σπίτια τους και οι οικογένειές τους. Στην Αθήνα υπάρχουν ακόμα αγρότες;

4. Οικοπεδοφάγοι - καταπατητές που περιμένουν σαν τα κοράκια να αποχαρακτηριστεί η δασική έκταση για να χτίσουν τα σπιτάκια τους.
Εδώ δικαιολογούνται 25 και 35 και 105 στο ίδιο μέρος. Αλλά να κάψουν ήδη κατοικημένες περιοχές; Και το σημαντικότερο ερώτημα: δεν έχουν καμία επίγνωση της ζημιάς που προκαλούν στο κλίμα, την οικονομία και την υγεία των παιδιών τους; Κι η ίδια τους η ζωή στο βωμό του χρήματος;

5. Φανατισμένοι πολιτικά προσκείμενοι σε μη κυβερνώντα κόμματα που θέλουν να θίξουν την κυβέρνηση.
Αν υπήρχαν ακόμα φανατισμένοι...

6. Η ίδια η κυβέρνηση που θέλει να ξεχαστεί το σκάνδαλο με τα ομόλογα.
Θέλει να ξεχαστεί το σκάνδαλο ώστε να βγει στις εκλογές. Αν καεί όλη η Ελλάδα ποιος θα μείνει ζωντανός να τους ψηφίσει;

7. Εξωγήινοι εγκατεστημένοι στην Ελλάδα την οποία και επέλεξαν ως τόπο κατοικίας και διαμορφώνουν το τοπίο σε σεληνιακό. Έχουν διεισδύσει και ελέγχουν το πολιτικό σκηνικό και καταστέλλουν όλες τις προσπάθειες οποιαδήποτε αντιμετώπισης και προστασίας του περιβάλλοντος.
Τα λόγια μιας φίλης μου στην προσπάθειά της να βρει κι αυτή μια λογική εξήγηση. Δε μου φαίνεται και τόσο εξωπραγματική η ιδέα της…

8. Κάποιος άλλος παράγοντας...
Ποιες είναι οι επιπτώσεις των φετινών πυρκαγιών; Κάηκαν ζώα και καλλιέργειες - 1ο πλήγμα στην Οικονομία. Κάηκαν άνθρωποι και περιουσίες - 2ο πλήγμα στην Οικονομία (από τις αποζημιώσεις και τις χρηματικές ενισχύσεις). Κάηκαν απέραντες δασικές εκτάσεις, κάηκαν ακόμα και οι αναδασωμένες που σημαίνει ότι δε θα φυτρώσει τίποτα πια εκεί - Πλήγμα στη δημόσια Υγεία και τον Τουρισμό.


Έχοντας λοιπόν απορρίψει τις 6 πρώτες πιθανότητες, ταλαντεύομαι ανάμεσα στην έβδομη και την όγδοη. Και σκέφτομαι σαν άλλος Καρατζαφέρης μήπως υπάρχει ένας ακήρυχτος πόλεμος από κάποιους που θέλουν ίσως να εξαφανιστεί η Ελλαδίτσα μας από το χάρτη και ειλικρινά μου φαίνεται το ίδιο λογική εξήγηση όπως και αυτή για τους εξωγήινους...



(Όση ώρα γράφω αυτές τις αράδες, έχει περάσει πάνω από το σπίτι μου ήδη 5 φορές το ελικόπτερο της Πυροσβεστικής, άλλη μία φωτιά μαίνεται πίσω από το βουνό.)



Κάτι που μου έκανε εντύπωση κατά τη διάρκεια των διακοπών ήταν ότι παρόλο που πήγα σε τόσα μέρη της Κρήτης, δεν είδα πουθενά εικόνες ολικής καταστροφής. Μένω κοντά στη θάλασσα και η αλήθεια είναι ότι σπάνια περνάει μέρα που δε θα δω έστω ένα αεροσκάφος, πράγμα που σημαίνει ότι και η Κρήτη διεκδικεί καθημερινά θέση στη λίστα με τις φωτιές. Πού είναι λοιπόν τα καμένα; Πού είναι τα κατεστραμμένα σπίτια και οι πενθούντες συγγενείς; Γιατί εδώ δεν γίνεται χαμός;
Σκέφτομαι λογικά και καταλήγω σε δύο συμπεράσματα:
α) Αυτοί που θέλουν να κάψουν την Ελλάδα δεν πλησιάζουν εδώ είτε γιατί δεν τους αρέσει η Κρήτη, είτε γιατί δεν τολμούν. Γιατί οι Κρήτες είναι φυλή πολεμιστών και θα τους σφάξουν στο γόνατο.
β) Κάποιος υψηλά ιστάμενος ξέρει να κάνει τη δουλειά του. Ξέρει να αντιμετωπίσει το κακό στη ρίζα του, στέλνει όλο το δυναμικό του Σώματος σε κάθε μικρή κι ασήμαντη εστία και τους δίνει σωστές οδηγίες για την κατάσβεση της φωτιάς πριν προλάβει να εξαπλωθεί.
Γιατί κάποιος δεν δίνει προαγωγή σε αυτόν τον κύριο και να διοικήσει όλο το Πυροσβεστικό Σώμα; Μήπως επειδή δεν είναι μπλε παιδί; Τι χρώμα έχει η ζωή μας, η χώρα μας; Γιατί εμένα γκρι-σταχτί μου φαίνεται…


Κι όσο τα σκέφτομαι όλα αυτά, θυμάμαι τον κύριο Φούρλα, πριν φύγει για την Πολιτική Προστασία. Τότε που έτρεχε από φωτιά σε φωτιά. Τότε που το μεσημέρι έσβηνε μια μικρή φωτιά στον Υμηττό και το απόγευμα πήδαγε μπαλκόνια και τοίχους για να σβήσει αυτή που απειλούσε τα σπίτια στη Σαλαμίνα. Και δεν ξέρω τελικά αν ήταν για καλό που έφυγε από το Πυροσβεστικό Σώμα. Είναι ικανός και του αξίζει μια μεγαλύτερη θέση, ίσως να κάνει και περισσότερα από εκεί αλλά… αυτός που τον αντικατέστησε…


Έξω από κάθε σκέψη και προβληματισμό μένουν όλοι εκείνοι που το όνομά τους θα ακουστεί μόνο όταν πεθάνουν. Οι Πυροσβέστες και οι Εθελοντές. Οι αληθινοί ήρωες που δεν κοιτούν κομματικά συμφέροντα, δεν ξέρουν από μπλε και πράσινα χρώματα. Αυτοί που κάθε πρωί αποχαιρετούν τη γυναίκα και τα παιδιά τους με τη σκέψη ότι ίσως να μην τους ξαναδούν, ίσως σήμερα να είναι η τελευταία μέρα που θα ορμήξουν στις φλόγες. Και είναι έξω από το μυαλό μας, γιατί βρίσκονται μόνιμα μέσα στην καρδιά μας.

Πυροσβεστικό Σώμα / Πεσόντες στο καθήκον

Υ.Γ.: Η φωτογραφία είναι από τη φωτιά στη Ζαχάρω.

Σορόπια

Λατρεύω το δίκτυο του ΟΤΕ και την προνομιακή μεταχείριση των πελατών του. Λατρεύω τις συνεχόμενες διακοπές της σύνδεσής μου και πραγματικά συγκινούμαι όταν κόβεται πάνω που έχω φτάσει στο 90% του upload ενός αρχείου της τάξης των 100ΜΒ. Εκεί όμως που πραγματικά θέλω να σφίξω στην αγκαλιά μου κάποιον υπάλληλο, να τον φιλήσω σταυρωτά και να του πω «Σε λατρεύω, το ξέρεις;» είναι όταν αυτές οι διακοπές είναι συνεχόμενες κι εγώ, αθεράπευτα ρομαντική και αισιόδοξη, συνεχίζω να κάνω upload το ίδιο αρχείο πιστεύοντας ότι τι στο καλό, κάποια φορά θα προλάβω!

Μήπως έπρεπε να με βαφτίσουν Ελπίδα;

Πίστη;

Μαλάκα;;;

Υ.Γ.: Η εικόνα είναι δικής μου επεξεργασίας και σας επιτρέπω να τη διαδώσετε.

The Myrtos experience

Φέτος μου έλαχε να μείνω στα Χανιά. Είπα να μην αφήσω την ευκαιρία να πάει χαμένη και να επισκεφτώ κάθε γωνίτσα της Κρήτης. Οι νομοί Χανίων και Ρεθύμνου είναι σε κοντινή απόσταση και άρα εύκολα προσβάσιμοι, οι υπόλοιποι όμως; Έτσι, είχα την καταπληκτική ιδέα να περάσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές στην Ανατολική Κρήτη ούτως ώστε να μπορέσω να την δω κι αυτή. Είπα να τα ρισκάρω όλα για όλα και να διαλέξω στην τύχη ένα μέρος από κάποιο τουριστικό οδηγό (αυτούς που σε βοηθούν να βρεις κατάλυμα). Η Ιεράπετρα φαινόταν σε καλή θέση για εξορμήσεις προς κάθε κατεύθυνση, αλλά επειδή είχα το φόβο της υπερβολικής χρέωσης, διάλεξα ένα μέρος κοντά σε αυτή και το όνομα αυτού Μύρτος...

Ο "ενημερωμένος" οδηγός είχε 3 ξενοδοχεία στο Μύρτο. Πήρα τηλέφωνο και τους 3 και διάλεξα το Villa Mertiza σαν πιο φθηνό. Με ενημέρωσαν ότι το δωμάτιο διέθετε air condition, κουζινάκι με φούρνο μικροκυμάτων και ψυγείο, τηλεόραση και άνετο parking.

Και η πολυαναμενόμενη μέρα ήρθε. 11 Αυγούστου, στις 12 το μεσημέρι ξεκινούσαμε για 6 μέρες διακοπών, εκδρομών και relax κάτω από τον ήλιο. Επιλέξαμε τη νότια διαδρομή για να δούμε όσο περισσότερα μέρη μπορούσαμε. Μέχρι το Τυμπάκι η διαδρομή ήταν καλή, μετά όμως...

Στροφές, ανηφόρες, κατηφόρες, ελλιπής ως παραπλανητική σήμανση και ξεραΐλα. Φοβερή ξεραΐλα. Ψάχναμε απελπισμένα να δούμε κάποιο δεντράκι. Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ήταν το πιο αποκαρδιωτικό. Από το Βιάννο και μετά άρχισα να σκέφτομαι να γυρίσω πίσω. Και ξαφνικά, σαν όαση, είδαμε το Μύρτο. 5-10 δεντράκια έσπαγαν το γκρίζο του τοπίου και αναθαρρήσαμε. Σκεφτήκαμε ότι αν και στην τύχη, είχαμε διαλέξει καλό μέρος.

Βρήκαμε το ξενοδοχείο και αρχίσαμε να ψάχνουμε να παρκάρουμε. Τζίφος. Το κτήριο βρίσκεται σχεδόν πάνω στον εθνικό δρόμο και το μόνο μέρος που μπορούσαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο ήταν παράνομα πάνω στην νησίδα. Πήραμε τα πράγματα στα χέρια και σταθήκαμε στη ρεσεψιόν. Μας υποδέχτηκε ένας τύπος με μπαντάνα στο μέτωπο (so 80's!) που δεν ήξερε γρι ελληνικά.

Το δωμάτιο μου έκανε καλή εντύπωση, αρχικά. Εκτός από το φούρνο μικροκυμάτων είχε καφετιέρα και βραστήρα (απαραίτητος για τον πρωινό μου Νες), το μπάνιο ήταν συμπαθητικό με ντουζιέρα που έκλεινε με πλαστικό κάλυμμα για να μη γεμίζεις παντού με νερά και ένα μικρό μπαλκονάκι με θέα στον κήπο. Ο άντρας μου κατέβηκε να κάνει check in και να ζητήσει σαπούνι για το μπάνιο (μιας και δεν είχε). Όσο τον περίμενα να γυρίσει, είπα να ρίξω μια ματιά στο φυλλάδιο με τους κανόνες χρήσης του δωματίου το οποίο ήταν γραμμένο στα Ολλανδικά (μητρική γλώσσα του ιδιοκτήτη) και στα αγγλικά. Ελληνικά πουθενά. Ευχαρίστησα νοερά τη μητέρα μου που πλήρωνε τόσα χρόνια τα μαθήματα ξένων γλωσσών και έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη. Ανάμεσα σε ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες, ανέφερε τα εξής:

1. Το ξενοδοχείο έχει πλήρως ανακαινιστεί το 2007.
2. Οι ένοικοι παρακαλούνται να πετούν τα σκουπίδια μόνοι τους μιας και η καθαρίστρια έρχεται κάθε 4 μέρες.
3. Οι ένοικοι παρακαλούνται να μην μπαίνουν στη διαδικασία να ξεχωρίζουν τα σκουπίδια τους μιας και οι Έλληνες δεν κάνουν ανακύκλωση.
4. Οι ένοικοι παρακαλούνται να αφήσουν το δωμάτιο όπως το βρήκαν και να έχουν πλύνει τα πιάτα που θα χρησιμοποιήσουν.
5. Το κλιματιστικό είναι προαιρετικό και αν επιθυμείτε να το χρησιμοποιήσετε, ζητήστε από τη ρεσεψιόν να σας δώσουν το τηλεχειριστήριο. Χρεώνεται 5€ την ημέρα.

Εκείνη την ώρα ήρθε και ο άντρας μου. Αντί για check in συμπλήρωσε κάποια στοιχεία σε ένα χαρτί, δεν του ζήτησαν ταυτότητα και δεν τον έγραψαν στο βιβλίο επισκεπτών που υποχρεούται να έχει κάθε ξενοδοχείο. Το καλύτερο όμως ήταν η απάντηση που πήρε όταν ζήτησε σαπούνι. Ήταν απλή και περιεκτική: "no, no". Τον ενημέρωσα για τη χρέωση του κλιματιστικού και καταλήξαμε ότι αφού το τηλεχειριστήριο ήταν ήδη στο δωμάτιο και κανείς δε μας ρώτησε για αυτό, τότε προφανώς δε θα χρεωνόταν ή θα ήταν ήδη μέσα στην τιμή του δωματίου αλλά καλύτερα να ρωτήσουμε για να είμαστε σίγουροι.

Με το θέμα αυτό προσωρινά λυμένο, αποφασίσαμε να δούμε λίγο τηλεόραση μέχρι να πέσει ο ήλιος και να βγούμε την πρώτη μας βόλτα. Ξανά τζίφος. Τα μόνα κανάλια που είχε ήταν κάποια ξένα δορυφορικά, η ΝΕΤ και το Cairo TV. Έτσι, ανασκουμπωθήκαμε και ετοιμαστήκαμε για έξοδο. Στη ρεσεψιόν δεν ήταν κανείς. Αργότερα μάθαμε ότι είχε συγκεκριμένες ώρες λειτουργίας (αν και ποτέ δεν τηρήθηκαν).

Ο Μύρτος είναι ένα μικρό έως λιλιπούτειο χωριό. Πριν καλά-καλά βγούμε στο δρόμο, είχαμε ήδη φτάσει στην άλλη άκρη του. Διαλέξαμε ένα καφέ και κοιτάξαμε τον τιμοκατάλογο. Ήταν τόσο φθηνά που ψάχναμε για ψιλά να πληρώσουμε. Το φαγητό ήταν αντιστοίχως φθηνό αν και δεν είχε τίποτα το αξιόλογο. Αυτό που μας έκανε εντύπωση ήταν η εξυπηρέτηση. Μας αντιμετώπιζαν λες και τους ξεβολέψαμε... Για να μην αναφέρω την "Κρητική φιλοξενία" που με τιμή έλεγαν ότι από τα δικά τους τα μέρη ξεκίνησε. Όχι απλά δε μας κέρασαν τσικουδιά (κάτι που κάνουν σε οποιοδήποτε μαγαζί στα Χανιά, ακόμα και στο κρεοπωλείο) αλλά ούτε νερό δε μας έφερναν. Ούτε όταν το ζητούσαμε ξανά και ξανά. Στο super market ικετέψαμε για ένα χαμόγελο της υπαλλήλου, έστω ένα "ευχαριστώ" όταν την πληρώσαμε.

Η αρχική εντύπωση ότι διαλέξαμε ένα καλό μέρος άρχισε να ξεθωριάζει. Το μόνο που μας ανακούφιζε ήταν ότι δε σκοπεύαμε να περάσουμε πολλές ώρες εκεί, μιας και θα κάναμε εκδρομές. Και όντως κάναμε. Πήγαμε στο Βάι, στη Σητεία, Ιεράπετρα, Ελούντα, Πλάκα, Άγιο Νικόλαο. Παντού οι τιμές ήταν το ίδιο χαμηλές, αλλά η εξυπηρέτηση πάντα καλύτερη και τα τοπία ομορφότερα. Τελικά είχαμε διαλέξει το χειρότερο μέρος για να μείνουμε; Ναι, το χειρότερο και το ακριβότερο. Στον Άγιο Νικόλαο που θεωρείται ένα από τα ομορφότερα μέρη της Κρήτης, βρήκαμε δωμάτιο με 40€, καταπληκτική θέα και κοντά στην πιο όμορφη παραλία που έχω δει ποτέ. Και έχω πάει σε πολλά μέρη.

Μετά από δύο μέρες προσπαθειών κατάφερα να βρω κάποιον να με ενημερώσει για το κλιματιστικό (που τελικά το χρεωνόμουν κανονικά γι' αυτό και ζήτησα να το κλείσουν) και την τηλεόραση που έμαθα ότι λόγω της ανακαίνισης είχε χαλάσει η κεραία και περίμεναν να "βγάλουμε λεφτά για να πληρώσουμε τα 150€ που μας ζητάει ο τεχνικός".

Το parking γινόταν κάθε μέρα και δυσκολότερο, αφήναμε το αυτοκίνητο πάνω στον εθνικό και τρέχαμε μέσα στη νύχτα να το μετακινήσουμε. Μισήσαμε πραγματικά το μέρος. Περνούσαμε σχεδόν όλη τη μέρα όσο πιο μακριά γινόταν, κάναμε μπάνιο σε άλλες παραλίες και τρώγαμε σε άλλες πόλεις. Την τελευταία μέρα, ζήτησα από τον ιδιοκτήτη να τον εξοφλήσω για να μην τον ψάχνω το πρωί. Μου έφτυσε στα μούτρα "θα με πληρώσεις αύριο αν δε σε πειράζει" και συνέχισε να στρίβει το τσιγάρο του. Το επόμενο πρωί τον βρήκα να με περιμένει με ένα χαμόγελο άνευ προηγουμένου. Με ρώτησε πόσα μου είχε πει ότι θα πληρώσω και ειλικρινά μπήκα στον πειρασμό να του πω ψέματα. Την ώρα που έβγαζα τα χρήματα να τον πληρώσω, κατέβαιναν τις σκάλες κάποιοι συμπατριώτες του και σκοτώθηκε να τους μιλήσει ενώ εγώ έμεινα με το χέρι μετέωρο. Ανάθεμα τη σωστή μου ανατροφή που δε σηκώθηκα να φύγω εκείνη την ώρα και μετά να με ψάχνει για τα λεφτά του!

Γυρίσαμε σπίτι ανακουφισμένοι που οι διακοπές είχαν επιτέλους τελειώσει. Ευτυχώς μας μένουν οι φωτογραφίες από τα μέρη που επισκεφτήκαμε, τα ψώνια που κάναμε στον Άγιο Νικόλαο και η κάρτα του Μάνου που νοικιάζει δωμάτια στο Καλό Χωριό. Από εδώ και πέρα, όταν είναι να κλείσουμε ξενοδοχείο θα ρωτάμε ένα σωρό διευκρινήσεις (κι ας μας βρίσουν) και φυσικά ποτέ ξανά σε ξένο! Λέμε πολλά για τους Έλληνες και το μοναδικό τους ταλέντο να ξεζουμίζουν τους τουρίστες αλλά τελικά οι ξένοι είναι χειρότεροι. Ο Έλληνας θα σε καλοπιάσει πριν σε γδύσει, θα σε προσέξει, ενώ αυτοί δεν κρατούν καν τα προσχήματα.

Ευαισθητοποίηση με κρατική σφραγίδα

Το κράτος πήρε δραστικά μέτρα. Αποφάσισε να ευαισθητοποιήσει τον Έλληνα πολίτη, εν ανάγκη να τον τρομάξει, ώστε να σταματήσουν επιτέλους τα τροχαία και οι πυρκαγιές. Στο οπλοστάσιό τους έχουν πληθώρα διαφημίσεων που υπόσχονται να ταρακουνήσουν τον θεατή με απώτερο σκοπό να τον συμμορφώσουν.

Είδαμε τον πατέρα να πηγαίνει το γιο του βόλτα (όχι όποιο να ‘ναι πιτσιρίκι, το γιο του ηθοποιού, η ομοιότητα ήταν εμφανέστατη), είδαμε κάθε περιττή λεπτομέρεια, τον μικρό να κρατάει μπαλόνια και να γελάει ευτυχισμένος στο μπαμπά, και μετά όταν ήταν ώρα να φύγουν να δένει την ειδική ζώνη στο καρεκλάκι αμελώντας να δέσει και τη δική του. Και το ευσυνείδητο πιτσιρίκι να λέει σε σπαστά, ακαταλαβίστικα ελληνικά «βα κ’ συ ζώνη μ’μπα» (Σ.τ.Μ. Βάλε κι εσύ ζώνη μπαμπά) κι ο αφελής πατέρας να ακολουθεί χαμογελαστός τη συμβουλή του δίχρονου γιου του. Είδαμε τον αγαπητό σε κάθε ανήλικο κοριτσάκι Γιώργο Τσαλίκη να εξαντλεί τη γοητεία του σε έναν τυχαίο, άγνωστο μηχανόβιο για να φορέσει το κράνος του. Δεν ξεχνώ φυσικά όλα εκείνα τα διαφημιστικά σποτ χωρίς ηθοποιούς, με κακά γραφικά να δηλώνουν με στόμφο μεγάλες αλήθειες της ζωής όπως «Το ποτό και η οδήγηση δεν πάνε μαζί».

Κι αφού σιγουρεύτηκαν ότι πάει, τέλειωσαν τα τροχαίο για φέτος (για να μην πω δια παντός), έστρεψαν την προσοχή τους στα δάση μας.

Μας έδειξαν την όμορφη ηθοποιό να δηλώνει καταρρακωμένη ότι δεν ήξερε, δε φανταζόταν ότι το τσιγάρο που αφελώς πέταξε έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου της θα άναβε τη φωτιά στο δάσος. Είδαμε τον γραφικό αγρότη να μας διηγείται χωρίς κανένα υποκριτικό ταλέντο ότι αυτός απλά έβαλε τη φωτιά για να κάψει τα χόρτα. Ούτε αυτός φαντάστηκε ότι θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις. Αλλά όταν το είδε τρελάθηκε, έσκασε και δεν πήγε για τσίπ’ρα στο καφενείο.

Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί το σποτ για τις διαβάσεις των τρένων που μας δείχνει, αν και με φτηνά εφέ, τι θα γίνει αν αγνοήσουμε την ειδική σήμανση. Έδειξαν το τρένο να χτυπά το αυτοκίνητο και αυτό να τυλίγεται στις φλόγες οδηγώντας τους επιβάτες σε βέβαιο θάνατο. Φρόντισαν να φορτίσουν συναισθηματικά τον θεατή αφήνοντας να εννοηθεί ότι το πρώτο άτομο που θα σκοτωνόταν ήταν η κόρη του οδηγού που έπαιζε στο πίσω κάθισμα. Και η διαφήμιση έκλεισε απλά, χωρίς φανφάρες «Η πράξη αυτή ισοδυναμεί με αυτοκτονία».

Αυτό χρειάζεται ο οδηγός για να συμμορφωθεί. Κάποιον να του δείξει ότι κανείς δεν έχει συμβόλαιο αορίστου χρόνου με τη ζωή, ότι μπορεί να συμβεί και σε αυτόν και αυτό που θα του συμβεί είναι φρικτό. Είναι πιο φρικτό απ’ το να αποκτήσει ένα γιο που δε μιλάει καθαρά, πιο φρικτό απ’ το να του μιλήσει στο δρόμο ο Τσαλίκης. Θα πεθάνει αυτός, η οικογένειά του και ίσως κάποιος αθώος, με τρόπο που ποτέ δε φανταζόταν.

Ακόμα ανατριχιάζω όταν θυμάμαι μία Σουηδική διαφήμιση για τα τροχαίο. Η Σουηδία κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια (νομίζω 3) να φέρει τα τροχαία και τους θανάτους από αυτά κοντά στο 0%. Έδειχνε ένα ειδυλλιακό τοπίο στα βουνά και μετά τη στροφή ένα αναποδογυρισμένο αυτοκίνητο. «Αυτός ο οδηγός σήμερα έτρεξε λίγο παραπάνω». Ο οδηγός προσπαθεί να βγει από το αυτοκίνητο βογκώντας ενώ την ίδια στιγμή βλέπει ένα άλλο να έρχεται καταπάνω του. «Κι αυτός ο οδηγός σήμερα έτρεξε λίγο παραπάνω». Κι εκεί τελειώνει. Δε χρειάζεται να πει τίποτε άλλο. Σε αφήνει έντρομο να σκέφτεσαι ότι ακόμα κι αν γλιτώσεις, κάποιος άλλος που οδηγεί σαν εσένα θα σε σκοτώσει.

Όσο για τις φωτιές στα δάση, φαίνεται ξεκάθαρα από τη φετινή τραγωδία η αποτυχία των διαφημίσεων. Εδώ φυσικά σηκώνει συζήτηση το ποιος βάζει τις φωτιές. Είναι ο αφελής αγρότης ή μήπως ένα πιο οργανωμένο κύκλωμα; Πόσα τσιγάρα πρέπει να πετάξει κανείς από το αυτοκίνητο για να ξεσπάσει ταυτόχρονα φωτιά σε 10 διαφορετικά μέρη του βουνού; Αλλά ας θεωρήσουμε ότι και το τσιγάρο και το κάψιμο των χωραφιών και το μη οργανωμένο μπάρμπεκιου στην εξοχή έχει ένα ρόλο. Πώς θα μας πείσουν; Δείχνοντας μια ηθοποιό που έγινε γνωστή από το ρόλο της ασυμβίβαστης, αγενούς γκόμενας; Αυτή θα μας πείσει;

Φαίνεται όμως ότι και άλλοι σκέφτονται το ίδιο με εμένα και ξαφνικά ξεφύτρωσαν διαφημίσεις με προϋπολογισμό μεγαλύτερο από το χαρτζιλίκι ενός εφήβου. Είδαμε τη γη να ξεραίνεται και να μεταμορφώνεται σε ανοιχτή παλάμη «Είναι στο χέρι σου να σώσεις το περιβάλλον», είδαμε έναν τσαμπουκαλή μικρό με κουκούλα στο κεφάλι (κάτι ανάμεσα σε τρομοκράτη και αμερικανάκι) να λέει όλο κακία ότι αν δεν κάνουμε κάτι για το μέλλον του τότε κι αυτός δε θα είναι πια το γλυκούλι μικρό αγοράκι που κάθε μανούλα ονειρεύεται. Και τέλος, ας μην ξεχνάμε τη διαφήμιση του ΟΠΑΠ. Δυο φύλλα που αναπνέουν σαν άλλοι πνεύμονες… Φτηνό και άχρηστο, σε αντίθεση με τις σίγουρα ακριβότερες διαφημίσεις με τα καράβια και τα ιδιόκτητα νησιά.

Προτείνω (και δε θα διεκδικήσω χρήματα για τα πνευματικά δικαιώματα) να δείξουν πλάνα από τις πλημμύρες του χειμώνα. «Δεν έχουν πια σπίτι. Η καλοκαιρινή φωτιά έκαψε τα δέντρα που συγκρατούσαν το νερό». Ή να δείξουν ανθρώπους να περπατούν στην Αθήνα κουβαλώντας ο καθένας από μία φιάλη οξυγόνου και να πέφτουν νεκροί στο δρόμο από ασφυξία. «Τα δέντρα είναι πηγή οξυγόνου». Δε θα σταματήσουν τις φωτιές αλλά τουλάχιστον θα μας ευαισθητοποιήσουν, θα ρίχνουμε και καμιά ματιά προς το δάσος, μπορεί και να μην αγοράσουμε κάποιο οικόπεδο-πρώην δασική έκταση ή έστω θα μας δώσουν το μικρό σπρωξιματάκι που χρειαζόμαστε για να συμμετέχουμε στις αναδασώσεις.

Σημείωση:

Έκατσα να βρω τη διαφήμιση. Τελικά πρέπει να είναι γαλλική (στο Mega που την έδειξε είπαν ότι είναι Σουηδική, δε φταίω εγώ για το λάθος) και ιδού το spot.

Ακριβές διακοπές

Τα κανάλια μας έχουν ζαλίσει με το κόστος των διακοπών για τον απλό Έλληνα πολίτη. Μέχρι και έναν κακομοίρογλου που πουλάει κουλούρια στο Σύνταγμα έδειξαν για να μας πείσουν. Ο δύστυχος κυρ-Γιώργης δε θα πάει πουθενά την οικογένεια φέτος γιατί πρέπει να δουλέψει, έχει δάνεια και πιστωτικές να ξεχρεώσει και δεν περισσεύει δραχμούλα για διακοπές, ούτε καν στο χωριό του.

Τον πόνεσα πραγματικά τον κυρ-Γιώργη, γιατί είναι ηλίθιος και οι ηλίθιοι δεν πάνε μπροστά στον τόπο μας, εκτός αν είναι αρχηγοί κομμάτων ή υπουργοί, και αυτός δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Προσεύχομαι να του πει κάποιος ότι όταν δε βγάζεις πολλά λεφτά δεν παίρνεις δάνεια και εύχομαι να πιάσουν αυτούς που του χορήγησαν πιστωτική κάρτα ενώ δεν έχει το εισόδημα που χρειάζεται για την απόκτησή της.

Έκανα πέτρα την καρδιά μου και έπνιξα τον πόνο μου όταν ήρθε η μαμά και η γιαγιά μου. Τρεις γενιές ίδιων γυναικών (έχουμε πάρει η μία από την άλλη) να βασανίζουν τον ίδιο δύστυχο άντρα. Για να τον ανακουφίσω λίγο, τις πήρα και πλακωθήκαμε στις βόλτες. Πήγαμε στην Αλμυρίδα για φαγητό, για ψαράκι. Πήγαμε σε ένα μαγαζί πάνω στην παραλία, σαν αυτά που φωνάζουν τα κανάλια ότι για να πληρώσεις πρέπει να πουλήσεις ένα νεφρό. Φάγαμε, ήπιαμε και μετά πληρώσαμε 26 ευρώ για τη μεσημεριανή κραιπάλη μας. Στο γυρισμό σταματήσαμε και στις Καλύβες να πιούμε ένα καφεδάκι στην πλατεία. Πληρώσαμε 5 ευρώ για 3 καφέδες και πήγαμε σπίτι να πλακωθούμε στον ύπνο.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στο παλιό λιμάνι στα Χανιά, ξανά για φαγητό (δε χορταίνουμε οι άτιμες!). Πήραμε τη βαρκούλα και περάσαμε στο Fortezza. Φάγαμε και πάλι ψαράκι, ξιφία, χταπόδι, ήπιαμε τα ουζάκια μας και πληρώσαμε 50 ευρώ.

Την άλλη μέρα τις φόρτωσα στο αυτοκίνητο και αλωνίσαμε την κεντρική Κρήτη. Πήγαμε στην Κνωσσό (6 ευρώ η είσοδος), στο Ενυδρείο (3 ευρώ η είσοδος, και η γιαγιά δεν πλήρωσε γιατί είναι ΑΜΕΑ, δε βλέπει καλά), γυρίσαμε όλα τα χωριά, φάγαμε παγωτό στην Πυργού (2,40 ευρώ τα 2 παγωτά) και ήπιαμε καφέ στην Αγία Βαρβάρα. Έναν καταπληκτικό freddo. Δύο freddo και ο ελληνικός της γιαγιάς μάς κόστισαν 4 ευρώ. Το μόνο που είχε μείνει ήταν να κάνουμε και μια βουτιά στην Αγία Γαλήνη που αναφέρεται σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς. Πήραμε ξαπλώστρες και ομπρέλα, αφήσαμε τη γιαγιά να τρώει την πλούσια φρουτοσαλάτα της με 5 διαφορετικά φρούτα κι εμείς κάναμε απλωτές για να ξεπιαστούμε. Πληρώσαμε 4 ευρώ, όσο έκανε η σαλάτα δηλαδή γιατί η ομπρέλα και οι ξαπλώστρες ήταν δωρεάν. Στο γυρισμό είχαμε κορακιάσει από τον ήλιο και όπου βρίσκαμε περίπτερο σταματούσαμε για νερό. Δίναμε 30 ή 50 λεπτά για κάθε μπουκαλάκι, αναλόγως αν ήταν 500ml ή 750.

Τώρα, 3 μέρες μετά, με 500 χιλιόμετρα βόλτες στην πλάτη και κατά 100 ευρώ φτωχότερες αναρωτιόμαστε: Πού είναι οι ακριβές διακοπές; Σε ποια μέρη πήγαν τα κανάλια και βρήκαν τόση ακρίβεια; Γιατί εμείς γίναμε ρεζίλι ψάχνοντας κέρματα (θα ήταν άκαρδο να δώσουμε 50άρικο) για να πληρώσουμε τον καφέ...

Μήπως πήγαν στην Ελούντα που το δωμάτιο κοστίζει 4.500 ευρώ τη βραδιά; Γιατί εγώ έκλεισα στην Ιεράπετρα με 45 (αρχική τιμή) και μου έκαναν και έκπτωση επειδή δεν τρώω πρωινό. Μήπως η καλοκαιρινή περίοδος είναι νεκρή από ειδήσεις (αν εξαιρέσουμε τις φωτιές) και έπρεπε να βρουν κάτι που θα κρατήσει τον θεατή καθηλωμένο στο κανάλι τους; Και ο θεατής βλέπει τηλεόραση με το ένα μάτι, με το άλλο κοιτάει τα βατραχοπέδιλα που εξέχουν από τη βαλίτσα. Κι ο ίδιος Έλληνας θεατής έχει ξεχάσει εδώ και καιρό να χρησιμοποιεί εκείνο το μικρό αλλά θαυματουργό όργανο που λέγεται εγκέφαλος και έχει μάθει να τα δέχεται όλα χωρίς σκέψη, χωρίς να κρίνει και χωρίς να νοιάζεται. "Πανάκριβες της λένε τις διακοπές; Πανάκριβες θα είναι. Ας αδειάζω λοιπόν τη βαλίτσα, θα κάτσω σπίτι φέτος και με την πρώτη ευκαιρία θα βγω κι εγώ στα κανάλια να κλαίω τη μοίρα μου που δεν έχω λεφτά να πάω τα παιδιά σε μια παραλία".

Πάρτε τους δρόμους και τις παραλίες. Είναι αποδεδειγμένο, το οξυγόνο και ο αέρας της θάλασσας βάζουν πάλι σε λειτουργία τον εγκέφαλο. Χρησιμοποιήστε τον γιατί αλλιώς θα φύγει από το κεφάλι σας για πάντα. Και αν τα βρείτε ακριβά είναι γιατί σας έπιασαν κορόιδο οι 5-10 εξυπνάκηδες Ελληναράδες που καθορίζουν την εικόνα της χώρας μας και επισκιάζουν τους υπόλοιπους 9.999.990 σωστούς επαγγελματίες.

ΟΤΕ, μια εσωτερική πάλη με το καλό, το κακό και το παράλογο

Μέχρι πριν από 6 μήνες έμενα στην Καστοριά. Είχα τηλέφωνο εκεί και DSL. Connex βέβαια αλλά και αυτό πολύ μου ήταν μιας και ο υπέροχος κόσμος της ευρυζωνικότητας έγινε γνωστός σε εκείνα τα μέρη μόλις το 2006. Όταν ήρθε η ώρα να φύγω από εκεί, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να καταργήσω τη γραμμή και μαζί το DSL. Μετά άρχισε η παράνοια...

Έκανα αίτηση για καινούρια γραμμή στο καινούριο μου σπίτι. Ο εξυπηρετικός -τρομάρα του- υπάλληλος με ενημέρωσε ότι οι καταργήσεις της παλιάς γραμμής είχαν ολοκληρωθεί και, για μεγάλη μου χαρά, μπορούσα μαζί με τη γραμμή να ζητήσω και DSL για να μη χάνω χρόνο. Θα περίμενα μόλις 4 εβδομάδες για τη σύνδεση.

Διανύοντας την 5η εβδομάδα αγωνιώδους αναμονής, είπα να περάσω από το υποκατάστημα να δω τι συμβαίνει. Με είχαν άραγε ξεχάσει; Στο γκισέ ήταν ένας ελεεινός άπλυτος μαλλιάς. Έγραψε ένα τηλέφωνο στο πίσω μέρος ενός διαφημιστικού φυλλαδίου, έσκισε το κομμάτι που έγραφε τον αριθμό και μου το πέταξε στα μούτρα ενώ είχε ήδη γυρίσει το κεφάλι προς τον επόμενο πελάτη. Ίσα και μετά βίας πρόλαβα να ακούσω ένα μασημένο "πάρε εδώ τηλέφωνο να μάθεις. Δεν ξέρουμε εμείς".

Μετά από αλλεπάλληλες κλήσεις για δύο ολόκληρες μέρες, κάποιος εδέησε να σηκώσει το τηλέφωνο. Με την ίδια αγένεια (μιλώντας μου στον ενικό και χωρίς την παραμικρή διάθεση να με κάνει να καταλάβω τι εννοούσε) μου πέταξε ένα ξερό "δεν έχουμε δίκτυο". Δεν το έβαλα κάτω. Ήμουν αποφασισμένη να καταλάβω και ρώτησα "Δεν υπάρχει διαθέσιμη γραμμή ή δε φτάνουν τα καλώδια ως το σπίτι μου;". Η απάντηση ήταν ομοίως κατατοπιστική. "Δεν ξέρω". Η επιμονή είναι το ίδιο ενάρετη με την υπομονή, κι έτσι συνέχισα να τον κουράζω με ερωτήσεις "Και πότε πιστεύετε ότι θα υπάρχει δίκτυο;". Και τότε ο αγενής βαριεστημένος υπάλληλος κατάφερε να με αποστομώσει "Μπορεί αύριο, μπορεί σε 2 χρόνια. Πού να ξέρω εγώ".

Κατάπια την ποδοπατημένη μου περηφάνια, τον ευχαρίστησα -γιατί εγώ και μπορώ και είμαι ευγενική-, έκλεισα το τηλέφωνο και σκούπισα το δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο. Έτσι ήταν γραφτό λοιπόν. Εγώ που έφυγα από την Καστοριά γιατί τη θεωρούσα ξεχασμένη από το Θεό, που περίμενα τη μετακόμιση στα Χανιά όπως περιμένουν τα παιδάκια τον Άη-Βασίλη, εγώ που έβαλα 512 όταν όλοι είχαν 384, εγώ λοιπόν θα καταδικαζόμουν να μην έχω καν τηλέφωνο;

Δεν το έβαλα κάτω. Είπα θα το παλέψω και το έκανα. Επικοινώνησα με κάθε εταιρία σταθερής τηλεφωνίας που έχει ιδιόκτητη δίκτυο, ρωτούσα εναγωνίως αν θα βάλουν κι εδώ στα Χανιά. Η απάντηση ήταν η ίδια αν και διατυπωμένη με διαφορετικές λέξεις κάθε φορά "Την επαρχία την έχουμε χεσμένη. Πάλι καλά να λέτε που βάλαμε δίκτυο στη Θεσσαλονίκη". Και τότε το έβαλα κάτω, κατέθεσα τα όπλα. Σταμάτησα τα τηλέφωνα, ξεπέρασα αργά και βασανιστικά τα στερητικά σύνδρομα και άρχισα να μετράω τις μέρες μέχρι να μετακομίσω ξανά.

Και τότε ήρθε εκείνη η Παρασκευή, ήταν 6 Ιουλίου θυμάμαι, μόλις 3 μέρες που είχα κλείσει τα 30. Το θυμάμαι σαν τώρα, ήμουν χυμένη στον καναπέ, η τηλεόραση δεν είχε τίποτα της προκοπής και το τηλέφωνο άρχισε να χτυπά. Το νούμερο ήταν άγνωστο, τοπικό. Σκέφτηκα να μην μπω στον κόπο καν να απαντήσω αλλά μια αόρατη δύναμη με έσπρωξε μέχρι το τηλέφωνο. Ήταν από τον ΟΤΕ. "Θα είστε αύριο σπίτι να σας συνδέσουμε το τηλέφωνο;". Αν θα είμαι λέει! Θα σηκωθώ χαράματα, θα σφάξω αρνιά, θα ανοίξω το βαρέλι το κρασί που κρατάω για το γάμο μου και θα σας περιμένω.

Και ήρθαν, το γαλάζιο χιλιοτρακαρισμένο φορτηγάκι του ΟΤΕ είχε παρκάρει κάτω από το σπίτι μου. Δεν άντεχα την ευτυχία μου, τα σπαστά ελληνικά του βρώμικου αλβανού εργάτη ήταν μελωδία στα αυτιά μου. Η ιδρωμένη τριχωτή κοιλιά που πάλευε να απελευθερωθεί από τη μπλούζα του αφεντικού ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει. Υπέγραψα τα χαρτιά της σύνδεσης, γέμισα την κόλλα με καρδούλες και φιλάκια και ρώτησα με συγκρατημένη ευτυχία "το DSL;". "Σε 10 μέρες" μου είπε ο τριχωτός Άδωνις και έλιωσα.

Και τότε, ξαφνικά, μαύρα φίδια με έζωσαν. Οι αμφιβολίες μου τριβέλιζαν το μυαλό. Και πρόδωσα τον τριχωτό μου έρωτα και πήρα τηλέφωνο στο 134. "Λυπάμαι, δεν έχετε κάνει αίτηση για DSL". Ήμουν τόσο κοντά στην ευτυχία και όμως συνέχιζε να μου διαφεύγει. Αποφάσισα να το παλέψω, κι αυτή τη φορά δε θα έβγαινα χαμένη, θα έκανα αίτηση ξανά. Και ξανά. Μέχρι να μου βάλουν DSL ή να πεθάνω.

Η υπάλληλος ήταν ευγενική, αλλά εγώ δε μασούσα, είχα ένα στόχο και μόνο αυτόν, να αποκτήσω την πολυπόθητη σύνδεση. Μου έδωσε παράταση 12 ημέρες. Τόσο θα έκανε να ενεργοποιηθεί. Προσπάθησε να με καλοπιάσει με δωρεάν ασύρματο modem, μέχρι και σε κλήρωση για διακοπές με έβαλε. Εγώ απτόητη, ασυγκίνητη, ένας βράχος. Στις 11 μέρες, μόλις σήμερα, τους πήρα πάλι τηλέφωνο. Ένα από τα πολλά τηλεφωνήματα που μου επεφύλασσε η μοίρα. Έμαθα ότι η σύνδεση είχε πραγματοποιηθεί, θα περίμενα μόλις μέχρι τη Δευτέρα να παραλάβω τους κωδικούς μου και το ευτελές δωράκι τους. Σε μία τελευταία προσπάθεια να με καλοπιάσει και πάλι, η υπάλληλος μου πρότεινε να δοκιμάσω να μπω με κάποιον προσωρινό κωδικό. Δεν είχα κανένα και σε μια στιγμή τρέλας έβαλα τον παλιό μου. Από το γραμμή στην Καστοριά. Και συνδέθηκα... Δεν ήταν πλασματικό, δεν είχα παραισθήσεις, είχα μπει με τους κωδικούς της καταργημένης σύνδεσης.

Τα μαύρα φίδια έγιναν δράκοι, τέρατα της Κολάσεως. Τρόμος με έπιασε καθώς έβλεπα μπροστά μου σαν σε όραμα λογαριασμούς 5 μηνών, προσαυξημένους με εκατοντάδες ευρώ πρόστιμα και τόκους υπερημερίας να στοιβάζονται κάτω από την πόρτα του παλιού μου διαμερίσματος. Πήρα τηλέφωνο στο 134, δεν ήξεραν τι γίνεται, έπρεπε να πάρω στην otenet. Πήρα στην otenet και μου είπαν ότι ήταν όντως κομμένο, αλλά δεν ήξεραν γιατί λειτουργούσαν οι κωδικοί. Ζήτησαν ένα fax από τον ΟΤΕ που να αποδεικνύει την αίτηση διακοπής. Ξαναπήρα στο 134, συνέχιζαν να μη μπορούν να κάνουν κάτι. Έπρεπε να περάσω από το υποκατάστημα για να λυθεί το θέμα και στο μυαλό μου έβλεπα όλο το σκετσάκι του Χάρρυ Κλινν για τη γραφειοκρατία, και στα αυτιά μου αντηχούσε η τελευταία ατάκα του σκετς "Εμετό κάνατε; Όχι; Κάντε εμετό και ελάτε πάλι".

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πήρα μια τολμηρή απόφαση. Ναι, θα τα αψηφούσα όλα, θα έμπαινα στο Internet με τους παλιούς καταργημένους κωδικούς. Θα το ρίσκαρα κι ας πλήρωνα αναδρομικά 5 μήνες καταργημένης σύνδεσης. Θα τα έπαιζα όλα για όλα.

14 ώρες μετά, είμαι ακόμα ζωντανή, συνδεδεμένη στο Internet και η ζωή δείχνει ωραία. Κέρδισα τη μάχη. Τα έβαλα με τον ΟΤΕ και επέζησα.